One question at a time. Build your VCE Tamil understanding.
First 50 of 200 questions. Each one lists the choices, the correct answer, and an explanation. The checker at the top of this page saves progress in this browser when it is available.
Continue in the practice tool above to load more questions, 50 at a time.
வேற்றுமை உருபு என்பது பெயர்ச்சொல் வேற்றுமை உறவைக் காட்டும் உருபாகும்; இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு செயப்படுபொருளைக் குறிக்கும். வினைமுற்று என்பது வாக்கியத்தை முடிக்கும் வினைச்சொல்; பெயரெச்சம் பெயரைக் கொண்டு முடியும்; தொகைநிலை என்பது தொகைநிலைத் தொடரின் உறுப்பு. எனவே செயப்படுபொருள் உருபு வேற்றுமை உருபே ஆகும்.
தமிழ் மெய்யெழுத்துகள் வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் என மூன்று வகைப்படும். க், ச், ட், த், ப், ற் ஆகியவை வல்லினம்; எனவே க் வல்லினம். ங், ய், ன் ஆகியவை முறையே மெல்லினம், இடையினம், மெல்லினம் ஆகும்.
பன்மைக் குறிப்பை உணர்த்த 'கள்' விகுதி சேர்க்கப்படுகிறது; இது விகுதி சேர்த்தல் எனப்படும். மரம் + கள் என்பதில் இறுதி 'ம்' விகாரமடைந்து 'மரங்கள்' ஆகிறது. புணர்ச்சி என்பது இரு சொற்கள் சேரும் போது நிகழும் மாற்றம்; தொகை என்பது சொற்கள் இணைந்து புதிய பொருள் தருவது.
எட்டுத்தொகை நூல்களுள் குறுந்தொகை ஒன்றாகும்; இது அகவைப் பாடல்களைக் கொண்டது. சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் அடங்கும். திருக்குறள் பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்று; எனவே இது தொகை நூல் அல்ல.
சங்க இலக்கிய மரபில் அகம் என்பது காதல், குடும்ப வாழ்க்கை சார்ந்த உள்ளொழுக்கைக் குறிக்கும். புறம் என்பது போர், வீரம், வெற்றி போன்ற வெளிப்புற வாழ்க்கையைக் குறிக்கும். மெய், உயிர் ஆகியவை தத்துவக் கலைச்சொற்கள்; அகம்-புறம் பாகுபாட்டுக்கு உரியவை அல்ல.
தமிழில் எதிர்கால வினை விகுதிகளுள் '-வ்' முதன்மையானது; வா + வ் + ஆன் = வருவான். '-க்', '-ப்', '-த்' ஆகியவை காலம் காட்டும் விகுதிகளாக சில இடங்களில் வரினும், எதிர்காலத்தை முதன்மையாகக் குறிக்கும் விகுதி '-வ்' ஆகும். எனவே வருவான் என்ற வடிவில் '-வ்' எதிர்காலத்தை உணர்த்துகிறது.
தன்மை என்பது பேசுபவரைக் குறிக்கும்; நான் என்பது தன்மை ஒருமைப் பெயர். நீ என்பது முன்னிலை; அவன், அது ஆகியவை படர்க்கைப் பெயர்கள். எனவே தன்மைப் பெயர் நான் மட்டுமே.
யாப்பிலக்கணத்தில் அடி என்பது பாடலின் ஒரு வரியைக் குறிக்கும். சீர் என்பது அடியை உருவாக்கும் சொற்றொடர் அலகு; தளை என்பது சீர்கள் இணையும் முறை; அசை என்பது சீரின் உள்ளுறுப்பு. எனவே வரியைக் குறிக்கும் சொல் அடி.
இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு 'ஐ' செயப்படுபொருளைக் குறிக்கும்; புத்தகத்தை என்பதில் 'ஐ' உருபு உள்ளது. 'ஆல்' மூன்றாம் வேற்றுமை உருபு; 'க்கு' நான்காம் வேற்றுமை உருபு; 'இன்' ஆறாம் வேற்றுமை உருபு. எனவே செயப்படுபொருளைக் காட்டும் உருபு 'ஐ'.
