Tarif Keluli Negara A dan Pilihan Devaluasi
Negara A ialah ekonomi kecil yang mengimport keluli. Harga dunia ialah RM2,400 satu tan. Kerajaan mengenakan tarif 25% ke atas import keluli, menaikkan harga domestik kepada RM3,000 satu tan. Sebelum tarif, pengeluaran domestik ialah 2.0 juta tan, penggunaan 3.2 juta tan dan import 1.2 juta tan setahun. Selepas tarif, pengeluaran domestik meningkat kepada 2.4 juta tan, penggunaan menurun kepada 3.1 juta tan dan import jatuh kepada 0.7 juta tan. Pengeluar keluli tempatan menggunakan 30% input import, dan sebahagian besar jentera serta teknologi mereka diimport. Rakan dagang utama mengancam tarif balas ke atas eksport minyak sawit Negara A yang bernilai US$8 bilion setahun. Kumpulan pengguna mendesak tarif dimansuhkan, manakala kesatuan pekerja keluli mendesak perlindungan dikekalkan. Negara A juga boleh memilih untuk membiarkan mata wangnya susut 10% sebagai ganti tarif.
1. Hitung hasil tarif, kehilangan lebihan pengguna, kenaikan lebihan pengeluar dan kehilangan berat mati. Apakah kesan bersih terhadap kebajikan negara?
Read the worked answer
Harga dunia = RM2,400 satu tan. Tarif 25% = RM600 satu tan, jadi harga domestik = RM3,000 satu tan. Import selepas tarif = 0.7 juta tan.
Hasil tarif = RM600 x 0.7 juta = RM420 juta.
Kehilangan lebihan pengguna = RM600 x purata penggunaan. Purata penggunaan = (3.2 + 3.1)/2 = 3.15 juta tan. Jadi kehilangan = RM600 x 3.15 juta = RM1,890 juta.
Kenaikan lebihan pengeluar = RM600 x purata pengeluaran. Purata pengeluaran = (2.0 + 2.4)/2 = 2.2 juta tan. Jadi kenaikan = RM600 x 2.2 juta = RM1,320 juta.
Kehilangan berat mati terdiri daripada dua segi tiga:
- Distorsi pengeluaran = 1/2 x RM600 x (2.4 - 2.0) juta = RM120 juta.
- Distorsi penggunaan = 1/2 x RM600 x (3.2 - 3.1) juta = RM30 juta. Jumlah kehilangan berat mati = RM150 juta.
Kesan bersih kebajikan = kenaikan lebihan pengeluar + hasil tarif - kehilangan lebihan pengguna = 1,320 + 420 - 1,890 = -RM150 juta.
Negara A secara keseluruhan rugi RM150 juta. Tarif memindahkan lebihan daripada pengguna kepada pengeluar dan kerajaan, tetapi sebahagian lebihan hilang kerana sumber digunakan secara kurang cekap dalam pengeluaran domestik dan penggunaan yang dikurangkan. Dari sudut kebajikan, tarif bukan dasar yang menambah nilai bersih, walaupun ia boleh menyokong pekerjaan dalam industri keluli.
2. Bincangkan sama ada tarif 25% wajar memandangkan 30% input diimport dan ancaman tindakan balas ke atas eksport minyak sawit bernilai US$8 bilion.
Read the worked answer
Tarif nominal 25% tidak menggambarkan perlindungan sebenar kepada pengeluar keluli. Jika input import tidak dikenakan tarif, kadar perlindungan efektif ialah 25%/(1 - 0.3) = 35.7%. Jika input import juga dikenakan tarif 25%, kadar efektif ialah (25% - 0.3 x 25%)/(1 - 0.3) = 25%. Dalam kedua-dua kes, kos input meningkat dan sebahagian daripada perlindungan kepada keluli sebenarnya dinikmati oleh pembekal input asing. Pengeluar keluli tempatan yang menggunakan 30% input import menanggung kos lebih tinggi, begitu juga pengeluar hiliran yang menggunakan keluli sebagai input. Ini mengurangkan daya saing eksport barangan penggunaan keluli.
