EPB-berekeningen en energieprestatie: van E-peil tot netto-energiebehoefte
Kernconcepten
De EPB-berekening vertrekt van de geometrie van het gebouw (beschermd volume, verliesoppervlakte) en de thermische eigenschappen van de schildelen (U-waarden). Daaruit volgen de transmissieverliezen, ventilatieverliezen en zonnewinsten. De netto-energiebehoefte voor verwarming en koeling wordt bepaald door de balans tussen verliezen en winsten; de hulpenergie en de installatie-efficiëntie bepalen vervolgens het primair energieverbruik. Het E-peil vat dit samen in één kengetal, terwijl het K-peil de globale thermische isolatie van de schil weergeeft.
Valkuilen in vragen
Een eerste valstrik is het verwarren van bruto en netto vloeroppervlakte en van beschermd volume met het gebouwenvolume. Het beschermd volume is het volume binnen de thermische schil, niet het volledige bouwvolume. Een tweede valstrik: U-waarde (warmtedoorgangscoëfficiënt, lager is beter) versus R-waarde (thermische weerstand, hoger is beter). Vragen die een 'betere' waarde vragen, verwisselen die richting graag. Derde valstrik: zonnewinsten worden soms als pure winst voorgesteld, terwijl ze in de zomer tot oververhittingsrisico leiden en dus een aparte beoordeling vragen.
Vuistregel en voorbeeld
Vuistregel: R = d / λ en U = 1 / R_totaal. Voorbeeld: een isolatielaag van 0,12 m met λ = 0,040 W/(m·K) geeft R = 3,0 m²K/W. Komt daar een buitenmuur met R = 0,15 en overgangsweerstanden bij, dan daalt de U-waarde verder. Reken altijd in SI-eenheden en controleer of de vraag naar U of R vraagt: een hogere R is beter, een lagere U is beter.