ASSEB HSLC Manipuri MIL key terms

পদ্যৰ বিপৰীতে ৰচিত ৰচনা; সাধাৰণ বাক্যৰ গাঁথনিৰে লিখা অংশ। পাঠ্যক্ৰমত নিৰ্ধাৰিত গল্প, প্ৰবন্ধ আদি এই শাখাত পঢ়া হয়।

ছন্দ আৰু ভাবৰ নিয়ম মানি ৰচিত কবিতা বা গীতিমূলক ৰচনা। পাঠ্যক্ৰমত নিৰ্ধাৰিত কবিতাবোৰ এই শাখাত অন্তৰ্ভুক্ত।

নিৰ্ধাৰিত পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি প্ৰস্তুত কৰা পাঠ্যবহি; ইয়াত গদ্য, পদ্য আৰু ব্যাকৰণৰ পাঠ সন্নিৱিষ্ট থাকে। পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্ন মূলতঃ ইয়াৰ পৰাই হয়।

একোটা বিষয়ৰ ওপৰত সুনিৰ্দিষ্ট গাঁথনিৰে লিখা গদ্য ৰচনা; ভূমিকা, মূল অংশ আৰু উপসংহাৰ থাকে। পাঠ্য গদ্য আৰু ৰচনা দুয়োতে ইয়াৰ গুৰুত্ব আছে।

চৰিত্ৰ, ঘটনা আৰু পৰিৱেশেৰে গঢ় লোৱা কাল্পনিক আখ্যান; আৰম্ভণি, জটিলতা আৰু সমাধান থাকে। পাঠ্য গদ্যৰ এক প্ৰধান ৰূপ।

গল্প বা নাটকত অংকন কৰা ব্যক্তি বা সত্তা; ইয়াৰ আচৰণ, সংলাপ আৰু পৰিৱৰ্তনে কাহিনী আগবঢ়ায়। প্ৰশ্নত চৰিত্ৰ-বিশ্লেষণ সোধা হয়।

কোনো ৰচনা বা কবিতাৰ কেন্দ্ৰীয় অৰ্থ বা শিক্ষা; লেখকে প্ৰকাশ কৰিব বিচৰা প্ৰধান কথা। সাৰাংশ লিখোঁতে ইয়াক ধৰিব লাগে।

ৰচনাৰ মূল কথাবোৰ চমুকৈ নিজৰ ভাষাত লিখা অংশ; অতিৰিক্ত বিৱৰণ বাদ দি মূল ভাব ৰখা হয়। পৰীক্ষাত সীমিত শব্দত লিখিব দিয়া হয়।

এটা মূল ভাবৰ চাৰিওফালে গঢ় লোৱা বাক্যৰ সমষ্টি; প্ৰথম বাক্যই ভাবটো আৰম্ভ কৰে। অদেখা অনুচ্ছেদ পঢ়ি উত্তৰ দিয়াত ইয়াৰ ভূমিকা আছে।

কবিতাত শব্দৰ দীঘ-চুটি আৰু গতিৰ নিয়মিত আৱৰ্তন; ই কবিতাক গীতিময় কৰি তোলে। পদ্যৰ পাঠ বুজিবলৈ ছন্দ চিনাটো প্ৰয়োজন।

কবিতা বা গদ্যৰ ভাষাক সৌন্দৰ্য দিয়া কৌশল, যেনে উপমা আৰু ৰূপক। কবিতাৰ প্ৰশ্নত অলংকাৰ চিনাক্ত কৰিব দিয়া হয়।

এটা বস্তুক অন্য এটা বস্তুৰ সৈতে তুলনা কৰি দেখুওৱা অলংকাৰ; তুলনাত 'দৰে', 'নিচিনে' আদি শব্দ থাকে। কবিতাৰ ভাষা বুজোঁতে সহায় কৰে।

কাব্য বা নাটক পঢ়ি বা দেখি পাঠকৰ মনত জন্মা আনন্দময় অনুভূতি, যেনে কৰুণ ৰস। পদ্যৰ আলোচনাত ইয়াৰ উল্লেখ হয়।

