CU-TFL (Thai as a Foreign Language) cheat sheet

Thai has five lexical tones: mid (สามัญ), low (เอก), falling (โท), high (ตรี), rising (จัตวา). Tone marks ่ ้ ๊ ๋ correspond to เอก โท ตรี จัตวา; unmarked syllables are mid unless the initial consonant class forces otherwise.

Consonant classes drive tone: อักษรกลาง (mid class, e.g. ก จ ด ต บ ป อ) give mid tone on unmarked live syllables; อักษรสูง (high class, e.g. ข ฉ ผ ส ห) and อักษรต่ำ (low class, e.g. ค ง ช น พ ม ย) shift the realised tone.

Live syllables (ending in a vowel, semivowel, or nasal) vs dead syllables (ending in a stop -ก -ด -บ or short vowel) is the key discriminator: low-class dead syllables with a short vowel are high tone, with a long vowel falling tone.

Thai distinguishes aspirated/unaspirated and voiced/unvoiced initials (p vs ph vs b; t vs th vs d; k vs kh). Mishearing these changes words, e.g. ปา/ผา/พา and ตา/ทา/ดา.

Final consonants collapse to three sounds: -ก (stop), -ด (stop), -บ (stop), -น/-ม/-ง (nasals). ห and อ in leading position (หำ อำ) indicate a short vowel plus final -m.

Length is phonemic in vowels: กิน (short) vs กิน์-type contrasts, and อยู่ vs อยู่ forms; short vs long vowels can change meaning, e.g. ขาว (white) vs เขา (he).

Listening tasks on CU-TFL use short dialogues, announcements, and monologues; the answer usually hinges on a stated reason, time, place, or number, not on a paraphrase of the whole passage.

Politeness particles signal speaker gender and register: ครับ (male speaker), ค่ะ (female speaker), คะ (female question/softener). The particle identifies the speaker, not the addressee.

Negation and question markers are easy to miss: ไม่/มิ/ไม่ใช่ for negation, ไหม/หรือ/หรือเปล่า for yes-no questions, และ question words ใคร อะไร ที่ไหน เมื่อไร ทำไม อย่างไร อยู่ที่ไหน.

Thai script is written left to right without spaces between words; word boundaries are resolved by syllable structure, known compounds, and context. Reading speed depends on recognising high-frequency function words on sight.

Thai has no verb inflection for tense or number; time is marked by auxiliaries and time words such as จะ (future), กำลัง (progressive), แล้ว (completed), ได้ (past/ability), เคย (experience).

Classifier (ลักษณนาม) constructions follow number + classifier: คน 3 คน, หนังสือ 2 เล่ม, รถ 3 คัน. A missing classifier is a common distracter in reading items.

Comparison uses กว่า (more than) and ที่สุด (most); equality uses เท่ากัน/เหมือนกัน. Superlatives often appear with ใน/ของ groups.

Passive/affected constructions use ถูก (adversative or passive), โดน (adversative), and ได้รับ (neutral receive). ถูก often implies something undesirable happened.

Connectors mark logical relations: เพราะ/เนื่องจาก (because), ดังนั้น/จึง (therefore), แต่/แต่ทว่า (but), แม้ว่า/ถึงแม้ (although), ถ้า/หาก (if), เพื่อ/เพื่อให้ (in order to).

Formal written Thai uses Pali-Sanskrit vocabulary and ราชาศัพท์ in royal contexts; academic passages prefer nominalisation and compound nouns, so identify the head noun first.

Numbers, dates, and abbreviations in reading passages use Thai numerals (๐-๙) or Arabic numerals interchangeably; Buddhist Era years (พ.ศ.) are 543 years ahead of the Gregorian year.

Reduplication signals plurality, intensity, or informality: เด็ก ๆ (children), เร็ว ๆ (quickly), ดี ๆ (well). The ๆ (ไม้ยมก) repeats the preceding word.

Thai sentences follow Subject-Verb-Object order; modifiers (adjectives, adverbs) follow the noun or verb they modify: บ้านหลังใหญ่ (big house), วิ่งเร็ว (run fast).

Thai has no full stop; sentences are separated by spaces. A space marks a phrase or clause boundary, so paragraphing and spacing carry the punctuation load.

Thai numerals ๐ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ ๙ are used in formal and traditional documents; Arabic numerals are standard in modern text.

Register choices: ครับ/ค่ะ for polite speech and informal writing; กระผม/ดิฉัน for formal; ท่าน/คุณ for address. Written academic Thai avoids the particles ครับ/ค่ะ.

Spelling rules: words of Pali-Sanskrit origin retain etymological spelling with silent letters and ์ (ทัณฑฆาต) marking silent final consonants, e.g. จันทร์, สัตว์, ศาสตร์.

Common writing errors: confusing ไ- and ใ- ( twenty vs twenty spellings: ไทย vs ทราย), ำ vs -ัม, and the placement of tone marks above or below vowels.

Formal letters follow a fixed layout: ที่ (reference), วันที่ (date), เรื่อง (subject), เรียน (salutation), body, ลงชื่อ (signature), and เอกสารแนบ (enclosures).

Cohesion in written Thai uses repetition of key nouns plus connectors; pronouns are often omitted when the referent is clear from context.

Word formation uses prefixes and suffixes from Pali-Sanskrit: การ-/ความ- (nominalisers), ผู้- (agent), -กรรม (action), -ภาพ (state), -ศาสตร์ (science).

Politeness particles are obligatory in most spoken registers: ครับ (male), ค่ะ (female statement), คะ (female question/softener). Omitting them sounds abrupt or intimate.

Thai conversation uses ครับ/ค่ะ as backchannels and turn-yielding signals; a listener who stays silent may be perceived as not listening.

Question forms: statement + ไหม/หรือเปล่า for yes-no; question word in situ (ไม่ + verb + question word) for wh-questions; หรือ for offering alternatives.

Softening devices: หน่อย, หน่อยนะ, ซี, สิ, นะ, ล่ะ. These change politeness and stance and are frequent in speaking items.

Address terms depend on relationship and age: พี่/น้อง/ลุง/ป้า/คุณ/ท่าน; pronouns are often dropped entirely in natural speech.

The verb อยู่ marks location and progressive aspect: อยู่ที่ (at a place), กำลัง...อยู่ (currently doing).

Responses to thanks: ไม่เป็นไร / ยินดีครับ/ค่ะ; to apology: ไม่เป็นไร / ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ. Direct translation of English responses is a common error.

Tone accuracy matters more in speaking than in writing because tone errors are not recoverable from spelling; wrong tone can change the word entirely (มา/ม้า/หมา).

Spoken Thai uses final particles to mark mood: นะ (gentle urging), ซี (obviousness), สิ (encouragement), ล่ะ (mild question or contrast).