புணர்ச்சி என்பது இரு சொற்கள் இணையும்போது ஏற்படும் ஒலி மாற்றமாகும்; மரம் + கள் = மரங்கள் என்பதில் 'ம்' விகாரமடைந்து 'ங்' ஆகிறது. மற்ற மூன்றும் சொற்கள் இணையாமல் வெறுமனே வரிசைப்படுத்தப்பட்ட வாக்கியங்கள். எனவே புணர்ச்சிக்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு மரம் + கள்.
உருவகம் என்பது உவமையின்றி ஒன்றை மற்றொன்றாகக் கூறும் அணி; கண்ணை மணி என்று கூறுவது உருவக அணி. உவமை என்பது 'போல' என்பது போன்ற உவம உருபுடன் ஒப்பிடுவது; இங்கு உவம உருபு இல்லை. வினை, தொகை ஆகியவை அணி வகைகள் அல்ல.
மெல்லின மெய்கள் ங், ஞ், ண், ந், ம், ன் ஆகும்; எனவே ங் மெல்லினம். க், ற் ஆகியவை வல்லினம்; ய் இடையினம். எனவே சரியான தேர்வு ங்.
திருக்குறளை இயற்றியவர் திருவள்ளுவர். சிலப்பதிகாரத்தை இளங்கோவடிகள் இயற்றினார்; மணிமேகலையை சீத்தலைச் சாத்தனார் இயற்றினார். குறுந்தொகை பல புலவர்களின் பாடல்களைக் கொண்ட தொகை நூல்; ஒருவரால் இயற்றப்படவில்லை.
வந்தான் என்பது வா + த் + ஆன் என்று பிரிகிறது; '-த்' இறந்தகால விகுதியாகும். நிகழ்காலம் '-கிற்' போன்ற விகுதிகளால் குறிக்கப்படும்; எதிர்காலம் '-வ்' விகுதியால். எனவே வந்தான் இறந்தகாலத்தைக் காட்டுகிறது.
புறம் என்பது போர், வீரம், வெற்றி போன்ற வெளிப்புற வாழ்க்கைச் செய்திகளைக் குறிக்கும். காதல், குடும்பம், இல்லறம் ஆகியவை அகத்தின் கருப்பொருள்கள். எனவே புறத்துக்கு உரிய கருப்பொருள் வீரம்.
வினையெச்சம் என்பது முதன்மை வினைக்கு உதவியாக வரும், முடிவுபெறாத வினை வடிவம்; 'படித்து' என்பது வினையெச்சம். 'படித்தான்' வினைமுற்று; 'மாணவன்' பெயர்ச்சொல்; 'வந்தான்' வினைமுற்று. எனவே வினையெச்சம் உள்ள வாக்கியம் முதல் வாக்கியம்.
தொகைநிலைத் தொடர் என்பது இரு சொற்கள் இணைந்து ஒரு புதிய பொருளை உணர்த்துவது; 'பால்பசு' என்பது பால் தரும் பசு என்று பொருள் தரும். 'பசுவின் பால்' என்பது உடைமைத் தொடர்; 'பால் கறந்தான்' வினைத்தொடர்; 'பால் சூடு' என்பது இயல்பான பெயர்த்தொடர். எனவே தொகைநிலைத் தொடர் 'பால்பசு'.
வினையடை என்பது வினையைச் சிறப்பிக்கும் சொல்; 'நன்று செய்' என்பதில் 'நன்று' செயல் முறையைச் சிறப்பிக்கிறது. பெயர்ச்சொல் என்பது பொருளைக் குறிக்கும்; வினையெச்சம் வினை வடிவம்; இடைச்சொல் என்பது பொருள் தராத உறுப்பு. எனவே 'நன்று' வினையடை.
இடையின மெய்கள் ய், ர், ல், வ், ழ், ள் ஆகும்; எனவே ய் இடையினம். ங் மெல்லினம்; க், ற் ஆகியவை வல்லினம். எனவே சரியான தேர்வு ய்.
ஐம்பெருங்காப்பியங்கள் என்பவை சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி ஆகும்; எனவே சிலப்பதிகாரம் சரியானது. குறுந்தொகையும் புறநானூறும் எட்டுத்தொகை நூல்கள்; திருக்குறள் பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல். எனவே ஐம்பெருங்காப்பியத்துக்கு உரியது சிலப்பதிகாரம்.
