Poland Category A Motorcycle Theory Test key terms

Prawo do przejechania przez skrzyżowanie lub inny punkt kolizyjny przed innymi pojazdami, przyznane przez znak, sygnał świetlny lub ogólną zasadę ruchu prawostronnego.

Skrzyżowanie dróg, na którym żaden kierunek nie ma pierwszeństwa oznaczonego znakiem; obowiązuje wtedy zasada ustąpienia pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony.

Obowiązek powstrzymania się od wjazdu na skrzyżowanie lub przejście dla pieszych do czasu, aż inne pojazdy lub piesi zakończą manewr, któremu przysługuje pierwszeństwo.

Nadawany przez sygnalizator polecenie dla uczestników ruchu; światło zielone zezwala na jazdę, żółte zakazuje wjazdu za sygnalizator, a czerwone nakazuje zatrzymanie przed nim.

Gest funkcjonariusza Policji, straży miejskiej lub osoby kierującej ruchem, który ma pierwszeństwo przed znakami i sygnalizacją świetlną i musi być natychmiast wykonany.

Biała linia poprzeczna na jezdni wyznaczająca miejsce, w którym pojazd musi się zatrzymać przed skrzyżowaniem lub przejściem dla pieszych, gdy nakazuje to sygnał lub znak.

Wyznaczony pas jezdni oznaczony znakiem i pasami, po którym piesi przechodzą na drugą stronę; kierujący ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

Obszar oznaczony znakiem, gdzie pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdem, obowiązuje ograniczenie prędkości do 20 km/h, a parkowanie dozwolone jest tylko w miejscach wyznaczonych.

Maksymalna dopuszczalna prędkość jazdy na danym odcinku drogi, określona znakiem lub przepisem ogólnym; na obszarze zabudowanym wynosi zwykle 50 km/h.

Prędkość dostosowana do warunków drogowych, widoczności, stanu nawierzchni i natężenia ruchu, pozwalająca zatrzymać pojazd bez ryzyka kolizji, nawet jeśli jest niższa od dozwolonej.

Odległość, jaką przejeżdża pojazd od momentu naciśnięcia hamulca do całkowitego zatrzymania; rośnie z kwadratem prędkości i wydłuża się na mokrej lub śliskiej nawierzchni.

Obszar wokół pojazdu niewidoczny w lusterkach ani bezpośrednio dla kierującego; przy motocyklu szczególnie groźne są martwe pola dużych ciężarówek przy skręcie w prawo.

Technika kierowania motocyklem polegająca na lekkim popchnięciu kierownicy w stronę przeciwną do zakrętu, co powoduje pochylenie motocykla i zainicjowanie skrętu przy wyższej prędkości.

Kąt, pod jakim motocykl odchyla się od pionu w łuku drogi; zależy od prędkości i promienia zakrętu, a jego nadmiar grozi utratą przyczepności i wywrotką.

Zdolność opony do przenoszenia sił napędowych, hamujących i bocznych na nawierzchnię; zmniejsza się na mokrej jezdni, żwirze, liściach, farbie drogowej i szynach tramwajowych.

Wytracanie prędkości przez redukcję biegów i puszczenie manetki gazu, bez użycia hamulców; na motocyklu daje stabilność na śliskiej nawierzchni i ogranicza zużycie klocków.

System zapobiegający zablokowaniu kół podczas hamowania przez modulowanie ciśnienia w układzie; skraca drogę hamowania na śliskiej nawierzchni i pozwala zachować kierowalność.

Zespół tarcz, klocków, przewodów i płynu hamulcowego przenoszący nacisk dźwigni na koła; wymaga kontroli grubości klocków i poziomu płynu, który pochłania wilgoć i starzeje się.

Ciecz przenosząca ciśnienie w układzie hamulcowym, higroskopijna i tracąca właściwości z czasem; producenci zalecają jej wymianę zwykle co dwa lata niezależnie od przebiegu.

Prawidłowy luz łańcucha napędowego mierzony w środkowej części jego biegu; zbyt luźny może spaść z zębatki, a zbyt napięty niszczy łożyska skrzyni i zawieszenie.

Czynność konserwacyjna polegająca na nałożeniu środka smarnego na ogniwa łańcucha, najlepiej po jeździe na ciepłym łańcuchu; chroni przed korozją i wydłuża żywotność napędu.