কবিতা বা গীতত প্ৰকাশ পোৱা মনোভাৱ বা আৱেগ; ৰস সৃষ্টিৰ বীজস্বৰূপ। কবিতাৰ মূল কথা বুজিবলৈ ভাব ধৰা প্ৰয়োজন।

দুটা শব্দ বা ধ্বনি ওচৰ চাপি আহি একেলগে উচ্চাৰিত হোৱা প্ৰক্ৰিয়া; যেনে স্বৰবৰ্ণৰ লগত স্বৰবৰ্ণৰ সন্ধি। ব্যাকৰণৰ প্ৰশ্নত সন্ধি ভাঙিব দিয়া হয়।

অৰ্থসম্পৰ্কীয় দুটা বা ততোধিক শব্দ এক শব্দত পৰিণত হোৱা প্ৰক্ৰিয়া; যেনে দ্বন্দ্ব, তৎপুৰুষ, কৰ্মধাৰয়। সমাস বিভাগ চিনাক্ত কৰিবলৈ সোধা হয়।

বাক্যত ক্ৰিয়াৰ সৈতে বিশেষ্য বা সৰ্বনামৰ সম্পৰ্ক; কৰ্তা, কৰ্ম, কৰণ আদি ভাগত বিভক্ত। কাৰক চিনি বিভক্তি নিৰ্ণয় কৰা হয়।

শব্দৰ লগত লগ হৈ কাৰক সম্পৰ্ক দেখুওৱা প্ৰত্যয়, যেনে -ক, -ৰ, -ত। বাক্যত শুদ্ধ বিভক্তি লগোৱাটো ব্যাকৰণৰ প্ৰশ্ন।

শব্দ বা ধাতুৰ শেষত যোগ হৈ নতুন শব্দ বা ৰূপ সৃষ্টি কৰা উপাদান, যেনে কৃৎ আৰু তদ্ধিত প্ৰত্যয়। ব্যাকৰণত ইয়াৰ ভাগ চিনাব লাগে।

ক্ৰিয়াৰ মূল ৰূপ, যাৰ পৰা কাল আৰু পুৰুষ অনুসৰি ক্ৰিয়াপদ গঢ় লয়। ক্ৰিয়াৰ ৰূপ নিৰ্ণয় কৰোঁতে ধাতু চিনাটো আৱশ্যক।

বাক্যত কৰ্ম সম্পন্ন হোৱা কাৰ্য প্ৰকাশ কৰা পদ; কৰ্তাৰ সৈতে কাল আৰু পুৰুষ মিলিব লাগে। বাক্য শুদ্ধ কৰাৰ প্ৰশ্নত ইয়াৰ ৰূপ চোৱা হয়।

ক্ৰিয়াৰ সৈতে কৰ্তাৰ সম্পৰ্ক দেখুওৱা ব্যাকৰণিক ভাগ; প্ৰথম, দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় পুৰুষ। ক্ৰিয়াৰ ৰূপ শুদ্ধ কৰিবলৈ পুৰুষ মিলাব লাগে।

শব্দ বা ক্ৰিয়াৰ একবচন আৰু বহুবচনৰ ৰূপ; কৰ্তাৰ সংখ্যা অনুসৰি ক্ৰিয়া সলনি হয়। ব্যাকৰণৰ শুদ্ধিকৰণ প্ৰশ্নত ইয়াৰ ভূমিকা আছে।

বাক্যত ব্যৱহৃত শব্দৰ কাৰ্য অনুসৰি হোৱা শ্ৰেণী, যেনে বিশেষ্য, বিশেষণ, ক্ৰিয়া। পদ চিনাক্ত কৰাটো ব্যাকৰণৰ প্ৰাথমিক দক্ষতা।

মুখেৰে উচ্চাৰিত আটাইতকৈ সৰু ভাষিক একক; স্বৰধ্বনি আৰু ব্যঞ্জনধ্বনিৰ ভাগত বিভক্ত। সন্ধি আৰু উচ্চাৰণৰ নিয়ম বুজোঁতে ইয়াৰ জ্ঞান লাগে।

