Biegły Rewident key terms

Reguła księgowa, według której operacje gospodarcze ujmuje się w okresie, którego dotyczą, niezależnie od daty zapłaty. Przeciwieństwem jest zasada kasowa, opierająca się wyłącznie na przepływie środków pieniężnych.

Reguła nakazująca przypisać koszty do okresu, w którym odpowiadające im przychody zostały rozpoznane. Zapobiega zniekształcaniu wyniku finansowego przez sztuczne przesuwanie kosztów między okresami.

Pozycja bilansowa ujmująca poniesione wydatki, które dotyczą przyszłych okresów, na przykład przedpłacone ubezpieczenie czy czynsz. W kolejnych okresach są one rozliczane do kosztów proporcjonalnie do upływu czasu lub realizacji świadczenia.

Zobowiązania ujmowane za świadczenia już otrzymane, których dokumenty lub faktury jeszcze nie wpłynęły, a także rezerwy na przyszłe świadczenia. Zapewniają kompletność kosztów i zobowiązań w danym okresie sprawozdawczym.

Zobowiązanie o niepewnej kwocie lub terminie wymagalności, tworzone gdy istnieje obecny obowiązek wynikający z przeszłego zdarzenia i prawdopodobny wypływ korzyści. Wymaga wiarygodnego szacunku i ujawnienia w informacji dodatkowej.

Możliwy obowiązek zależny od przyszłych zdarzeń, których spółka nie kontroluje, albo obecny obowiązek, którego wypływ korzyści jest mało prawdopodobny lub nie da się go wiarygodnie wycenić. Nie ujmuje się go w bilansie, lecz ujawnia.

Obniżenie wartości bilansowej składnika aktywów poniżej jego wartości odzyskiwanej, czyli wyższej z dwóch: wartości użytkowej i ceny sprzedaży netto. Różnicę ujmuje się jako odpis aktualizujący w wyniku finansowym.

Systematyczne rozłożenie wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej na okres jego użytkowania. Metoda i stawka powinny odzwierciedlać sposób zużywania korzyści ekonomicznych z danego składnika.

Coroczne obowiązkowe sprawdzenie, czy wartość bilansowa firmy lub ośrodka wypracowującego środki pieniężne nie przekracza wartości odzyskiwanej. Odpis z tytułu utraty wartości firmy nie podlega odwróceniu w późniejszych okresach.

Sprawozdanie grupy kapitałowej prezentujące aktywa, zobowiązania i wyniki jednostki dominującej oraz jednostek zależnych jako jednego podmiotu gospodarczego. Wymaga wyłączenia wzajemnych transakcji i sald wewnątrzgrupowych.

Sprawowanie władzy nad jednostką, ekspozycja na zmienne wyniki finansowe oraz zdolność wykorzystania władzy do wpływania na te wyniki. Sama większość udziałów nie przesądza o kontroli, jeśli prawa głosu są ograniczone.

Technika łączenia sprawozdań jednostki dominującej i zależnych poprzez sumowanie odpowiednich pozycji bilansu i rachunku wyników, z wyłączeniem wzajemnych rozrachunków i transakcji. Uczestnictwa niekontrolujące prezentuje się odrębnie w kapitale własnym.

Kwota podatku dochodowego przypadająca do zapłaty lub odzyskania w przyszłych okresach z tytułu różnic przejściowych między wartością bilansową a podatkową aktywów i zobowiązań. Tworzy się ją dla wszystkich różnic przejściowych, z wyjątkami przewidzianymi w standardach.

Próg, poniżej którego pominięcie lub zniekształcenie informacji nie wpływa na decyzje ekonomiczne użytkowników sprawozdania. Zależy od wielkości i charakteru pozycji oraz od kontekstu całego sprawozdania.

Ryzyko wydania niewłaściwej opinii o sprawozdaniu finansowym zawierającym istotne zniekształcenie. Jest iloczynem ryzyka nieodłącznego, ryzyka kontroli i ryzyka niewykrycia przez biegłego rewidenta.

Kwota ustalona przez biegłego rewidenta jako podstawa oceny, czy zniekształcenia są istotne dla odbiorców sprawozdania. Może być niższa niż istotność ogólna, na przykład dla transakcji z podmiotami powiązanymi.

Zastosowanie procedur do mniej niż 100% populacji w celu wyciągnięcia wniosków o całej populacji. Może być statystyczne lub niestatystyczne, a dobór próby musi zapewniać każdemu elementowi szansę wyboru.

Zapis procedur wykonanych przez biegłego, uzyskanych dowodów i wniosków wyciągniętych na ich podstawie. Musi być wystarczająca, aby doświadczony rewident niezwiązany z badaniem zrozumiał przebieg i podstawy opinii.

Rodzaj opinii wydawanej, gdy zniekształcenia są istotne, ale nie wszechobecne, albo gdy biegły nie mógł uzyskać wystarczających dowodów, a możliwy wpływ jest istotny, lecz nie wszechobecny. Zawiera sekcję opisującą podstawę zastrzeżenia.

Sytuacja, w której biegły nie może uzyskać wystarczających i odpowiednich dowodów, a możliwy wpływ niezbadanych kwestii jest zarówno istotny, jak i wszechobecny. Nie wyraża wtedy żadnej opinii o sprawozdaniu.

