নাটক (Natak) আৰু একাংকিকা
নাটক (Natak) আৰু একাংকিকা খণ্ডত পৰীক্ষাই নাটকৰ গঠন, সংলাপৰ কাৰ্য, সংঘৰ্ষ (conflict) আৰু মঞ্চ-নিৰ্দেশ (stage direction) বুজাৰ ক্ষমতা জোখে। অসমীয়া পৰম্পৰাত শঙ্কৰদেৱৰ অংকীয়া নাট (চিহ্নযাত্ৰা, কালীয় দমন) আৰু মাধৱদেৱৰ 'অৰ্জুন ভঞ্জন'-এ মঞ্চ-নাট্যৰ আধাৰ গঢ়িছে; আধুনিক নাট্যত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ 'কাৰেঙৰ লিগিৰী'ই নতুন ৰূপ দিছে।
নাটক পঢ়াৰ নিয়ম
নাটক উপন্যাসৰ দৰে নপঢ়িব - সংলাপ, বন্ধনীৰ ভিতৰৰ মঞ্চ-নিৰ্দেশ আৰু দৃশ্য-পৰিৱৰ্তন একেলগে চাব। প্ৰতিটো দৃশ্যৰ শেষত সুধিব: এই দৃশ্যই কাহিনীক কি নতুন মোড় দিলে?
সংঘৰ্ষই নাটকৰ প্ৰাণ
মুখ্য সংঘৰ্ষ সাধাৰণতে চৰিত্ৰৰ ইচ্ছা আৰু পৰিস্থিতিৰ মাজত, বা দুজন চৰিত্ৰৰ মূল্যবোধৰ মাজত হয়। উত্তৰ লিখোঁতে সংঘৰ্ষটো কি, কোনে কোনৰ লগত, আৰু কেনেকৈ সমাধান হ'ল - এই তিনি বিন্দু স্পষ্ট কৰিব।
কাম-কৰা উদাহৰণ
এটা দৃশ্যত মাকে পুতেকক বিদেশ যাবলৈ বাধা দিয়ে, কিন্তু পুতেকে নোকোৱাকৈয়ে টিকট কাটি থয়। প্ৰশ্ন: 'দৃশ্যটোত সংঘৰ্ষ ক'ত?' উত্তৰ: মাকৰ মমতা আৰু পুতেকৰ উচ্চাকাংক্ষাৰ মাজত; 'মই যাবই লাগিব' সংলাপে সংঘৰ্ষ টান কৰিছে; শেষৰ মৌনতাই সমাধানহীনতা সূচায়।
ফান্দ
নাটকক কেৱল কাহিনী বুলি চমুৱাই লিখা, মঞ্চ-নিৰ্দেশ উপেক্ষা কৰা, আৰু একাংকিকাৰ সীমিত পৰিসৰ (একে দৃশ্য, অলপ চৰিত্ৰ, এটা কেন্দ্ৰীয় সংঘৰ্ষ) নধৰা - এইবোৰ সাধাৰণ ভুল।