HAVO Arabisch (elementair) key terms

Standaard Arabische groet die letterlijk 'vrede zij met u' betekent. Je gebruikt hem bij binnenkomst en bij het weggaan, ook tegen onbekenden.

Vast antwoord op de groet 'as-salaamoe alaikoem'. Je zegt het terug en breidt het vaak uit met 'wa rahmatullaah' om beleefd te blijven.

Hartelijk welkom, gebruikt als iemand aankomt of ergens binnenkomt. Letterlijk 'familie en gemak', maar in de praktijk gewoon een warme begroeting.

Dank je of dank u. Kort en neutraal, bruikbaar in winkels, op school en in gesprekken met mensen die je niet goed kent.

Antwoord op 'dank je', ongeveer 'graag gedaan'. Wordt ook gebruikt als excuus wanneer je iemand per ongeluk hindert of onderbreekt.

Alsjeblieft of alstublieft bij een verzoek. Je zet het voor of na de vraag, bijvoorbeeld bij het bestellen van iets in een zaak.

Beleefde openingsformule bij een verzoek, ongeveer 'als u het toestaat'. Geschikt om een vreemde iets te vragen of de aandacht te trekken.

Sorry of het spijt me. Je gebruikt het na een fout of vergissing, ook wanneer je iemand niet goed hebt begrepen.

Afscheidsgroet die 'ga in vrede' betekent. De vertrekkende persoon zegt dit tegen wie achterblijft; het antwoord is vaak 'الله يسلمك'.

Tot ziens, letterlijk 'tot de ontmoeting'. Neutrale afscheidsformule die je ook schriftelijk of telefonisch kunt gebruiken.

Goedemorgen, gebruikt vanaf de ochtend tot ongeveer het middaguur. Het antwoord luidt meestal 'صباح النور'.

Goedenavond of goedemiddag, gebruikt vanaf de middag. Als antwoord zegt men vaak 'مساء النور'.

Hoe gaat het met je? Een standaardvraag bij een ontmoeting. Tegen een vrouw zeg je 'كيف حالكِ' en tegen meerdere personen 'كيف حالكم'.

Goed, God zij dank. Gangbaar antwoord op de vraag hoe het gaat; het drukt tevredenheid uit en houdt het gesprek vriendelijk.

Hoe heet je? Letterlijk 'wat is je naam?'. Het antwoord begint met 'اسمي' gevolgd door de naam.

Mijn naam is. Vaste opening wanneer je je voorstelt; daarna volgt de eigen naam zonder lidwoord of extra werkwoord.

Waar kom je vandaan? Vraag naar herkomst of nationaliteit. Het antwoord begint vaak met 'أنا من' plus de plaats of het land.

Ik kom uit Nederland. Voorbeeldzin om herkomst te noemen; in plaats van 'هولندا' kan elke andere landnaam staan.

Spreek je Arabisch? Vraag naar taalvaardigheid. Het antwoord kan 'نعم، قليلاً' zijn: ja, een beetje.

Ik begrijp het niet. Nuttige zin wanneer iets te snel of te moeilijk gaat; je kunt daarna om herhaling of uitleg vragen.

Wat betekent dat? Vraag om de betekenis van een woord of uitdrukking die je niet kent, bijvoorbeeld tijdens het lezen.

Hoe laat is het? Vraag naar de tijd. Het antwoord noemt het uur en vaak 'والنصف' of 'والربع' voor half en kwart.

Het is nu ... uur. Begin van een tijdsaanduiding, bijvoorbeeld 'الساعة الآن الثالثة' voor 'het is nu drie uur'.

Wanneer. Vraagwoord voor tijd, gebruikt in vragen als 'متى يبدأ الدرس؟' (wanneer begint de les?).

Waar. Vraagwoord voor plaats, bijvoorbeeld 'أين المحطة؟' (waar is het station?). Het antwoord bevat vaak een voorzetsel zoals 'في' of 'على'.

Hoeveel. Vraagwoord voor aantal of prijs, bijvoorbeeld 'كم عمرك؟' (hoe oud ben je?) of 'كم الثمن؟' (hoeveel kost het?).

Hoeveel kost het? Vraag in een winkel of markt naar de prijs. Het antwoord noemt een bedrag en de munteenheid.

Ik wil kopen. Basispatroon in een winkel; na 'أن' volgt een werkwoord in de aanvoegende wijs, hier 'أشتري'.

Tegenwoordige tijd van het werkwoord, gevormd met voor- en achtervoegsels. Je gebruikt hem voor wat nu gebeurt of regelmatig gebeurt.

Verleden tijd van het werkwoord. Je herkent hem aan de persoonsuitgangen; bij de derde persoon mannelijk enkelvoud staat er geen voorvoegsel.

Gebiedende wijs, gebruikt voor opdrachten en verzoeken. Bijvoorbeeld 'اذهب' (ga) of 'اكتب' (schrijf), vaak zonder het woord 'من فضلك' minder beleefd.

Persoonlijke voornaamwoorden zoals 'أنا', 'أنت', 'هو' en 'هي'. Ze bepalen welke werkwoordsvorm je kiest en welke bezitsuitgang past.

Bepaald lidwoord 'ال' dat een zelfstandig naamwoord bepaald maakt. Bij zonletters wordt de 'ل' niet uitgesproken maar verdubbelt de volgende medeklinker.

Onbepaald zelfstandig naamwoord, zonder 'ال' en meestal met tanwien aan het eind. Bijvoorbeeld 'كتابٌ' (een boek) tegenover 'الكتاب' (het boek).

Zelfstandig naamwoord of naamwoord in het algemeen: een woord dat een persoon, zaak of begrip aanduidt. Het kan mannelijk of vrouwelijk zijn en enkelvoud, dualis of meervoud.

Werkwoord. In het Arabisch vervoeg je het naar persoon, geslacht en getal; de gebruikelijke volgorde in een zin is werkwoord, onderwerp, lijdend voorwerp.

Partikel of voorzetsel: een onveranderlijk woordje zoals 'في', 'من' of 'إلى' dat de rol van een naamwoord in de zin bepaalt.

Naamwoordelijke zin die begint met een zelfstandig naamwoord en een mededeling zonder werkwoord bevat, zoals 'البيت كبير' (het huis is groot).

Werkwoordelijke zin die met een werkwoord begint, gevolgd door het onderwerp en eventueel een lijdend voorwerp, zoals 'كتب الطالب الدرس'.