UPMSP Intermediate Assamese study guide

গদ্য (Gadya): পাঠ-বোধ, বিষয়বস্তু, চৰিত্ৰ আৰু শৈলী

গদ্য (Gadya) খণ্ডত পৰীক্ষাই তিনি ধৰণৰ দক্ষতা জোখে: পাঠৰ মূল ভাৱ (theme) ধৰিব পৰা, চৰিত্ৰ আৰু ঘটনাৰ কাৰণ-সম্পৰ্ক ব্যাখ্যা কৰিব পৰা, আৰু লেখকৰ ৰচনা-শৈলী (style) চিনি পোৱা। চুটি উত্তৰত সাধাৰণতে পাঠ-ভিত্তিক তথ্য, আৰু দীঘল উত্তৰত বিশ্লেষণ বিচৰা হয়। প্ৰথম পঢ়াত গোটেইটা অংশৰ কেন্দ্ৰীয় কথাটো চিনি ল'ব; দ্বিতীয় পঢ়াত প্ৰতিটো অনুচ্ছেদৰ এপদীয়া ভাৱ মনত ৰাখিব। প্ৰশ্নত 'কিয়', 'কেনেকৈ', 'কি কাৰণে' থাকিলে উত্তৰত কাৰণ-ফল (cause–effect) স্পষ্টকৈ দেখুৱাব লাগে। অচিনা শব্দৰ অৰ্থ প্ৰসংগৰ পৰা অনুমান কৰিব। চৰিত্ৰ-বিশ্লেষণত তিনিটা স্তম্ভত ধৰি লিখিব: চৰিত্ৰটোৱে কি কয়, কি কৰে, আৰু আন চৰিত্ৰৰ লগত তাৰ সম্পৰ্ক কি। শৈলী বিচাৰোঁতে ভাষা (তৎসম আৰু দেশী শব্দৰ অনুপাত), বাক্যৰ দৈৰ্ঘ্য, উপমা-ৰূপকৰ ব্যৱহাৰ আৰু লেখকৰ মনোভাৱ চাব। এটা অনুচ্ছেদত এজন কৃষকে ধান নষ্ট হোৱা দেখিও কন্দা নাই, মাত্ৰ টোপোলা বান্ধি ঘৰমুৱা হ'ল। প্ৰশ্ন: 'তেওঁৰ চৰিত্ৰত কি গুণ ফুটি উঠিছে?' উত্তৰ: (১) ঘটনাটো চমুকৈ উল্লেখ কৰা; (২) 'কন্দা নাই' শব্দই আত্মসংযম সূচায়; (৩) সেয়েহে তেওঁ ধৈৰ্যশীল আৰু ব্যৱহাৰিক বুদ্ধিযুক্ত। প্ৰতিটো দাবি পাঠৰ শব্দেৰে সমৰ্থন কৰিলেহে পূৰ্ণ নম্বৰ পোৱা যায়। পাঠৰ সমৰ্থন নথকা নিজৰ কথা, চৰিত্ৰৰ নাম বা সম্পৰ্ক ভুল, আৰু প্ৰশ্নত নোসোধা কথাও বঢ়াই লিখা - এইবোৰত নম্বৰ কটা যায়।.