Opinia stwierdzająca, że sprawozdanie finansowe jako całość zawiera istotne i wszechobecne zniekształcenia. Biegły ma wystarczające dowody, ale obraz jednostki jest w sposób zasadniczy błędny.

Kwestie najistotniejsze dla badania danego sprawozdania, wybrane spośród spraw komunikowanych komitetowi audytu. Biegły opisuje je w sprawozdaniu z badania, wskazując, jak zostały zaadresowane, bez ujawniania informacji poufnych.

Zlecenie, w którym biegły wydaje opinię o przedmiocie odpowiedzialności innej strony, oceniając go według ustalonych kryteriów. Obejmuje między innymi badanie historycznych informacji finansowych oraz przeglądy i atestacje dotyczące danych niefinansowych.

Usługa o ograniczonym poziomie pewności, polegająca głównie na pytaniach i procedurach analitycznych. Biegły wydaje wniosek o tym, czy nie stwierdził nic, co wskazywałoby na istotne zniekształcenia, a nie pełną opinię.

Usługa atestacyjna, w której biegły ocenia, czy dany podmiot lub proces spełnia określone kryteria, na przykład wymogi regulacyjne lub wewnętrzne procedury. Wynikiem jest raport potwierdzający lub wskazujący niezgodności.

Brak powiązań finansowych, osobistych i biznesowych, które mogłyby wpłynąć na bezstronność oceny. Obejmuje niezależność faktyczną, czyli stan umysłu, oraz niezależność postrzeganą przez zewnętrznych odbiorców.

Zagrożenie niezależności wynikające z korzyści finansowej lub innej zależności biegłego od klienta, na przykład posiadania udziałów albo uzależnienia przychodów od jednego zleceniodawcy. Wymaga zastosowania zabezpieczeń lub odmowy zlecenia.

Zagrożenie powstające, gdy biegły ocenia pracę wykonaną wcześniej przez własną firmę, na przykład usługi księgowe lub wycenę sporządzoną przez tę samą sieć. Może wymagać wyłączenia danej osoby z zespołu.

Obowiązkowa zmiana osoby odpowiedzialnej za zlecenie po określonym czasie, wprowadzona dla ograniczenia nadmiernej zażyłości z klientem. W jednostkach zainteresowania publicznego dotyczy to również firmy audytorskiej w dłuższym okresie.

Obowiązek nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie badania osobom trzecim, z wyjątkiem przypadków przewidzianych prawem lub zgody klienta. Obowiązuje także po zakończeniu współpracy z danym podmiotem.

Część kapitału własnego spółki kapitałowej, wniesiona przez wspólników lub akcjonariuszy i zapisana w umowie albo statucie. Jego minimalna wysokość oraz zasady pokrycia określają przepisy Kodeksu spółek handlowych.

Wkład niepieniężny wnoszony do spółki, na przykład rzecz lub prawo majątkowe. W spółkach kapitałowych podlega wycenie, a w przypadku znacznej wartości wymaga sporządzenia opinii przez biegłego rewidenta.

Możliwość pozbawienia dotychczasowych akcjonariuszy pierwszeństwa objęcia nowych akcji, wymagająca uchwały walnego zgromadzenia i uzasadnienia interesem spółki. Wymaga zachowania szczególnych wymogów proceduralnych.

Cena stosowana w transakcjach między podmiotami powiązanymi, która powinna odpowiadać warunkom rynkowym. Organy podatkowe mogą ją zakwestionować i oszacować dochód, jeśli odbiega od cen stosowanych przez podmioty niezależne.

Zestaw informacji opisujących transakcje z podmiotami powiązanymi, stosowane ceny i metody ich weryfikacji. Obowiązek jej sporządzenia zależy od progów wartościowych i rodzaju transakcji określonych w przepisach.

Podatek dochodowy przypisany do przyszłych okresów z tytułu różnic przejściowych oraz strat podatkowych możliwych do odliczenia. Ujmuje się go jako aktywo lub rezerwę, zależnie od przewidywanego kierunku rozliczenia różnicy.

Stosunek aktywów obrotowych do zobowiązań krótkoterminowych, pokazujący zdolność do regulowania bieżących zobowiązań. Wartość poniżej jedności sygnalizuje ryzyko utraty płynności, choć zależy od specyfiki branży.

Nadwyżka aktywów obrotowych nad zobowiązaniami krótkoterminowymi, czyli środki finansujące bieżącą działalność. Dodatnia wartość oznacza, że majątek obrotowy jest częściowo finansowany kapitałem stałym.

Liczba dni między zapłatą za materiały lub usługi a wpływem gotówki ze sprzedaży produktów. Skraca się go przez szybsze ściąganie należności i wydłużanie terminów płatności zobowiązań, z zachowaniem bezpieczeństwa finansowego.

Wykorzystanie długu do finansowania aktywów, zwiększające zmienność zysku przypadającego na kapitał własny. Przy dodatniej marży przewyższającej koszt długu podnosi rentowność kapitału, ale zwiększa ryzyko niewypłacalności.

Różnica między sumą zdyskontowanych przepływów pieniężnych projektu a nakładami inwestycyjnymi. Dodatnia wartość oznacza, że projekt tworzy wartość przy przyjętej stopie dyskontowej, uwzględniającej ryzyko.