VWO Arabisch (elementair) flashcards

32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.

Schrijfrichting Arabisch

Arabisch schrift loopt van rechts naar links, zowel bij letters als bij woordvolgorde. Getallenreeksen worden binnen die richting van links naar rechts gelezen, dus ٢٠٢٤ is 2024.

Zonneletters

Veertien medeklinkers waarbij de l van het lidwoord ال- assimileert aan de volgende letter. Bij الشمس klinkt dat als asj-sjams; de l wordt niet uitgesproken maar wel geschreven.

Maanletters

De overige veertien medeklinkers waarbij de l van het lidwoord duidelijk hoorbaar blijft. Voorbeeld: القمر wordt uitgesproken als al-qamar, met hoorbare l en zonder assimilatie.

Fatha, kasra, damma

De drie korte klinkertekens: fatha (a) boven de medeklinker, kasra (i) eronder, damma (oe) erboven. Ze worden in lopende tekst meestal weggelaten en alleen in leermateriaal of de Koran volledig geschreven.

Lange klinkers

Klinkers die als volwaardige letter worden geschreven: ا voor lange a, و voor lange oe, ي voor lange i. Vergelijk كتب (kataba) met كتاب (kitaab), waar de ا de a verlengt.

Tanwien

Verdubbelingsteken aan het einde van een onbepaald zelfstandig naamwoord dat de naamval plus onbepaaldheid uitdrukt: -un, -an, -in. Bij bepaalde woorden verdwijnt de tanwien.

Idaafa-constructie

Genitiefconstructie die bezit of betrekking uitdrukt zonder voorzetsel: كتاب الطالب betekent het boek van de student. Alleen het laatste element draagt het lidwoord; het eerste element staat in de constructusvorm.

Nisba-achtervoegsel

Achtervoegsel ـِيّ dat een bijvoeglijk naamwoord van herkomst of betrekking vormt: مصر wordt مصري (Egyptisch), علم wordt علمي (wetenschappelijk). De eindklinker van de basis vervalt voor de toevoeging.

Hamza

De glottisslag, geschreven als ء, soms op een drager ا و ي. De keuze van drager hangt af van de omringende klinkers; aan het woordeinde staat hamza vaak zelfstandig, zoals in سماء.

Taa marboeta

De vrouwelijke uitgang ة, die in pauze als -a klinkt en in constructie als -at: معلمة (lerares) wordt in idaafa معلمة المدرسة, uitgesproken met -at.

Perfectum vervoeging

Voltooid verleden tijd gevormd met suffixen achter de werkwoordstam: كتبت (ik schreef), كتبنا (wij schreven), كتبوا (zij schreven). De stam blijft daarbij in principe gelijk.

Imperfectum vervoeging

Onvoltooid tegenwoordige of toekomende tijd gevormd met prefixen en soms suffixen: أكتب (ik schrijf), يكتب (hij schrijft), تكتبون (jullie schrijven). Het prefix geeft persoon en getal aan.

Nominale zin

Zin zonder werkwoord die begint met een onderwerp en een gezegde. In de tegenwoordige tijd ontbreekt het werkwoord zijn: هو طالب betekent hij is student.

Verbale zin

Zin die met een werkwoord begint, doorgaans in de volgorde werkwoord–onderwerp–object. Voorbeeld: قرأ الطالب الكتاب, de student las het boek.

Congruentie bijvoeglijk naamwoord

Een bijvoeglijk naamwoord volgt het zelfstandig naamwoord en stemt overeen in geslacht, getal en bepaaldheid. Dus بيت كبير (een groot huis) tegenover البيت الكبير (het grote huis).

Regelmatig mannelijk meervoud

Meervoud op ـُونَ in de nominatief en ـِينَ in accusatief en genitief, vooral bij personen: معلمون (leraren), معلمين (leraren, andere naamval).

Regelmatig vrouwelijk meervoud

Meervoud op ـَات, gevormd door ة te vervangen: معلمة wordt معلمات (leraressen). Dit meervoud wordt grammaticaal als vrouwelijk enkelvoud behandeld voor congruentie.

Gebroken meervoud

Onregelmatig meervoud waarbij de klinkerstructuur van het woord verandert: كتاب wordt كتب (boeken), بيت wordt بيوت (huizen). Dit patroon moet per woord worden geleerd.

Ontkenning met laa

لا direct gevolgd door het imperfectum ontkent de tegenwoordige tijd: لا أفهم betekent ik begrijp niet. Het werkwoord blijft in de onvoltooide vorm zonder verdere verandering.

Ontkenning met maa

ما gevolgd door het perfectum ontkent de verleden tijd: ما كتب betekent hij schreef niet. In sommige contexten kan ما ook een nominale zin ontkennen.

Ontkenning met laysa

ليس is een bijzonder werkwoord dat een nominale zin ontkent en het gezegde in de accusatief zet: ليس الطالبُ مجتهدًا, de student is niet ijverig.

Vraagwoord maadhaa

ماذا betekent wat en vraagt naar een zaak of inhoud. Het staat meestal aan het begin van de vraagzin en wordt gevolgd door een werkwoord of zelfstandig naamwoord.

Vraagwoord ayna

أين betekent waar en vraagt naar een plaats. Voorbeeld: أين المكتبة؟ betekent waar is de bibliotheek? Het antwoord bevat vaak een voorzetsel zoals في.

Vraagwoord mataa

متى betekent wanneer en vraagt naar een tijdstip. Het antwoord bevat dikwijls een tijdsaanduiding zoals اليوم (vandaag) of غدًا (morgen), soms met في.

Vraagwoord limadhaa

لماذا betekent waarom en vraagt naar een reden. Het antwoord begint vaak met لأنّ (omdat) gevolgd door een zelfstandig naamwoord of een volledige zin.

Vraagwoord kam

كم betekent hoeveel en vraagt naar een aantal. Bij een onbepaald geteld zelfstandig naamwoord staat dat in de genitief meervoud: كم كتابًا, hoeveel boeken.

Vraagwoord man

من betekent wie en vraagt naar een persoon. Het wordt gevolgd door een werkwoord of door een zelfstandig naamwoord, bijvoorbeeld من هذا؟ (wie is dit?).

Bepaald lidwoord assimilatie

Bij zonneletters wordt de l van ال- volledig geassimileerd aan de volgende medeklinker, die dan verdubbeld klinkt. Bij maanletters blijft de l duidelijk hoorbaar.

Naamvallen Arabisch

Drie naamvallen: nominatief met -u, accusatief met -a, genitief met -i. Ze zijn hoorbaar bij onbepaalde woorden met tanwien en bij regelmatige meervouden, elders vaak niet.

Genitief na voorzetsel

Na een voorzetsel zoals في, من, إلى of على staat het zelfstandig naamwoord in de genitief: في البيت (in het huis), من المدرسة (van de school).

Werkwoordstam patronen

De meeste Arabische werkwoorden volgen een stam van drie medeklinkers met een klinkerpatroon, bijvoorbeeld ك-ت-ب met patroon kataba of kitaab. Dit wortelpatroon helpt bij het herkennen van verwante woorden.

Leesstrategie signaalwoorden

Signaalwoorden structureren een tekst: لكن (maar) geeft contrast, لأنّ (omdat) geeft oorzaak, ثم (daarna) geeft opeenvolging. Ze helpen bij het bepalen van de hoofdgedachte van een alinea.