পদ্য (Padya): ৰস, অলংকাৰ আৰু কাব্য-সৌন্দৰ্য

পদ্য (Padya) খণ্ডই ৰস, অলংকাৰ, ছন্দ আৰু ভাৱ - এই চাৰিটা স্তম্ভত প্ৰশ্ন সোধে। কবিতাৰ এটা অংশ দি 'কি ৰস প্ৰধান', 'কোনটো অলংকাৰ প্ৰয়োগ হৈছে', 'শব্দটোৰ প্ৰসংগগত অৰ্থ কি' - এনেধৰণৰ প্ৰশ্ন আহে। ৰস = স্থায়ী ভাৱ + উদ্দীপক। নট ৰস: শৃংগাৰ, হাস্য, কৰুণ, ৰৌদ্ৰ, বীৰ, ভয়ানক, বীভৎস, অদ্ভুত, শান্ত। মিলন-প্ৰেম → শৃংগাৰ শোক-বিয়োগ → কৰুণ যুদ্ধ-সাহস → বীৰ পৰিহাস → হাস্য উপমা: 'যেন', 'দৰে', 'সদৃশ' থকা তুলনা। ৰূপক: উপমান আৰু উপমেয়ৰ ভেদ লুপ্ত। অনুপ্ৰাস: একে ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ পুনৰাবৃত্তি। উৎপ্ৰেক্ষা: সম্ভাৱনাৰ অলৌকিক কল্পনা। অতিশয়োক্তি: অত্যুক্তি। 'তোমাৰ মুখখন যেন পূৰ্ণিমাৰ চন্দ্ৰ' - ইয়াত মুখখন উপমেয়, চন্দ্ৰ উপমান, আৰু 'যেন' অব্যয়ে দুয়োকে যুক্ত কৰিছে; সেয়ে ই উপমা। যদি লিখা হ'লহেঁতেন 'তোমাৰ মুখখনেই পূৰ্ণিমাৰ চন্দ্ৰ', তেন্তে ৰূপক হ'লহেঁতেন, কাৰণ 'যেন' নাই আৰু ভেদ লুপ্ত। এইদৰে তুলনা-শব্দটো আছেনে নাই চাই নাম নিৰ্ণয় কৰিব। ৰস ভুল কোৱা, 'যেন' থাকিলেই উৎপ্ৰেক্ষা বুলি লিখা, আৰু অলংকাৰৰ নাম নিদি কেৱল অৰ্থ লিখা - এইবোৰত নম্বৰ কটা যায়। ছন্দ আৰু মাত্ৰা-গণনা প্ৰশ্নত সোধা হ'লে পদৰ লগতে মাত্ৰাও উল্লেখ কৰিব।.

নাটক (Natak) আৰু একাংকিকা

নাটক (Natak) আৰু একাংকিকা খণ্ডত পৰীক্ষাই নাটকৰ গঠন, সংলাপৰ কাৰ্য, সংঘৰ্ষ (conflict) আৰু মঞ্চ-নিৰ্দেশ (stage direction) বুজাৰ ক্ষমতা জোখে। অসমীয়া পৰম্পৰাত শঙ্কৰদেৱৰ অংকীয়া নাট (চিহ্নযাত্ৰা, কালীয় দমন) আৰু মাধৱদেৱৰ 'অৰ্জুন ভঞ্জন'-এ মঞ্চ-নাট্যৰ আধাৰ গঢ়িছে; আধুনিক নাট্যত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ 'কাৰেঙৰ লিগিৰী'ই নতুন ৰূপ দিছে। নাটক উপন্যাসৰ দৰে নপঢ়িব - সংলাপ, বন্ধনীৰ ভিতৰৰ মঞ্চ-নিৰ্দেশ আৰু দৃশ্য-পৰিৱৰ্তন একেলগে চাব। প্ৰতিটো দৃশ্যৰ শেষত সুধিব: এই দৃশ্যই কাহিনীক কি নতুন মোড় দিলে?

দ্ৰুত পাঠ আৰু অপৰিচিত অনুচ্ছেদৰ বোধ

অপৰিচিত অনুচ্ছেদ (unseen passage) আৰু দ্ৰুত পাঠ খণ্ডত সময় কম, কিন্তু নম্বৰ নিশ্চিত। ইয়াত সোধা হয়: মূল ভাৱ, উপযুক্ত শিৰোনাম, শব্দাৰ্থ, সমাৰ্থক-বিপৰীত শব্দ, আৰু অনুচ্ছেদৰ পৰা সিদ্ধান্ত টানি লোৱা। ১. তাৰপিছত অনুচ্ছেদ স্কেন (scan) কৰি প্ৰশ্নৰ লগত জড়িত শব্দ বিচৰা। ৩.

