Egzamin Czeladniczy cheat sheet

Egzamin czeladniczy przeprowadza komisja egzaminacyjna izby rzemieślniczej właściwej ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zdającego; egzamin mistrzowski przeprowadza komisja egzaminacyjna izby rzemieślniczej właściwej ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej.

Warunkiem przystąpienia do egzaminu czeladniczego jest ukończenie nauki zawodu (lub zdanie egzaminu sprawdzającego w przypadku osób uczących się w systemie pozaszkolnym) albo posiadanie co najmniej dwuletniego doświadczenia w danym zawodzie.

Do egzaminu mistrzowskiego może przystąpić osoba, która posiada świadectwo czeladnicze w danym zawodzie i wykonywała ten zawód przez co najmniej trzy lata, lub posiada wykształcenie wyższe kierunkowe i co najmniej trzyletnią praktykę.

Egzamin czeladniczy składa się z części praktycznej (zadanie egzaminacyjne) i teoretycznej (pytania z zakresu wiedzy zawodowej oraz podstaw działalności gospodarczej i prawa pracy).

Egzamin mistrzowski obejmuje część praktyczną, część teoretyczną oraz część z zakresu wiedzy o rzemiośle, ekonomii i prawa pracy, a także obronę pracy dyplomowej lub projektu.

Wynik egzaminu ustala komisja egzaminacyjna zwykłą większością głosów; każdy z członków komisji ocenia poszczególne części egzaminu, a ocena końcowa wynika z uśrednienia punktów.

Część praktyczna egzaminu czeladniczego trwa nie krócej niż 8 godzin i nie dłużej niż 24 godziny (z przerwami), a egzamin mistrzowski obejmuje wykonanie pracy o wyższym stopniu trudności.

Osoba, która nie zdała egzaminu, może przystąpić do niego ponownie po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia egzaminu; liczba powtórzeń nie jest ograniczona, ale każdorazowo wiąże się z opłatą egzaminacyjną.

Świadectwo czeladnicze i dyplom mistrzowski wydaje izba rzemieślnicza, której komisja przeprowadzała egzamin, w terminie 30 dni od dnia zdania egzaminu.

Kształcenie w rzemiośle realizowane jest w formie nauki zawodu u pracodawcy (rzemieślnika) na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego lub umowy o naukę zawodu zawieranej z osobą niebędącą pracownikiem.

Młodociany pracownik odbywający przygotowanie zawodowe ma obowiązek dokształcania teoretycznego w szkole branżowej I stopnia lub na kursie dokształcania teoretycznego organizowanym przez izbę rzemieślniczą.

Nauka zawodu trwa nie krócej niż 2 lata i nie dłużej niż 3 lata, zależnie od zawodu określonego w klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego.

Egzamin sprawdzający wiedzę i umiejętności z zakresu danego zawodu przeprowadza izba rzemieślnicza dla osób, które ukończyły naukę zawodu w systemie pozaszkolnym lub zdobyły kwalifikacje w drodze doświadczenia zawodowego.

Kształcenie ustawiczne w rzemiośle obejmuje kursy kwalifikacyjne, kursy umiejętności zawodowych oraz kursy kompetencji ogólnych, realizowane m.in. przez ośrodki szkoleniowe izb rzemieślniczych.

Związek Rzemiosła Polskiego i izby rzemieślnicze prowadzą działalność oświatową w formie szkół, ośrodków szkoleniowych i placówek doskonalenia zawodowego, wpisanych do ewidencji placówek oświatowych.

Kursy kwalifikacyjne kończą się egzaminem organizowanym przez izbę rzemieślniczą; zdanie egzaminu umożliwia uzyskanie świadectwa potwierdzającego kwalifikację w danym zawodzie.

Uczniowie szkół branżowych I stopnia kształcący się w zawodach rzemieślniczych odbywają praktyczną naukę zawodu u pracodawcy-rzemieślnika na podstawie umowy o praktyczną naukę zawodu, zawieranej w formie pisemnej.

