One question at a time. Build your TN Police SI understanding.
First 50 of 200 questions. Each one lists the choices, the correct answer, and an explanation. The checker at the top of this page saves progress in this browser when it is available.
Continue in the practice tool above to load more questions, 50 at a time.
தமிழில் உயிர்களின் ஒலியைக் குறிக்கும் எழுத்துகள் உயிர் எழுத்துகள் எனப்படும்; 'அ' அவற்றுள் முதல் எழுத்து. மெய் எழுத்துகள் மெய்யொலியைக் குறிக்கும், ஆய்தம் 'ஃ' ஒன்றே. எனவே 'அ' உயிர் எழுத்து என்ற வகையில் மட்டுமே சரியாக அமைகிறது.
மெல்லின மெய்கள் 'ங், ஞ், ண், ந், ம், ன்' ஆகும்; 'ல்' அவற்றுள் ஒன்று. வல்லினம் 'க், ச், ட், த், ப், ற்' என்ற ஆறு எழுத்துகளைக் கொண்டது. எனவே 'ல்' மெல்லின மெய் என்று வகைப்படுத்தப்படும்.
தமிழ் நெடுங்கணக்கில் பன்னிரண்டு உயிர்களும் ஆய்தமும் இணைந்து பதின்மூன்று எழுத்துகள் வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன. உயிர்கள் 'அ' முதல் 'ஔ' வரை குறில்-நெடில் இணையாக அமையும். ஆய்த எழுத்து 'ஃ' உயிர்களுக்குப் பின் இடம் பெறும்.
'ன்' என்பது மெல்லின மெய் ஆறில் இறுதியானது. மெல்லினம் 'ங், ஞ், ண், ந், ம், ன்' என்று அமையும்; 'ன்' அவற்றுள் அடங்கும். எனவே 'நன்றி' என்பதில் வரும் 'ன்' மெல்லினம் ஆகும்.
புணர்ச்சியில் மொழிப் பிரிவு என்பது ஒவ்வொரு மொழியின் எல்லையையும் காட்டும். 'குற்றம்' என்பதில் 'குற்' என்பது வேரும் 'றம்' என்பது விகுதியும் ஆகும். எனவே 'குற் + றம்' என்ற பிரிவே சொல் அமைப்புக்குப் பொருந்தும்.
'மரம்' + 'அடி' என்பது 'மரவடி' என மாறுவது போன்ற சொல்லின் உருமாற்றம் விகாரம் எனப்படும். இது புணர்ச்சிக்கு உட்படும்போது சொல்லின் வடிவம் மாறும் இயல்பை விளக்குகிறது. தொகை, வேற்றுமை, ஆகுபெயர் ஆகியவை வேறு இலக்கணக் கருத்துகள்.
'ஆறு' என்பது நீர் ஓடும் வழி, எண்ணிக்கையில் ஆறு, மற்றும் பாதை என்று பல பொருள் தரும் பல்பொருள் ஒரு சொல். இதுபோன்ற சொற்கள் சூழலுக்கு ஏற்ப பொருள் தரும். மற்ற வரிசைகளில் உள்ள சொற்கள் ஒரே பொருள் குலத்தைச் சேர்ந்தவை.
'வந்தான்' என்பதில் 'த்' என்பது இறந்தகால இடைநிலை; 'ஆன்' என்பது தன்மை ஒருமை விகுதி. இது முடிந்த செயலைக் குறிப்பதால் இறந்தகாலம் ஆகும். நிகழ்காலத்தில் 'வருகிறான்', எதிர்காலத்தில் 'வருவான்' என வரும்.
செய்வினை என்பது செய்பொருளை முதன்மையாகக் கொண்டு அமையும் வினை; 'படிக்கப்பட்டது' என்பது பிறர் செயலை ஏற்றுக்கொள்ளும் வடிவம். 'படித்தான்' என்பது தன்வினை; அதன் செய்வினை வடிவம் 'படிக்கப்பட்டது'. தொழிற்பெயர், பெயரெச்சம் ஆகியவை வினை வடிவங்கள் அல்ல.
'ஐ' என்பது இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு; செயப்படுபொருளைக் குறிக்கும். 'புத்தகத்தை' என்பதில் 'ஐ' உருபு சேர்ந்துள்ளதால் இரண்டாம் வேற்றுமை ஆகும். முதல் வேற்றுமைக்கு உருபு இல்லை.