ব্যাকৰণ (Byakarana) আৰু প্ৰয়োগ

ব্যাকৰণ (Byakarana) খণ্ডত সন্ধি, সমাস, কৰক (case), লিঙ্গ-বচন, ক্ৰিয়া-কাল, বাক্য শুদ্ধি আৰু বানান - এইবোৰ সোধা হয়। নিয়ম জানিলে এই খণ্ডত নম্বৰ নিশ্চিত। স্বৰসন্ধি: বিদ্যা + আলয় = বিদ্যালয় (দীৰ্ঘ); সূৰ্য + উদয় = সূৰ্যোদয় (গুণ)। ব্যঞ্জনসন্ধি: সৎ + জন = সজ্জন; জগৎ + নাথ = জগন্নাথ। বিসৰ্গ সন্ধি: নিঃ + চয় = নিশ্চয়; দুঃ + খ = দুঃখ। তৎপুৰুষ: ৰাজ + পুত্ৰ = ৰাজপুত্ৰ (ৰজাৰ পুত্ৰ)। কৰ্মধাৰয়: নীল + কমল = নীলকমল (বিশেষণ-বিশেষ্য)। দ্বন্দ্ব: মাতৃ + পিতৃ = মাতৃপিতৃ। বহুব্ৰীহি: দশানন (দশ মুখ যাৰ)। কৰ্তা - 'এ' (ৰামে ক'লে); কৰ্ম - 'ক'; কৰণ - 'এৰে/দ্বাৰা'; সম্প্ৰদান - 'লৈ'; অপাদান - 'ৰপৰা'; অধিকৰণ - 'ত'; সম্বন্ধ - 'ৰ'; সম্বোধন - 'হে/অ'। 'শিক্ষকে ছাত্ৰক বইখন দিলে' - শিক্ষক কৰ্তা ('এ'), ছাত্ৰ সম্প্ৰদান ('ক'), বইখন কৰ্ম। চিনি পোৱাৰ উপায়: ক্ৰিয়াৰ লগত 'কোনে' সোধালে কৰ্তা, 'কাক/কি' সোধালে কৰ্ম, 'কাক' সোধালে সম্প্ৰদান, 'কিৰে/কাৰ দ্বাৰা' সোধালে কৰণ। অসমীয়াত 'ড়/ঢ়' নহয় 'ৰ' হয় (বোৰ, কৰ); 'শ/ষ/স' ৰ বানানত সতৰ্ক হোৱা; আৰু চন্দ্ৰবিন্দু (যাওঁ, গাঁও)ৰ ব্যৱহাৰ - এইবোৰত সহজতে নম্বৰ যায়।.

প্ৰবন্ধ ৰচনা (Prabandha Rachana)

প্ৰবন্ধ ৰচনা (Prabandha Rachana) খণ্ডত বিষয়টোৰ ওপৰত সুসংগঠিত আৰু মূল্যবান মত আগবঢ়োৱা বিচৰা হয়। প্ৰকাৰ: বৰ্ণনাত্মক (যাত্ৰা, উৎসৱ), বিবৰণাত্মক (শিক্ষা, পৰিৱেশ), বিতৰ্কমূলক (চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰভাৱ), আৰু কল্পনামূলক। ভূমিকা: তিনি-চাৰি বাক্য - বিষয়টোৰ পৰিচয় আৰু নিজৰ স্থিতি স্পষ্ট। মূল অংশ: দুই-তিনি পেৰাগ্ৰাফ; প্ৰতিটোত এটা কেন্দ্ৰীয় বাক্য (topic sentence), তাৰ সমৰ্থনত এটা উদাহৰণ বা তথ্য। উপসংহাৰ: বিষয়টো ঘূৰাই লৈ এটা সিদ্ধান্ত; নতুন কথা নিদিয়া। বিষয়: 'গ্ৰাম্য জীৱনত নদীৰ ভূমিকা'। ভূমিকাত লিখিব যে নদীয়ে গাঁৱৰ কৃষি, যাতায়ত আৰু সংস্কৃতি গঢ়ে। মূল অংশত দুটা পেৰাগ্ৰাফ - প্ৰথমত কৃষি আৰু মাছ ধৰাৰ জীৱিকা, দ্বিতীয়ত উৎসৱ-পৰ্ব আৰু লোকগীতত নদীৰ ছাপ। উপসংহাৰত: নদী কেৱল পানী নহয়, গাঁৱৰ স্মৃতিৰ বাহক। এনেদৰে প্ৰতিটো পেৰাগ্ৰাফত এটা কেন্দ্ৰীয় বাক্য থাকিলে সংগঠনত নম্বৰ বাঢ়ে। লিখা ভাষা সাধাৰণ কিন্তু মানক হ'ব; কথিত ৰূপ ('মই ভাবোঁ') আৰু অতি কঠিন তৎসম শব্দ দুয়োটাই এৰিব। শব্দ-সীমা প্ৰশ্নত দিয়া থাকিলে মানি চলিব। বিষয়ৰ পৰা আঁতৰি যোৱা, একেটা কথাকে ঘূৰাই ঘূৰাই লিখা, আৰু শেষত নতুন বিষয় আৰম্ভ কৰা - এইবোৰত নম্বৰ কমে। বানান আৰু যতিচিহ্নও নম্বৰত প্ৰভাৱ পেলায়।.

