Keutamaan Belanjawan Antara Tiga Daerah
Sebuah negeri memperuntukkan RM 5 juta untuk program pembasmian kemiskinan dan belia bagi tahun hadapan. Pegawai perancang mengumpul data berikut bagi tiga daerah.
| Daerah | Penduduk | Kemiskinan (%) | Pengangguran belia 15-24 (%) | Keciciran sekolah menengah (%) | Akses internet isi rumah (%) |
|---|---|---|---|---|---|
| A | 210,000 | 4.2 | 7.1 | 1.9 | 92 |
| B | 38,000 | 11.8 | 6.4 | 4.6 | 61 |
| C | 96,000 | 7.5 | 12.9 | 2.2 | 78 |
Daerah A ialah ibu negeri dengan sektor perkhidmatan yang besar. Daerah B ialah kawasan pedalaman dengan satu jalan masuk dan sebuah sekolah menengah. Daerah C ialah kawasan perindustrian yang menerima ramai pendatang dalam negeri. Ahli politik tempatan B mendesak agar peruntukan sepenuhnya diberikan kepada B kerana kadar kemiskinannya paling tinggi, manakala ahli politik C mendakwa pengangguran belia di sana 'paling kritikal di negeri ini'. Tiada data siri masa tersedia; data hanya bagi satu tahun.
1. Tentukan daerah mana yang patut diberi keutamaan, atau sama ada peruntukan patut diagihkan. Sokong jawapan dengan pengiraan dan sekurang-kurangnya dua indikator.
Read the worked answer
Pengiraan penting - kadar berbanding bilangan mutlak:
- A: 4.2 peratus x 210,000 = kira-kira 8,820 penduduk miskin.
- B: 11.8 peratus x 38,000 = kira-kira 4,484 penduduk miskin.
- C: 7.5 peratus x 96,000 = kira-kira 7,200 penduduk miskin.
Kadar B tertinggi, tetapi bilangan sebenar penduduk miskin di A hampir dua kali ganda B.
Penilaian mengikut kriteria:
- Keterukan (severity): B paling teruk - kemiskinan 11.8 peratus dan keciciran 4.6 peratus, iaitu lebih dua kali ganda A. Akses internet 61 peratus bermakna program dalam talian sahaja akan terlepas sasaran.
- Skala (scale): A paling besar dari segi bilangan, dan C kedua.
- Mendesak (urgency): C mempunyai pengangguran belia 12.9 peratus, hampir dua kali ganda A; golongan ini berisiko migrasi keluar dan masalah sosial.
Cadangan: agihkan, bukan pilih satu. B menerima kira-kira RM 1.9 juta (38 peratus) kerana keterukan dan keperluan infrastruktur; C menerima RM 1.7 juta (34 peratus) untuk latihan kemahiran belia; A menerima RM 1.4 juta (28 peratus) kerana bilangan mutlak yang besar dan kos sara hidup bandar. Memberi semua kepada B mengabaikan 16,000 orang miskin di A dan C, manakala mengabaikan B membiarkan daerah paling teruk terus ketinggalan. Peruntukan sepenuhnya kepada satu daerah adalah keputusan politik, bukan keputusan berasaskan bukti.
2. Mengapa bergantung pada satu indikator boleh mengelirukan? Nyatakan dua had data yang perlu diakui dalam laporan kepada kerajaan negeri.
Read the worked answer
Mengapa satu indikator mengelirukan:
- Kadar mengabaikan saiz. Daerah kecil dengan kadar tinggi boleh kelihatan lebih teruk daripada daerah besar dengan kadar rendah, sedangkan bilangan manusia yang terlibat jauh lebih besar. Ini dipanggil kesilapan denominator kecil.
- Setiap indikator mengukur perkara berbeza. Kemiskinan mengukur pendapatan, pengangguran belia mengukur pasaran kerja, keciciran mengukur pendidikan. Daerah boleh unggul dalam satu dan gagal dalam yang lain.
- Indikator mudah dimanipulasi secara retorik. Ahli politik memilih indikator yang menguntungkan daerahnya; tugas pegawai ialah meletakkan semua indikator pada meja yang sama.
Dua had data:
- Tiada siri masa. Satu tahun data tidak menunjukkan arah aliran. Daerah C mungkin sedang membaik atau merosot; tanpa dua atau tiga titik masa, kita tidak tahu sama ada masalahnya berkembang atau reda, dan sama ada program akan mengubah trajektori.
- Tiada data sebab-akibat dan tiada pecahan dalaman. Data peringkat daerah menyembunyikan perbezaan antara mukim, kumpulan etnik dan jantina. Ia juga tidak memberitahu mengapa pengangguran belia tinggi di C - kurang kemahiran, kurang industri yang sepadan, atau pendatang dalam negeri memenuhi pekerjaan tempatan.
Data tambahan yang diperlukan: siri masa tiga tahun, taburan kemiskinan mengikut mukim, dan data kemahiran tenaga kerja. Laporan yang jujur menyatakan had ini sebelum mencadangkan peruntukan.
3. Reka satu program bersasar untuk daerah pilihan anda dan tetapkan dua petunjuk kejayaan yang boleh diukur dalam tempoh 18 bulan.
Read the worked answer
Program (contoh untuk Daerah C - pengangguran belia 12.9 peratus): 'Skim Latihan Industri Sepadan' selama 12 bulan: 400 belia berusia 18-24 tahun ditempatkan dalam latihan sambil bekerja dengan 40 kilang di kawasan perindustrian, disertai elaun bulanan RM 800 selama enam bulan, modul kemahiran teknikal dan literasi digital dua kali seminggu, serta khidmat nasihat kerjaya.
Kos anggaran: 400 x RM 800 x 6 bulan = RM 1.92 juta, ditambah RM 300,000 untuk latihan dan pentadbiran - dalam lingkungan peruntukan RM 1.7-1.9 juta yang dicadangkan.
Dua petunjuk kejayaan (18 bulan):
- Kadar penempatan kekal. Peratus peserta yang masih bekerja dengan majikan yang sama selepas enam bulan tamat program. Sasaran: sekurang-kurangnya 60 peratus, berbanding kadar semasa yang perlu diukur sebelum program bermula sebagai garis dasar.
- Kadar pengangguran belia di daerah. Penurunan daripada 12.9 peratus kepada bawah 10 peratus dalam tinjauan 18 bulan, menggunakan kaedah yang sama seperti data asal.
Mengapa dua petunjuk, bukan satu: petunjuk pertama mengukur kesan program; petunjuk kedua mengukur sama ada kesan itu cukup besar untuk menggerakkan angka daerah. Program boleh berjaya kepada 400 peserta tetapi tidak mengubah kadar daerah jika kumpulan belia jauh lebih besar - dan itu perlu diakui dalam laporan, bukan disembunyikan.
Petunjuk proses untuk pemantauan bulanan: kehadiran peserta, bilangan majikan yang menandatangani perjanjian, dan bilangan peserta yang berhenti sebelum tamat. Ini membolehkan pembetulan awal sebelum penilaian 18 bulan.