பெயரை விளக்கி அதன் பண்பைக் கூறும் சொல் பெயரடை (பண்படை) ஆகும். 'அழகிய' என்பது 'மலர்' என்ற பெயரின் பண்பைக் கூறுகிறது. வினையடை வினைச்சொல்லை விளக்கும்; பெயரெச்சம் வினையின் பகுதியாக அமையும்.
'த' என்பது வல்லின மெய்யான 'த்' இன் உயிர்மெய் வடிவம். வல்லின மெய்கள் 'க், ச், ட், த், ப், ற்' ஆறும் ஆகும். எனவே 'தமிழ்' என்பதில் வரும் 'த' வல்லின ஒலியைக் குறிக்கிறது.
ஆகுபெயர் என்பது பொருளின் பெயர் அப்பொருளோடு தொடர்புடைய செயலுக்கோ நபருக்கோ மாறுவது. 'கண்' என்ற உறுப்பின் பெயர் 'கண்ணன்' என்ற பெயருக்கு மாறுவது அதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இது புணர்ச்சியோ வழுவமைதியோ அல்ல.
தொல்காப்பியம் எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்ட மிகப் பழமையான தமிழ் இலக்கண நூல். எனவே இது தமிழின் முதல் இலக்கண நூல் என்று கருதப்படுகிறது. இது சொல்லிலக்கணம் மட்டுமல்ல; யாப்பு, அணி ஆகியவை பிற நூல்களின் பகுதிகள்.
வினைச்சொல்லின் செயலை விளக்கிக் கூறும் சொல் வினையடை ஆகும்; 'நன்கு படித்தான்' என்பதில் 'நன்கு' வினையை விளக்குகிறது. பெயரடை பெயரை விளக்கும்; பெயரெச்சமும் வினையெச்சமும் வினைப்பகுதியாக அமையும்.
வியங்கோள் வினை என்பது விருப்பத்தையோ ஆசியையோ கூறும் வினை வடிவம்; 'வாழ்க' என்பது அதற்கு எடுத்துக்காட்டு. தன்வினை, செய்வினை ஆகியவை செய்பொருள் தொடர்பான வகைகள். குறிப்பு வினை என்பது இடைநிலை வெளிப்படாமல் காலத்தைக் குறிப்பது.
'கிறு' என்பது நிகழ்கால இடைநிலை; 'ஆள்' என்பது படர்க்கைப் பெண்பால் ஒருமை விகுதி. இது நடந்துகொண்டிருக்கும் செயலைக் காட்டுவதால் நிகழ்காலம் ஆகும். இறந்தகாலத்தில் 'பாடினாள்', எதிர்காலத்தில் 'பாடுவாள்' என வரும்.
இலக்கணை என்பது சொல் தன் நேர்ப்பொருளை விட்டு அதனோடு தொடர்புடைய பண்பைக் குறிப்பது. 'பொன்' என்ற பொருளின் பெயர் அதன் நிறத்தைக் குறிப்பது இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. உவமை ஒப்பீட்டைக் காட்டும்; உருவகம் ஒன்றை மற்றொன்றாகக் கூறும்.
ஆறாம் வேற்றுமை உருபுகள் 'அது, ஆது, இன், இன்' ஆகும்; உடைமைத் தொடர்பைக் காட்டும். 'தாயின் அன்பு' என்பதில் 'இன்' உருபு உடைமை உறவைக் காட்டுகிறது. ஏழாம் வேற்றுமை இடத்தைக் காட்டும்.
தொழிற்பெயர் என்பது வினையின் செயலைப் பெயராகக் காட்டும் சொல்; விகுதி 'தல்' ஆகும். 'எழுது' + 'தல்' = 'எழுதல்'. 'எழுதினான்' வினை, 'எழுதிய' பெயரெச்சம், 'எழுதுவான்' எதிர்கால வினை.
'கல்' என்பது உயிர்மெய்யில் முடிந்து, அடுத்த சொல் மெய்யில் தொடங்கும்போது இரு சொற்களும் இடைநிலை இல்லாமல் இணையும். 'கல்' + 'தோண்டி' = 'கல்தோண்டி' என்பதே இயல்பான புணர்ச்சி. இங்கு 'ல்' மெய்யும் 'த்' மெய்யும் நேரடியாகச் சேர்வதால் வேறு திரிபு தேவையில்லை.
பெயர்ச்சொல் என்பது பொருள், இடம், காலம், சினை ஆகியவற்றின் பெயரைக் குறிக்கும். 'செம்மொழி' என்பது தமிழ் என்ற மொழியின் பெயரைக் குறிக்கிறது. வினைச்சொல் செயலைக் குறிக்கும்; இடைச்சொல், உரிச்சொல் வேறு பணிகளைச் செய்யும்.