Dofinansowanie kształcenia młodocianych pracowników odbywa się ze środków Funduszu Pracy oraz budżetu państwa, a wnioski składa pracodawca za pośrednictwem izby rzemieślniczej.

Legalizacja świadectwa czeladniczego lub dyplomu mistrzowskiego polega na potwierdzeniu autentyczności dokumentu przez izbę rzemieślniczą, która go wydała, oraz przez Związek Rzemiosła Polskiego.

Legalizacja obejmuje weryfikację zgodności danych zawartych w dokumencie z rejestrem świadectw i dyplomów prowadzonym przez izbę oraz z ewidencją prowadzoną przez Związek Rzemiosła Polskiego.

Dokumenty wydane przez izby rzemieślnicze podlegają legalizacji w celu ich uznania na terenie kraju oraz za granicą, w tym w państwach Unii Europejskiej, na podstawie umów międzynarodowych.

Legalizacja świadectw i dyplomów wydanych przez izby rzemieślnicze za granicą odbywa się przez ich poświadczenie przez właściwe organy państwa wydania oraz przez konsula RP lub przez apostille, jeżeli państwo jest stroną Konwencji haskiej z 1961 r.

Apostille to poświadczenie urzędowe umieszczane na dokumencie lub dołączane do niego, potwierdzające autentyczność podpisu i pieczęci organu wydającego dokument; w Polsce wystawia je Ministerstwo Spraw Zagranicznych lub właściwy organ.

Legalizacja dokumentu w Polsce odbywa się przez poświadczenie przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, a następnie przez przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa, w którym dokument ma być uznany.

Opłata za legalizację świadectwa lub dyplomu jest ustalana przez izbę rzemieślniczą; Związek Rzemiosła Polskiego może pobierać opłatę za poświadczenie dokumentu.

Odmowa legalizacji następuje, gdy dokument został wydany niezgodnie z przepisami, dane w dokumencie są niezgodne z rejestrem lub dokument został podrobiony albo przerobiony.

Legalizacja nie jest wymagana w przypadku dokumentów używanych wyłącznie na terytorium Polski, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Związek Rzemiosła Polskiego (ZRP) jest ogólnokrajową organizacją samorządu gospodarczego rzemiosła, zrzeszającą izby rzemieślnicze oraz inne organizacje rzemiosła, działającą na podstawie ustawy o rzemiośle z 1989 r.

Organami ZRP są: Zjazd Rzemiosła Polskiego (najwyższy organ), Rada Związku Rzemiosła Polskiego, Prezydium Rady oraz Zarząd Związku Rzemiosła Polskiego.

Izba rzemieślnicza jest terenową organizacją samorządu gospodarczego rzemiosła, zrzeszającą cechy, spółdzielnie rzemieślnicze i inne jednostki organizacyjne rzemiosła z terenu jej działania.

Cech to organizacja zrzeszająca rzemieślników jednej lub kilku pokrewnych branż, działająca na terenie miasta lub gminy; cech może prowadzić działalność gospodarczą i oświatową.

Zgromadzenie izby rzemieślniczej jest najwyższym organem izby; wybiera ono zarząd izby oraz komisję egzaminacyjną do przeprowadzania egzaminów czeladniczych i mistrzowskich.

ZRP prowadzi działalność na rzecz rzemiosła w zakresie reprezentowania interesów wobec organów państwowych, opiniowania projektów aktów prawnych, prowadzenia ewidencji i legalizacji dokumentów oraz wspierania kształcenia zawodowego.

ZRP jest członkiem organizacji międzynarodowych, m.in. SME UNITED (Europejska Unia Rzemiosła i Małych i Średnich Przedsiębiorstw) oraz współpracuje z Międzynarodową Organizacją Pracy w zakresie kształcenia zawodowego.

Członkostwo w ZRP jest dobrowolne dla izb rzemieślniczych; izby rzemieślnicze zrzeszają z kolei cechy i inne organizacje rzemiosła na zasadzie dobrowolności.

ZRP wydaje opinię w sprawie wniosków o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych oraz prowadzi działalność wydawniczą i szkoleniową na rzecz rzemiosła.