Legalizacja świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich
Ten dział sprawdza, jak potwierdzać autentyczność świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich oraz jak przygotować je do obrotu zagranicznego.
Co podlega legalizacji
Świadectwo czeladnicze i dyplom mistrzowski wydaje izba rzemieślnicza. Legalizacja to potwierdzenie autentyczności podpisu i pieczęci, a nie uznanie kwalifikacji. W obrocie krajowym wystarcza oryginał lub odpis poświadczony przez notariusza; w obrocie międzynarodowym stosuje się apostille albo legalizację konsularną.
Apostille i konsulat
W państwach konwencji haskiej dokument opatruje się apostille, wydawaną przez właściwy organ (w Polsce najczęściej MSZ). Poza konwencją potrzebna jest legalizacja konsularna w placówce państwa przyjmującego, po wcześniejszym potwierdzeniu dokumentu w MSZ. Często wymagane jest tłumaczenie przysięgłe; tłumacz poświadcza zgodność, ale nie zastępuje apostille.
Rola ZRP
Związek Rzemiosła Polskiego może potwierdzić, że dokument wydała izba członkowska i że podpis jest autentyczny. Takie potwierdzenie ułatwia obieg, lecz nie jest apostille i nie zwalnia z legalizacji konsularnej.
Przykład
Absolwent ze świadectwem czeladniczym wyjeżdża do Norwegii. Reasoning: Norwegia należy do konwencji haskiej, więc potrzebna jest apostille, a nie legalizacja konsularna; jeśli dokument ma być przedstawiony po norwesku, dołącza tłumaczenie przysięgłe. Potwierdzenie ZRP nie wystarczy zamiast apostille.
Pułapki
Mylenie legalizacji z nostryfikacją; sądzenie, że ZRP wydaje apostille; pomijanie tłumaczenia; traktowanie odpisu jako oryginału bez poświadczenia.