இடைச்சொல் என்பது சொற்களையும் தொடர்களையும் இணைத்துப் பொருள் உறவைக் காட்டும். 'ஆனால்' எதிர்ப்புப் பொருளில் இரு தொடர்களை இணைக்கிறது. எனவே இது இடைச்சொல் ஆகும்.
ஏழாம் வேற்றுமை இடம், காலம், கருவி ஆகியவற்றைக் காட்டும்; உருபுகள் 'இல், இடம், மேல், மேற்' ஆகும். 'மலர்மேல்' என்பதில் 'மேல்' இடத்தைக் காட்டுகிறது. எனவே இது ஏழாம் வேற்றுமை ஆகும்.
எதிர்கால வினையில் 'வ்' என்பது எதிர்கால இடைநிலையாகவும் அதனைத் தொடர்ந்து படர்க்கை விகுதியும் வரும். 'ஓடு' + 'வ்' + 'ஆன்' = 'ஓடுவான்'. 'ஓடுகிறான்' நிகழ்காலம்; 'ஓடு' வியங்கோள்.
தொல்காப்பிய விதிப்படி ஆய்த எழுத்து தனித்து நில்லாமல் சொல்லின் நடுவில் மட்டுமே வரும்; எடுத்துக்காட்டாக 'எஃகு', 'அஃது' போன்றவற்றில் இடைநிலையில் காணப்படும். மொழி முதல் அல்லது இறுதியில் இது வராது.
'அ' எனும் உயிர் முன்னும் 'வ்' எனும் மெய்யும் பின்னும் சேரும்போது 'வ்' இரட்டித்து 'வ்வீ' என்று வருவது இரட்டித்தல் விதியாகும். இது உயிர் முன் மெய் வரும்போது நிகழும் இயல்பான புணர்ச்சி.
'கற்க' என்பது ஒருவருக்குக் கட்டளை அல்லது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் வியங்கோள் வினை வடிவம். 'கல்' எனும் வினையடியிலிருந்து 'க' விகுதி சேர்ந்து விருப்பப் பொருள் தருகிறது.
'பாடு' வினையடியுடன் 'இன்' சேர்ந்து 'பாடினாள்' ஆவது இறந்தகாலத்தைக் குறிக்கும். தமிழில் 'இன்', 'த்', 'ட்' போன்ற இடைநிலைகள் இறந்த காலத்தை உணர்த்தும்.
'மாணவர்' என்பது பல மாணவர்களைக் குறிக்கும்; 'அர்' விகுதி உயர்திணையில் பலர்பாலை உணர்த்துகிறது. தமிழில் 'அர்', 'மார்' போன்ற விகுதிகள் பலர்பால் பொருளைத் தரும்.
'நால்வர்' என்பது நான்கு பேர்களைக் குறிக்கும்; இது 'நால்' எனும் எண்ணடியிலிருந்து பெயராக உருவானது. 'நாற்காலி' என்பது பொருட்பெயர், ஏனையவை எண்ணுப் பெயர்களின் வடிவங்கள்.
வினையடியுடன் 'அம்' விகுதி சேர்ந்து தொழிற்பெயர் உருவாகும்; 'ஓடு + அம் = ஓட்டம்' என்பது அதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இது வினையின் செயலைப் பெயராக மாற்றுகிறது.
'ஐ' என்பது இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு; இது செயப்படுபொருளைக் குறிக்கும். 'என்னை' என்பதில் 'என்' அடியுடன் 'ஐ' சேர்ந்து செயப்படுபொருள் பொருள் தருகிறது.
'இல்' எனும் ஏழாம் வேற்றுமை உருபு இடத்தைக் குறிக்கும்; 'காட்டில்' என்பது காட்டினுள் எனும் இடப்பொருள் தருகிறது. ஏழாம் வேற்றுமை பொதுவாக இடத்தை உணர்த்தும்.
'மிகவும்' என்பது பண்பை மிகுதியாக்கிக் காட்டும் உரிச்சொல்; இது பெயர் அல்லது வினையின் பண்பை விளக்கும். 'நன்று' எனும் பண்பை மிகுதிப்படுத்துவதால் இது உரிச்சொல் ஆகும்.
'வந்து' என்பது முதல் வினையின் செயலை முடித்து அடுத்த வினையைக் கொண்டு முடிவதால் வினையெச்சம் ஆகும். இது 'சென்றான்' எனும் முதன்மை வினையைக் கொண்டு முடிகிறது.
