Kto mówi w recenzji?

Original extended Polish practice text, not an attributed quotation or a reproduced test passage.

Recenzent rozpoczął od słów, że książka jest odważna. W następnym akapicie wyjaśnił, iż odwaga polega tu na wypowiadaniu twierdzeń, których autor nie próbuje sprawdzić. Wydawca wybrał pierwsze zdanie do reklamy, zachowując jego brzmienie bez najmniejszej zmiany. Gdy zarzucono mu zniekształcenie opinii, odpowiedział, że cytat jest przecież dosłowny. Spór szybko przesunął się z pytania o stanowisko recenzenta na pytanie, czy wolno skracać recenzje.

Tymczasem druga część tekstu nie odwoływała pierwszej tak, jak odwołuje się omyłkę. Nadawała słowu „odważna” inne znaczenie: pozorna pochwała stawała się oceną nieodpowiedzialnej pewności. Czytelnik reklamy otrzymywał więc te same słowa, ale nie ten sam akt oceny. Obrona wydawcy była skuteczna tylko wobec zarzutu podmiany wyrazów, którego nikt rozsądnie nie musiał stawiać. Nie odpowiadała na zarzut usunięcia relacji między zdaniami. Autorka omówienia tej polemiki zauważyła, że spór o długość cytatu bywa wygodnym sposobem, by nie rozmawiać o jego funkcji. Nie żądała przy tym drukowania każdej recenzji w całości; proponowała jedynie, by skrót nie zmieniał kierunku przypisywanej oceny.