Akta Keterangan 1950: Keterimaan dan Beban Pembuktian
Domain Akta Keterangan 1950 menguji keterimaan bukti: apa yang boleh didengar mahkamah, siapa perlu membuktikan apa, dan bila pengakuan tertuduh gugur. Soalan lazimnya memberi satu perenggan fakta dan meminta calon menapis keterangan yang boleh diterima.
Prinsip teras
- s. 5: keterangan hanya boleh diberi tentang fakta isu dan fakta relevan; perkara lain tidak relevan walaupun benar.
- Beban pembuktian: pendakwaan menanggung beban melebihi keraguan munasabah (s. 101 hingga 103); tertuduh menanggung beban bagi pengecualian am yang didakwanya atas imbangan kebarangkalian (s. 105).
- s. 24: pengakuan yang disebabkan dorongan, ancaman atau janji adalah tidak relevan. s. 25: pengakuan kepada pegawai polis tidak boleh diterima, sama ada dalam tahanan atau tidak. s. 26: pengakuan semasa dalam tahanan polis tidak boleh diterima kecuali dibuat di hadapan Majistret.
- s. 27: sebahagian maklumat yang membawa kepada penemuan fakta baru boleh diterima, iaitu hanya bahagian yang berkaitan secara langsung dengan penemuan itu.
- s. 32(1): kenyataan orang yang sudah mati termasuk kenyataan kematian boleh diterima; s. 45: pendapat pakar; s. 60: keterangan lisan mesti langsung; s. 90A: dokumen komputer boleh diterima tertakluk kepada syarat asas.
Contoh berjawab
Tertuduh berkata kepada pegawai: parang itu dibuang dalam longkang di belakang rumahnya, dan parang ditemui di situ. Di bawah s. 27, yang boleh diterima hanyalah maklumat yang membawa kepada penemuan parang; ayat itu tidak menjadi pengakuan penuh bahawa dia yang menikam. Pendakwaan masih perlu membuktikan perbuatan itu melalui keterangan lain, contohnya keterangan saksi atau laporan forensik.
Perangkap marks
- Menganggap rakaman s. 112 sebagai keterangan utama.
- Menerima pengakuan di hadapan pegawai penyiasat kerana dikatakan dibuat secara sukarela; s. 25 tetap menghalangnya.
- Terlupa bahawa s. 27 tidak menyahkan keseluruhan kenyataan, hanya bahagian yang membawa kepada penemuan.