ভাষাৰ ধ্বনি বুজাবলৈ লিখা চিহ্ন; স্বৰবৰ্ণ আৰু ব্যঞ্জনবৰ্ণ হিচাপে বিভক্ত। বানান শুদ্ধ কৰাত বৰ্ণৰ জ্ঞান প্ৰয়োজন।

শব্দ লিখোঁতে বৰ্ণ আৰু চিহ্নৰ শুদ্ধ ব্যৱহাৰ; ভুল বানানে নম্বৰ হেৰুৱায়। প্ৰতিটো উত্তৰতে শুদ্ধ বানান ৰখা উচিত।

কোনো বিষয়ৰ ওপৰত নিজৰ ভাব আৰু যুক্তি সজাই লিখা দীঘলীয়া ৰচনা; ভূমিকা, মূল অংশ আৰু উপসংহাৰ থাকে। পৰীক্ষাত নিৰ্দিষ্ট শব্দত লিখিব দিয়া হয়।

ৰচনা লিখাৰ আগতে মূল পইণ্টবোৰ চমুকৈ সজাই লোৱা তালিকা; ই ৰচনাৰ গাঁথনি স্পষ্ট কৰে। সময় বচাবলৈ পৰীক্ষাৰ্থীয়ে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে।

কোনো কৰ্তৃপক্ষলৈ সুনিৰ্দিষ্ট অনুৰোধ জনাই লিখা আনুষ্ঠানিক পত্ৰ; ঠিকনা, বিষয় আৰু সম্ভাষণ থাকে। পত্ৰ লিখাৰ প্ৰশ্নত ইয়াৰ আৰ্হি মানিব লাগে।

এজন ব্যক্তি বা প্ৰতিষ্ঠানলৈ বাৰ্তা জনাবলৈ লিখা লিখিত যোগাযোগ; ব্যক্তিগত আৰু আনুষ্ঠানিক ভাগত বিভক্ত। ইয়াৰ আৰ্হি আৰু ভাষা শুদ্ধ হ'ব লাগে।

পত্ৰৰ আৰম্ভণিত প্ৰাপকক সম্বোধন কৰি লিখা শব্দ, যেনে 'মহোদয়' বা 'প্ৰিয় বন্ধু'। উপযুক্ত সম্ভাষণে পত্ৰৰ ভাৱ সঠিক কৰে।

এটা ভাষাৰ লিখা কথাৰ অৰ্থ আন এটা ভাষাত সঠিকভাৱে প্ৰকাশ কৰা কাৰ্য; মূল ভাব অটুট ৰাখিব লাগে। পৰীক্ষাত Manipuri ৰ পৰা ইংৰাজীলৈ বা উল্টাকৈ অনুবাদ সোধা হয়।

একে অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা দুটা বা ততোধিক শব্দ, যেনে 'জল' আৰু 'পানী'। শব্দভাণ্ডাৰৰ প্ৰশ্নত ইয়াৰ যোৰ মিলাব দিয়া হয়।

এটা শব্দৰ উল্টা অৰ্থ দিয়া শব্দ, যেনে 'দিন' ৰ বিপৰীত 'ৰাতি'। শব্দভাণ্ডাৰ আৰু ব্যাকৰণ দুয়োতে ইয়াৰ প্ৰশ্ন আহে।

পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰৰ পৰা দিয়া এটা অনুচ্ছেদ, যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখিব লাগে। পঢ়ি মূল ভাব আৰু তথ্য উলিয়াব পৰা দক্ষতা জোখা হয়।

শ্ৰেণীত কৰা দীঘলীয়া অধ্যয়ন বা লিখিত কাম, যেনে লেখক-পৰিচয় সংগ্ৰহ; অভ্যন্তৰীণ মূল্যায়নত ইয়াৰ নম্বৰ থাকে। সময়মতে জমা দিয়া আৰু নিজে কৰাটো জৰুৰী।

বিদ্যালয়ে শ্ৰেণীৰ ভিতৰতে কৰা মূল্যায়ন, য'ত প্ৰকল্প, উপস্থিতি আৰু মৌখিক কামৰ নম্বৰ যোগ হয়। চূড়ান্ত ফলাফলত ইয়াৰ অংশ থাকে।