سیستم‌های اعلام حریق، هشدار و ایمنی جانی
طراحی اعلام حریق از تشخیص، هشدار و فرمان‌های ایمنی تشکیل می‌شود. آزمون روی انتخاب نوع سیستم، پوشش دتکتور، زون‌بندی و الزامات کابل و منبع تغذیه متمرکز است.
قواعد
- سیستم متعارف برای ساختمان‌های کوچک و آدرس‌پذیر برای ساختمان‌های بزرگ با نیاز به مکان دقیق حریق.
- زون‌بندی: هر طبقه یا هر بخش آتش‌بند مستقل؛ طول مدار و تعداد دتکتور در هر زون محدود است.
- دتکتور دودی برای فضاهای عمومی و راهرو، حرارتی برای آشپزخانه و پارکینگ، و دتکتور مخصوص برای فضاهای خاص.
- فاصله پوشش دتکتور دودی روی سقف صاف حدود ۹ متر (بر پایه NFPA 72) و برای حرارتی کمتر است؛ فاصله از دیوار و دریچه هوارسان رعایت می‌شود.
- کابل مدار اعلام حریق باید مقاوم در برابر حریق و مجزا از مدارهای قدرت باشد.
- آلارم صوتی حداقل ۱۵ دسیبل بالاتر از صدای پس‌زمینه و حداقل ۶۵ دسیبل در محل خواب؛ تغذیه پشتیبان ۲۴ ساعت آماده‌به‌کار و ۵ دقیقه آلارم.
- فرمان‌ها: آزادسازی درب‌های کنترل تردد، فرمان به فن‌ها و آسانسور، و اتصال به سیستم اطفا.
مثال کاری
در راهروی ۳۰ متری با عرض ۲ متر: با پوشش ۹ متری، سه دتکتور دودی در امتداد راهرو و یک آژیر-فلاشر با شدت کافی نصب می‌شود؛ مدار در یک زون با کارت آدرس‌دهی و کابل مقاوم اجرا و در پایان تست دود هر دتکتور ثبت می‌شود.
دام‌ها
نصب دتکتور دودی در آشپزخانه، فراموش‌کردن فرمان به درهای فرار، و استفاده از کابل معمولی برای مدار اعلام حریق.