'அன்' விகுதி உயர்திணையில் ஆண்பால் ஒருமையை உணர்த்தும்; 'கண்ணன்', 'ராமன்' போன்ற பெயர்கள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இது ஒரு ஆண் ஒருவரை மட்டும் குறிக்கிறது.
'க்கு' என்பது நான்காம் வேற்றுமை உருபு; இது கொடை, பயன், நோக்கம் ஆகிய பொருள்களை உணர்த்தும். 'தந்தைக்கு' என்பது தந்தைக்குக் கொடுத்தல் எனும் பொருள் தருகிறது.
'நல்ல' என்பது பெயரைக் கொண்டு முடியும் பண்புப் பெயரெச்சம்; 'நல்ல மாணவன்' என்பதில் பெயரைத் தழுவி நிற்கிறது. பெயரெச்சம் எப்போதும் ஒரு பெயரைக் கொண்டே முடியும்.
'கள்' விகுதி அஃறிணையில் பலவற்றைக் குறிக்கும் பலவின்பால் விகுதி ஆகும். 'மரம்' எனும் ஒன்று 'மரங்கள்' எனப் பலவாகும்போது இந்த விகுதி சேர்கிறது.
'எழில்' என்பது அழகு எனும் பொருள் தரும் தமிழ்ச் சொல்; 'எழில்மிகு மலர்' போன்ற தொடர்களில் இது பயன்படும். இது பண்பை உணர்த்தும் சொல்.
'தமிழ்' இறுதியில் உள்ள 'ழ்' மெய் அடுத்த 'அ' உயிருடன் சேரும் இடத்தில் நீங்கி 'தமிழறிஞர்' ஆவதால் இது மெய்யொலி நீக்கமாகும். இது புணர்ச்சியில் ஒரு மெய் அழிந்து போகும் விதி.
'ஆசிரியர்' என்பதில் 'அர்' விகுதி மரியாதையையும் பன்மையையும் ஒருசேர உணர்த்துகிறது; ஒரு ஆசிரியரையும் மரியாதையுடன் 'ஆசிரியர்' எனக் கூறுவது வழக்கம். இது உயர்திணைப் பலர்பால் விகுதி.
'செல்' எனும் வேரின் இறுதி 'ல்' மெய் 'ன்' ஆகத் திரிந்து 'சென்றான்' ஆகிறது; இது வினை விகாரத்தில் நிகழும் ஒலிமாற்றம். தமிழில் வினையடி விகுதி சேரும் போது இத்தகைய திரிவு இயல்பு.
'உண்' எனும் வினையடியிலிருந்து 'உண்டி' என்ற தொழிற்பெயர் உருவாகிறது; இது உண்ணும் செயலைக் குறிக்கும். வினையின் செயல் பெயராக மாறுவது தொழிற்பெயரின் இயல்பு.
'இரு' என்பது இரண்டு எனும் எண்ணை உணர்த்தும் எண்ணுரிச்சொல்; பெயரைக் கொண்டு முடிந்து அதன் எண்ணிக்கையை விளக்குகிறது. எண், பண்பு, சுட்டு, வினா ஆகியவை உரிச்சொல் வகைகள்.
'வா' என்பது ஒருவரை நோக்கிக் கூறும் ஏவல் ஒருமை வடிவம்; கட்டளையை நேரடியாக வெளிப்படுத்துகிறது. பலரை நோக்கிக் கூறும்போது 'வாருங்கள்' அல்லது 'வருக' என வரும்.
'கண்' இறுதி 'ண்' மெய்யுடன் 'நீர்' எனும் மெய் சேரும் போது 'ண்' இரட்டித்து 'கண்ணீர்' ஆகிறது; இது மெய்யிரட்டிப் புணர்ச்சி. தமிழில் இத்தகைய இடங்களில் மெல்லின மெய் இரட்டிப்பது இயல்பு.
தொல்காப்பியத்தின் சொல்லதிகாரம் பெயர், வினை, இடை, உரி ஆகிய சொல் வகைகளையும் புணர்ச்சி விதிகளையும் விரிவாகக் கூறுகிறது. எழுத்ததிகாரம் எழுத்து ஒலிகளையும், பொருளதிகாரம் அகத்திணை முதலியவற்றையும் விளக்குகிறது.
'நடந்தாள்' என்பதில் 'ஆள்' விகுதி உயர்திணையில் பெண்பால் ஒருமையைக் காட்டுகிறது; 'அவள்' எனும் எழுவாயும் அதை உறுதிப்படுத்துகிறது. வினைமுற்று எழுவாயின் திணை, பால் ஆகியவற்றோடு ஒத்து நிற்க வேண்டும்.