Tarif juga menimbulkan risiko tindakan balas. Eksport minyak sawit bernilai US$8 bilion setahun. Jika rakan dagang mengenakan tarif balas yang mengurangkan eksport sebanyak 10%, kerugian ialah US$800 juta; jika 15%, kerugian US$1.2 bilion. Hasil tarif keluli hanya RM420 juta, iaitu sekitar US$90 juta pada kadar tukaran RM4.70/US$. Kerugian eksport minyak sawit jauh lebih besar daripada hasil tarif. Selain itu, tindakan balas boleh merebak ke sektor lain dan menjejaskan hubungan perdagangan jangka panjang.
Walaupun begitu, tarif memberi manfaat kepada pengeluar keluli dan pekerja dalam industri tersebut. Jika matlamatnya melindungi pekerjaan, alternatif yang lebih cekap ialah subsidi langsung kepada pekerja untuk latihan semula, sokongan pendapatan sementara, atau bantuan penyesuaian struktur, bukan tarif yang memindahkan kos kepada pengguna dan industri hiliran. Jika perlindungan diperlukan untuk keselamatan negara, ia harus terhad, telus dan disertai pelan keluar. Secara keseluruhan, tarif 25% tidak wajar tanpa penilaian kos-faedah yang teliti.
3. Jika kerajaan memilih penurunan nilai mata wang 10% dan bukan tarif, nilai kesannya terhadap imbangan dagangan menggunakan syarat Marshall-Lerner. Apakah risiko yang perlu dipertimbangkan?
Read the worked answer
Syarat Marshall-Lerner menyatakan bahawa penurunan nilai mata wang memperbaiki imbangan dagangan jika jumlah keanjalan permintaan eksport dan import (dalam nilai mutlak) melebihi 1. Di sini, keanjalan eksport ialah 1.2 dan keanjalan import 1.7, jadi jumlahnya 2.9, jauh melebihi 1. Secara teori, penurunan nilai 10% akan memperbaiki imbangan dagangan.
Kesan kuantiti: eksport menjadi 10% lebih murah dalam mata wang asing, jadi kuantiti eksport dijangka naik 12% (1.2 x 10%). Import menjadi 10% lebih mahal dalam mata wang domestik, jadi kuantiti import dijangka turun 17% (1.7 x 10%). Hasil eksport dalam mata wang domestik berubah kira-kira 0.9 x 1.12 = 1.008, iaitu naik 0.8%, manakala bil import berubah 1.1 x 0.83 = 0.913, iaitu turun 8.7%. Oleh itu, defisit dagangan mengecil.
Namun, terdapat beberapa risiko. Pertama, lengkung J: dalam jangka pendek, kontrak dagangan dan kapasiti pengeluaran terikat, jadi kuantiti import tidak serta-merta turun manakala bil import naik kerana harga lebih tinggi. Imbangan dagangan mungkin merosot dahulu sebelum membaik. Kedua, 30% input pengeluar tempatan diimport, jadi penurunan nilai menaikkan kos pengeluaran dan mengurangkan kelebihan daya saing eksport. Ketiga, harga barangan import seperti makanan dan bahan bakar meningkat, menyebabkan inflasi diimport yang membebankan isi rumah. Keempat, rakan dagang mungkin membalas dengan penurunan nilai mata wang mereka sendiri, menghapuskan kelebihan. Kelima, penurunan nilai tidak menyelesaikan masalah struktur industri keluli dan boleh memberi isyarat bahawa kerajaan mengelak pembaharuan.
Kesimpulan: devaluasi lebih baik daripada tarif dari sudut mengelakkan tindakan balas spesifik, tetapi ia bukan pengganti kepada dasar industri yang berkesan. Ia perlu disertai dasar monetari dan fiskal yang konsisten serta langkah membantu industri menyesuaikan diri.