Element ogumienia przenoszący siły jezdne; wymaga kontroli ciśnienia na zimno, bieżnika i daty produkcji, ponieważ starzejąca się guma traci przyczepność nawet przy dobrym profilu.

Wartość mierzona na zimno i porównywana z zaleceniem producenta; zbyt niskie zwiększa opór toczenia i ryzyko przegrzania, zbyt wysokie zmniejsza powierzchnię styku z jezdnią.

Obowiązkowe badanie pojazdu w stacji kontroli pojazdów; motocykl podlega mu w terminach zależnych od daty pierwszej rejestracji, a brak ważnego badania skutkuje zakazem poruszania się.

Dokument potwierdzający rejestrację i dane techniczne pojazdu; kierujący powinien mieć go przy sobie podczas kontroli, podobnie jak prawo jazdy i potwierdzenie ubezpieczenia.

Uprawnienie do kierowania motocyklem bez ograniczeń mocowych; uzyskiwane po egzaminie państwowym, po ukończeniu wymaganego wieku i szkolenia w ośrodku nauki jazdy.

Uprawnienie do kierowania motocyklem o mocy do 35 kW i stosunku mocy do masy nieprzekraczającym 0,2 kW/kg; stanowi etap pośredni między kategorią A1 a pełną kategorią A.

Część egzaminu państwowego sprawdzająca manewry na placu oraz jazdę w ruchu drogowym; ocenia technikę, obserwację i przestrzeganie przepisów przez kandydata.

Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu; pokrywa szkody wyrządzone innym w ruchu drogowym, a jego brak grozi wysoką karą finansową.

Punkty przypisywane kierowcy za naruszenia przepisów ruchu drogowego; ich suma jest ewidencjonowana, a przekroczenie limitu prowadzi do utraty uprawnień i ponownego egzaminu.

Kara pieniężna nakładana przez funkcjonariusza za wykroczenie drogowe; jej wysokość zależy od rodzaju naruszenia, a przyjęcie mandatu oznacza brak możliwości odwołania się.

Środek karny orzekany przez sąd za poważne naruszenia, takie jak jazda po alkoholu lub rażące przekroczenie prędkości; obowiązuje przez określony czas i dotyczy wskazanej kategorii.

Zawartość alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu mierzona alkomatem; w Polsce stan po użyciu alkoholu zaczyna się od 0,2 promila, a stan nietrzeźwości od 0,5 promila.

Manewr polegający na przejechaniu obok pojazdu jadącego w tym samym kierunku; wymaga dobrej widoczności, sygnalizowania zamiaru i zachowania odstępu bocznego, zwłaszcza wobec motocyklisty.

Element wyposażenia umożliwiający obserwację przestrzeni za pojazdem; przed każdą zmianą pasa lub skrętem należy sprawdzić lusterka i dodatkowo odwrócić głowę w stronę martwego pola.

Uczestnik ruchu poruszający się pieszo, w tym osoba prowadząca wózek lub rower; na przejściu i w strefie zamieszkania korzysta ze szczególnej ochrony przed pojazdami.

Styl prowadzenia ograniczający zużycie paliwa przez płynne przyspieszanie, wczesną zmianę biegów, hamowanie silnikiem i unikanie gwałtownych manewrów oraz zbędnego biegu jałowego.

Przełożenie w skrzyni biegów dobierane do prędkości i obciążenia; jazda na zbyt niskich obrotach dławi silnik, a na zbyt wysokich zwiększa spalanie i hałas.

Zestaw czynności ratujących życie i zdrowie poszkodowanego przed przybyciem służb: zabezpieczenie miejsca, wezwanie pomocy, kontrola oddechu i resuscytacja, tamowanie krwotoku.

Ogólnopolski numer wzywający Policję, pogotowie ratunkowe i straż pożarną; zgłaszający podaje miejsce zdarzenia, liczbę poszkodowanych i rodzaj obrażeń, nie rozłączając się pierwszy.

Rytmiczne uciskanie klatki piersiowej, zwykle połączone z oddechami ratowniczymi, stosowane u osoby nieprzytomnej bez prawidłowego oddechu; uciski wykonuje się z częstotliwością około 100–120 na minutę.

Ochrona głowy obowiązkowa dla kierującego i pasażera; powinien być zapięty i dopasowany, a jego zużycie lub ślady uderzenia nakazują wymianę, nawet jeśli nie widać pęknięć.