Wegvallend videobellen in het woonzorgcentrum
Woonzorgcentrum De Linde heeft 64 bewoners en 40 tablets aangeschaft waarmee bewoners via videobellen contact houden met familie. De tablets werken via het wifinetwerk. Er staat één router op de gang van de begane grond, uitgezonden op 2,4 GHz. De internetverbinding is een glasvezellijn van 20 Mbit/s down en 5 Mbit/s up, gedeeld met het kantoor en het gastnetwerk voor bezoekers. Bewoners op de eerste en tweede verdieping klagen dat het beeld wegvalt en dat gesprekken 's avonds na 19.00 uur vaak helemaal niet lukken. De vloeren zijn van beton met stalen balken; op de afdelingen staan veel metalen tilliften en magnetrons. De leverancier stelt voor om vijf extra access points op te hangen die via wifi met de bestaande router verbonden worden. De zorgmanager wil vooral snel een oplossing en vraagt of een duurdere internetlijn van 100 Mbit/s het probleem oplost.
1. Noem twee metingen die je uitvoert voordat je apparatuur aanschaft, en leg per meting uit welk besluit je ermee onderbouwt.
Read the worked answer
Meting 1: wifi-analyse per verdieping. Met een site survey meet je signaalsterkte (dBm), kanaalbezetting en interferentie. Die uitkomst bepaalt of het probleem dekking is (zwak signaal door beton en stalen balken) of capaciteit (te veel apparaten op één 2,4 GHz-kanaal). Zonder die meting weet je niet of je access points of bandbreedte moet inkopen.
Meting 2: gebruik en doorvoer op de piek (19.00–21.00 uur). Tel het aantal gelijktijdige videogesprekken en meet download, upload, latency en jitter. Rekenvoorbeeld: een HD-videogesprek kost ongeveer 1,5 Mbit/s heen en terug. Bij 20 gelijktijdige gesprekken is dat 30 Mbit/s down én up; de lijn levert 20 down en 5 up, dus de uplink zit met ongeveer 3 gesprekken al vol.
Conclusie: de klachten hebben minstens twee oorzaken. Eerst meten, dan pas één maatregel kiezen die bij de gemeten oorzaak past.
2. Beoordeel het voorstel van de leverancier om vijf access points via wifi aan te sluiten. Wel of niet doen, en waarom?
Read the worked answer
Niet doen. Access points die via wifi met de router praten, gebruiken dezelfde radioband als de clients en moeten elk pakket opnieuw uitzenden. Elke hop halveert ongeveer de bruikbare doorvoer en verhoogt de vertraging; videobellen is juist gevoelig voor jitter en packet loss. Bovendien concurreren vijf extra zenders op 2,4 GHz met elkaar en met de magnetrons, waardoor storing toeneemt.
Beter: bekabelde access points (UTP met PoE) op elke afdeling, uitgezonden op 5 GHz met een kanaalplan, en een eigen switch. De bekabeling is duurder in aanleg, maar levert stabiele doorvoer en is de enige oplossing die dekking én capaciteit tegelijk aanpakt. Een mesh-systeem zonder bekabeling is alleen verdedigbaar als boren echt onmogelijk is, en dan nog met minder clients per knooppunt.
3. De zorgmanager vraagt of een lijn van 100 Mbit/s de klachten oplost. Onderbouw met een berekening wat de lijn wel en niet verklaart.
Read the worked answer
De lijn verklaart een deel, maar niet alles. Bij 20 gelijktijdige gesprekken is 20 × 1,5 = 30 Mbit/s nodig in beide richtingen. De huidige lijn haalt 20 down en 5 up, dus vooral de upload is te krap: vanaf ongeveer 3 gelijktijdige gesprekken ontstaat wachttijd. Een upload van 100 Mbit/s lost dat deel op.
Maar de klachten komen ook van de eerste en tweede verdieping, terwijl de enige router op de begane grond staat. Zwak signaal door beton en stalen balken geeft wegvallend beeld dat een snellere lijn niet oplost. Advies: eerst wifi-analyse, dan bekabelde access points per afdeling, en de lijn pas upgraden als de meting uitwijst dat de uplink de bottleneck is. Anders betaal je jarenlang voor capaciteit die niemand gebruikt.