STPM Ekonomi 944 key terms

Nilai alternatif terbaik yang terpaksa dilepaskan apabila sesuatu pilihan dibuat. Konsep ini menjadi asas kepada masalah kekurangan dan digunakan untuk menilai kos sebenar setiap keputusan ekonomi.

Keadaan di mana kehendak manusia tidak terhad tetapi sumber ekonomi yang terhad tidak cukup untuk memenuhi semuanya. Ia memaksa masyarakat membuat pilihan tentang apa, bagaimana dan untuk siapa barang dikeluarkan.

Graf yang menunjukkan kombinasi maksimum dua barang yang boleh dikeluarkan dengan sumber dan teknologi sedia ada. Bentuknya cekung kerana kos lepas yang meningkat apabila lebih banyak satu barang dikeluarkan.

Kajian tentang apa yang sebenarnya berlaku dalam ekonomi berdasarkan fakta dan boleh diuji. Pernyataannya boleh disahkan benar atau palsu tanpa melibatkan pertimbangan nilai peribadi.

Kajian yang melibatkan pertimbangan nilai tentang apa yang sepatutnya berlaku dalam ekonomi. Pernyataannya bersifat preskriptif dan tidak boleh diuji semata-mata dengan data.

Graf yang menunjukkan hubungan antara harga sesuatu barang dengan kuantiti yang diminta pada setiap tingkat harga, dengan andaian faktor lain tetap. Keluk ini biasanya mencerun ke bawah dari kiri ke kanan.

Peraturan bahawa apabila harga sesuatu barang naik, kuantiti diminta akan berkurang, dan sebaliknya, dengan andaian faktor lain tidak berubah. Hubungan songsang ini terhasil daripada kesan penggantian dan kesan pendapatan.

Barang bawahan yang kuantiti dimintanya meningkat apabila harganya naik, mencanggahi hukum permintaan. Kesan pendapatan negatifnya lebih besar daripada kesan penggantian, biasanya bagi barang asas golongan berpendapatan rendah.

Keadaan di mana kuantiti diminta sama dengan kuantiti ditawarkan pada satu tingkat harga tertentu. Pada harga ini tiada lebihan permintaan atau lebihan penawaran, dan pasaran cenderung kekal stabil.

Perbezaan antara jumlah yang sanggup dibayar oleh pengguna dengan jumlah yang sebenarnya dibayar. Ia mengukur faedah bersih yang diperoleh pengguna daripada pembelian dan diwakili oleh kawasan di atas harga di bawah keluk permintaan.

Ukuran darjah tindak balas kuantiti diminta terhadap perubahan harga barang itu sendiri, dihitung sebagai peratus perubahan kuantiti dibahagi peratus perubahan harga. Nilainya menentukan sama ada permintaan anjal, tidak anjal atau anjal unit.

Ukuran tindak balas kuantiti diminta terhadap perubahan pendapatan pengguna. Nilai positif menandakan barang normal, nilai negatif menandakan barang bawahan, dan nilai melebihi satu menandakan barang mewah.

Ukuran tindak balas kuantiti diminta sesuatu barang terhadap perubahan harga barang lain. Nilai positif menunjukkan kedua barang itu pengganti, manakala nilai negatif menunjukkan kedua-duanya barang pelengkap.

Ukuran tindak balas kuantiti ditawarkan terhadap perubahan harga barang itu sendiri. Penawaran lebih anjal dalam jangka panjang kerana firma mempunyai masa untuk menyesuaikan semua input termasuk kilang dan tenaga kerja.

Cara cukai ke atas sesuatu barang dibahagikan antara pengguna dan pengeluar melalui perubahan harga dan kuantiti. Bahagian yang lebih besar ditanggung pihak yang lebih tidak anjal dari segi permintaan atau penawaran.

Prinsip bahawa apabila lebih banyak input berubah ditambah kepada input tetap yang tertentu, tambahan output semakin berkurangan selepas satu tahap. Ia menjelaskan mengapa keluk produk marginal akhirnya mencerun ke bawah.

Tambahan kos jumlah yang terhasil daripada pengeluaran satu unit tambahan output. Firma yang memaksimumkan keuntungan memilih output di mana kos marginal sama dengan hasil marginal.

Kos yang tidak berubah apabila tingkat output berubah dalam jangka pendek, seperti sewa bangunan dan premium insurans. Kos ini tetap walaupun firma berhenti mengeluarkan barang sementara.

Kos yang berubah secara langsung dengan tingkat output yang dikeluarkan, seperti upah pekerja dan bahan mentah. Jumlahnya meningkat apabila pengeluaran bertambah dan menjadi sifar apabila tiada output.

Penurunan kos purata jangka panjang apabila saiz operasi firma bertambah, akibat pengkhususan buruh dan penggunaan mesin yang lebih cekap. Ia menjadi punca utama keluk kos purata jangka panjang mencerun ke bawah.

Struktur pasaran dengan banyak penjual kecil, barang homogen, maklumat sempurna dan kebebasan masuk keluar. Firma menerima harga pasaran dan memaksimumkan keuntungan apabila kos marginal sama dengan harga.

Struktur pasaran dengan hanya satu penjual yang mengawal bekalan barang tanpa pengganti hampir, biasanya disebabkan halangan kemasukan. Firma monopoli menghadapi keluk permintaan mencerun ke bawah dan boleh menetapkan harga lebih tinggi.