யாப்பிலக்கணத்தில் நெடிலே நேரசையாகக் கணிக்கப்படுகிறது; ஒரு நெடில் அசை நேரசை எனப்படும். குறில் நிரையசை; ஒற்று அசைக் கணக்கில் தனியாக நேரசையாகாது. வல்லினம் என்பது மெய்யெழுத்து வகை; அசை வகை அல்ல. எனவே நேரசை நெடிலால் உருவாகிறது.
உவமை அணியில் 'போல', 'ஒப்ப' போன்ற உவம உருபு இடம்பெறும்; உருவக அணியில் உவம உருபு இல்லாமல் ஒன்றை மற்றொன்றாகக் கூறுவர். எனவே உவம உருபு இருப்பதே வேறுபாட்டு அடிப்படை. இரண்டும் அணி வகைகளே; வினை வகைகள் அல்ல.
இவ்வாக்கியத்தில் 'படித்து' என்பது வினையெச்சம்; இது முதன்மை வினையான 'பெற்றனர்' உடன் இணைகிறது. 'பெற்றனர்' வினைமுற்று; 'பாடத்தை' பெயர்ச்சொல். பெயரெச்சம் பெயரைக் கொண்டு முடியும்; தொகைநிலைத் தொடர் இங்கு இல்லை. எனவே வினையெச்சம் உள்ளது.
தொல்காப்பியம் தமிழின் கிடைத்துள்ள மிகப் பழமையான இலக்கண நூலாகும்; எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது. இது காப்பியமும் அல்ல; தொகை நூல்களுலும் அடங்காது. எனவே சரியான கூற்று முதல் வாக்கியம்.
கடிதத்தை என்பதில் 'ஐ' உருபு உள்ளது; இது இரண்டாம் வேற்றுமை உருபாகும். 'ஆல்' கருவி வேற்றுமை; 'க்கு' கொடை வேற்றுமை; 'ஓடு' சேர்வு வேற்றுமை. எனவே செயப்படுபொருளைக் காட்டும் உருபு 'ஐ'.
Tamil grammar divides words into classes, and the class that names a person, place, object or abstract idea is called பெயர்ச்சொல் (noun). Verbs expressing action or state belong to வினைச்சொல், while particles and qualifiers are separate classes. Recognising this label is basic to parsing any Tamil sentence.
The dative case in Tamil marks the indirect object or beneficiary and is formed with the suffix -க்கு, as in 'மாணவனுக்கு' (to the student). The other endings belong to different cases and answer different questions. Matching each case suffix with its function is essential for correct sentence construction.
Tamil distinguishes levels of politeness in pronouns: நீ is the informal singular 'you', while நீங்கள் is the respectful form used for elders, strangers and superiors. The other options are third-person forms rather than second-person address. Choosing the right pronoun reflects social register in Tamil speech.
A வினையெச்சம் is a participial form that does not carry person, number or a complete predicate and typically links clauses, as 'படித்து' does in 'படித்து வந்தான்'. The other forms are finite verbs marked for tense and third-person masculine singular. Distinguishing finite from non-finite forms is central to Tamil syntax.
Tamil consonants are grouped into வல்லினம் (hard), மெல்லினம் (soft) and இடையினம் (medial). The வல்லினம் set comprises க், ச், ட், த், ப் and ற், so க் belongs to it. The remaining options belong to the soft or medial groups.
A venpa composed of four lines presents one compact situation and is a standard short verse form in Tamil prosody. The other options name works or anthologies rather than a verse form. Knowing the names of verse forms helps in analysing classical and modern poetry.
உவமை (simile) explicitly compares two things, usually with a comparison word such as 'போல' or 'ஒப்ப'. உருவகம் (metaphor) identifies one thing with another without such a marker, and different devices cover personification and repetition. Matching device to definition is a common examination task.
The ஐம்பெருங்காப்பியம் are five long narrative epics, and சிலப்பதிகாரம் is one of them. The other options are classical anthologies of short poems from the Sangam corpus. Classifying works by genre is a frequent examination requirement.