পত্ৰ লিখন আৰু প্ৰয়োগিক লিখন

পত্ৰ লিখন (Letter writing) আৰু প্ৰয়োগিক লিখনত নিৰ্দিষ্ট আৰ্হি (format) আৰু উপযুক্ত ভাষা - দুয়োটাই লাগে। প্ৰধান প্ৰকাৰ: আনুষ্ঠানিক (আবেদন, অভিযোগ, সম্পাদকলৈ পত্ৰ) আৰু অনানুষ্ঠানিক (বন্ধু-পৰিয়াললৈ)। ১. বিষয় (Subject) - এশাৰী। ৫.

অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাস আৰু সাহিত্যিক আন্দোলন

অনুবাদ আৰু বাগধাৰা/শব্দ-প্ৰয়োগ

অনুবাদ আৰু বাগধাৰা (idiom/lexical usage) খণ্ডত শব্দ-প্ৰতিশব্দ নহয়, ভাৱ আৰু প্ৰসংগ ৰক্ষা কৰাটো চৰ্ত। ইয়াত সোধা হয়: বাক্যৰ অনুবাদ, বাগধাৰাৰ অৰ্থ, সমাৰ্থক-বিপৰীত শব্দ, আৰু শুদ্ধ প্ৰয়োগ। প্ৰথমে সম্পূৰ্ণ বাক্যটোৰ ভাৱ বুজি ল'ব, তাৰপিছত লিখিব। শব্দ-ধৰি অনুবাদ (word-for-word) নকৰি লক্ষ্য ভাষাৰ স্বাভাৱিক বাক্য-গাঁথনি ব্যৱহাৰ কৰিব। নাম, ঠাই আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ নাম তেনেদৰেই ৰাখিব। কাৰক আৰু কালৰ মিল ৰাখিব: বৰ্তমানৰ বাক্য অতীতলৈ নাযাব। 'আকাশত চাং পতা' = অসম্ভৱ কল্পনা কৰা (to build castles in the air)। 'চকুত ধূলি দিয়া' = প্ৰতাৰণা কৰা (to deceive)। বাক্য: 'সি পঢ়া-শুনা নকৰাকৈয়ে ডাঙৰ চাকৰিৰ সপোনত আকাশত চাং পাতিছে।' অনুবাদত 'চাং পতা' শব্দটো ধৰি 'platform in the sky' বুলি লিখিলে অৰ্থ নহয়; লিখিব লাগে 'তেওঁ অধ্যয়ন নকৰাকৈয়ে ডাঙৰ চাকৰিৰ অসম্ভৱ সপোন দেখিছে'। কাৰণ: ইয়াত বাগধাৰাটোৱে আধাৰহীন কল্পনা সূচাইছে, গোটেই বাক্যৰ প্ৰসংগয়েই ইয়াৰ অৰ্থ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। বাগধাৰাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ লিখা, প্ৰসংগ নোচোৱাকৈ এটা অৰ্থ লগোৱা, আৰু অনুবাদত মূল বাক্যৰ কাল সলনি কৰা - এইবোৰত নম্বৰ কটা যায়।.