Struktur pasaran dengan banyak firma yang menjual barang berbeza tetapi serupa, dan mudah masuk keluar. Setiap firma mempunyai sedikit kuasa menetapkan harga melalui pembezaan produk dan menghadapi permintaan mencerun ke bawah.

Struktur pasaran yang dikuasai beberapa firma besar yang tindakannya saling bergantung. Firma sering terlibat dalam persaingan bukan harga dan mungkin bersekongkol untuk mengekalkan harga tinggi.

Amalan mengenakan harga berbeza kepada kumpulan pengguna berbeza bagi barang yang sama atas alasan bukan kos. Ia berkesan apabila pasaran boleh dipisahkan dan keanjalan permintaan berbeza antara kumpulan.

Tambahan hasil jumlah yang diperoleh daripada penjualan satu unit tambahan output. Bagi firma dalam persaingan sempurna ia sama dengan harga, tetapi bagi monopoli ia lebih rendah daripada harga.

Tambahan hasil yang diperoleh firma daripada pengambilan satu unit tambahan input berubah, dengan input lain tetap. Firma yang memaksimumkan keuntungan menggaji input sehingga produk hasil marginalnya sama dengan kos marginal input itu.

Permintaan terhadap input pengeluaran seperti buruh dan modal, yang wujud kerana permintaan terhadap barang akhir yang dihasilkannya. Ia dikenali sebagai permintaan terbitan dan bergantung pada produktiviti marginal input.

Bayaran melebihi jumlah minimum yang diperlukan untuk mengekalkan sesuatu faktor dalam penggunaannya sekarang. Bagi tanah yang bekalan tetap, keseluruhan bayaran sewa merupakan sewa ekonomi.

Nombor antara sifar dan satu yang mengukur ketaksamaan agihan pendapatan dalam sesebuah negara. Nilai sifar bermaksud agihan sempurna sama rata, manakala nilai hampir satu menunjukkan ketaksamaan yang tinggi.

Nilai pasaran semua barang dan perkhidmatan akhir yang dikeluarkan dalam sempadan sesebuah negara dalam tempoh tertentu. Ia mengukur prestasi ekonomi tanpa mengira kewarganegaraan pemilik faktor pengeluaran.

Nilai pasaran semua barang dan perkhidmatan akhir yang dikeluarkan oleh faktor pengeluaran milik warganegara sesebuah negara, sama ada di dalam atau di luar negara. Ia berbeza daripada KDNK kerana mengambil kira pendapatan faktor bersih dari luar negara.

Pendapatan isi rumah selepas ditolak cukai langsung dan ditambah bayaran pindahan. Jumlah inilah yang boleh dibelanjakan untuk penggunaan atau disimpan, dan menjadi penentu utama penggunaan agregat.

Bahagian daripada setiap ringgit tambahan pendapatan boleh guna yang dibelanjakan untuk penggunaan. Nilainya antara sifar dan satu, dan semakin besar nilainya semakin besar pengganda ekonomi.

Nisbah perubahan pendapatan negara kepada perubahan awal perbelanjaan autonomi. Nilainya sama dengan satu dibahagi satu tolak kecenderungan mengguna marginal, dan menunjukkan kesan berganda rangsangan terhadap ekonomi.

Wang yang nilainya tidak disandarkan pada logam berharga tetapi pada kepercayaan awam dan kuasa undang-undang kerajaan. Wang kertas moden ialah contoh wang fiat yang diterima sebagai alat pembayaran sah.

Jumlah wang yang ingin dipegang oleh orang ramai untuk urus niaga, berjaga-jaga dan spekulasi. Ia meningkat apabila pendapatan atau harga naik, tetapi menurun apabila kadar faedah meningkat.

Tindakan bank pusat mengawal bekalan wang dan kadar faedah untuk mempengaruhi aktiviti ekonomi. Instrumennya termasuk operasi pasaran terbuka, nisbah rizab berkanun dan kadar diskaun.

Kenaikan harga umum yang berpunca daripada permintaan agregat meningkat lebih cepat daripada keupayaan ekonomi mengeluarkan barang. Ia biasanya berlaku apabila ekonomi hampir mencapai guna tenaga penuh.

Penggunaan cukai dan perbelanjaan kerajaan untuk mempengaruhi permintaan agregat dan mencapai matlamat makroekonomi. Dasar mengembang menambah perbelanjaan atau mengurangkan cukai, manakala dasar menguncup melakukan sebaliknya.

Dasar fiskal yang menambah perbelanjaan kerajaan atau mengurangkan cukai untuk merangsang permintaan agregat. Ia digunakan semasa kemelesetan tetapi boleh menyebabkan defisit belanjawan dan menaikkan inflasi.

Harga satu unit mata wang asing dinyatakan dalam mata wang tempatan. Perubahannya mempengaruhi harga eksport dan import serta daya saing barang sesebuah negara di pasaran dunia.

Rekod sistematik semua urus niaga ekonomi antara penduduk sesebuah negara dengan negara lain dalam tempoh tertentu. Ia merangkumi akaun semasa, akaun modal dan akaun kewangan.

Cukai yang dikenakan ke atas barang import untuk menaikkan harganya dan melindungi pengeluar tempatan. Ia mengurangkan kuantiti import, tetapi biasanya menaikkan harga kepada pengguna domestik.