Tamil marks plural number on nouns chiefly with the suffix -கள், attached after the base and any medial consonant. In 'மரங்கள்' the base is மர and the plural marker is கள். Identifying the plural suffix helps in parsing noun phrases accurately.
The suffix -ஆல் attached to a verbal noun expresses cause or reason, so 'பெய்ததால்' means 'because it rained'. The conditional -ஆல் on a finite verb form differs from the temporal and hypothetical constructions in the other options. Choosing the correct connective changes the logical relation between clauses.
The word 'அழகாக' is formed with the adverbial suffix -ஆக and describes how the singing was done. 'மிக' is an intensifier, 'பாடலை' is the object and 'பாடினாள்' is the finite verb. Recognising manner adverbs is important for analysing sentence structure.
Akam poetry deals with love and its inner emotional situations, including separation (பிரிவு) and union. Heroism, acquisition of wealth and fame belong to the puram (public) category. Correctly sorting themes into akam and puram is a key classical poetry skill.
தொகை refers to the compression of a phrase into a compound in which the relationship between the parts is understood rather than stated. In 'மரக்காடு' the meaning is 'a forest of trees', with the linking element standing for the genitive relation. Compounding is a productive word-formation process in Tamil.
Tamil verse is analysed in a hierarchy: எழுத்து (syllable), சீர் (metrical foot), அடி (line) and தொடை (rhyme or linkage). The சீர் is the basic metrical unit by which a line's rhythm is counted. Understanding this hierarchy is essential for scanning Tamil poetry.
The conditional in Tamil is formed with -ஆல் on a non-past verbal base, giving 'வந்தால்' meaning 'if you come'. Temporal expressions such as 'வந்தபின்' and 'வரும்போது' describe time, and 'வந்ததால்' expresses cause. Distinguishing these connectives is a frequent examination point.
இரட்டைக்கிளவி are paired or reduplicated expressions that imitate sounds or intensify meaning, such as 'சரசர' for a rustling sound. The other options are ordinary verbs, nouns and adjectives without reduplication. These expressions enrich Tamil with onomatopoeia and emphasis.
The subject is the noun phrase about which the statement is made, here 'குழந்தைகள்' (children), and the predicate is the remainder containing the locative phrase and the verb. The verb agrees with the plural human subject through the ending -னர். Correctly splitting subject from predicate underlies clause analysis.
Tamil verbs inflect for past, present and future through distinct suffixes such as -த்(த)், -கிற் and -ப்(ப)், and the chosen suffix must match the intended time reference. Time adverbs reinforce but do not create the tense marking. This shows that tense is grammatical, not merely contextual.
புறநானூறு is the principal Sangam anthology of puram poems, treating war, kingship, generosity and fame. The other three anthologies named are akam collections centred on love themes. Knowing which anthology belongs to which theme is a standard literature question.
The dative suffix -க்கு marks the beneficiary or recipient, making 'மாணவர்களுக்கு' the indirect object. The accusative 'பாடத்தை' is the direct object, and 'ஆசிரியர்' is the subject. Identifying case roles clarifies who receives the action.
In classical poetics, திணை names the broad category of theme or landscape, such as குறிஞ்சி or முல்லை, while துறை denotes a particular situation or motif within that category. The two terms operate at different levels of classification. Grasping this hierarchy is necessary for interpreting Sangam poems.
Although no explicit causal particle appears, the sequence presents the wind as the reason and the moving leaves as the consequence, a common device in Tamil prose and poetry. Juxtaposition without a connective can still convey causation. Recognising implied relations is part of discourse analysis.
The தொல்காப்பியம் is traditionally divided into three sections treating letters and phonology, words and morphology, and poetic subject matter respectively. This tripartite structure underlies much later Tamil grammatical scholarship. Knowing the work's architecture is important for questions on Tamil grammatical tradition.
The presence of the comparison word 'போல்' marks an explicit comparison, which is the defining feature of உவமை. A metaphor would state the identification directly without such a marker. The other devices concern exaggeration or repetition rather than comparison.
Tamil encodes politeness through pronoun choice and corresponding verb agreement: 'தாங்கள்' with '-ஈர்கள்' signals respect, whereas 'நீ' with '-ஆய்' is informal. Register therefore involves both lexical and morphological choices. This is central to appropriate communication in Tamil.