Poland Category A2 Motorcycle Theory Test key terms

Prędkość dostosowana do widoczności, stanu nawierzchni, ruchu i własnych umiejętności, przy której kierujący zdoła zatrzymać pojazd przed przeszkodą, którą może dostrzec. Nie jest tożsama z prędkością dozwoloną.

Odległość przebyta od rozpoczęcia hamowania do zatrzymania pojazdu. Zależy od prędkości, przyczepności opon, stanu nawierzchni i sprawności hamulców; rośnie z kwadratem prędkości.

Długość drogi, na której kierujący ma niezakłócony widok na jezdnię i mogące się na niej pojawić przeszkody. Warunkuje wybór prędkości, zwłaszcza na łukach, wzniesieniach i w nocy.

Obszar wokół pojazdu niewidoczny w lusterkach i kątem widzenia kierowcy. Przy motocyklu szczególnie groźne jest martwe pole obok ciężarówek i autobusów, gdzie motocyklista znika z oczu kierowcy.

Maksymalna prędkość wynikająca z przepisów, znaków drogowych lub warunków określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Stanowi górną granicę, a nie zalecenie; przy złej pogodzie należy jechać wolniej.

Obszar oznaczony znakiem D-40, w którym pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdem, a prędkość dopuszczalna wynosi 20 km/h. Wyjazd ze strefy jest równoznaczny z włączeniem się do ruchu.

Rozpoczęcie jazdy po postoju, wyjazd z drogi podporządkowanej, z posesji, strefy zamieszkania lub pasa ruchu dla rowerów. Kierujący musi ustąpić pierwszeństwa wszystkim uczestnikom już znajdującym się w ruchu.

Powstrzymanie się od wjazdu na skrzyżowanie lub przejście, gdy inny uczestnik ruchu ma pierwszeństwo. Nie zwalnia z obowiązku obserwacji i gotowości do zatrzymania, nawet gdy pierwszeństwo nam przysługuje.

Skrzyżowanie dróg o tej samej klasie, bez znaków określających pierwszeństwo. Obowiązuje zasada prawej ręki: ustępuje pojazd nadjeżdżający z prawej strony, chyba że znaki stanowią inaczej.

Zespół sygnałów świetlnych regulujących ruch. Sygnał żółty oznacza zakaz wjazdu, chyba że zatrzymanie wymagałoby gwałtownego hamowania; sygnał zielony nie zwalnia z obserwacji skrzyżowania.

Manewr dozwolony tylko w ściśle określonych przypadkach, np. gdy pojazd z przodu sygnalizuje skręt w lewo. W korku na jezdni wielopasmowej motocykl nie może przejeżdżać między rzędami pojazdów.

Wydzielona część jezdni wystarczająca do ruchu jednego rzędu pojazdów. Motocykl zajmuje cały pas ruchu, a nie jego skraj, i ma prawo do pełnej szerokości pasa podczas jazdy.

Ruch kilku motocykli w zorganizowanej grupie, najczęściej w szyku naprzemiennym lub jeden za drugim. Uczestnicy zachowują odstępy umożliwiające awaryjne zatrzymanie i nie blokują innych pojazdów.

Odległość od poprzedzającego pojazdu pozwalająca zatrzymać się w razie jego nagłego hamowania. Motocykliście zaleca się odstęp co najmniej dwusekundowy, a przy mokrej nawierzchni większy.

Zdolność opony do przenoszenia sił hamowania, napędu i pokonywania zakrętów. Zależy od bieżnika, ciśnienia, temperatury i nawierzchni; na mokrej jezdni i w zakręcie rezerwa przyczepności szybko się wyczerpuje.

Utrata kontaktu opony z nawierzchnią wskutek warstwy wody, która nie odprowadza się przez bieżnik. Motocykl staje się niestabilny, a hamowanie i skręcanie przestają działać; należy zdjąć gaz i nie hamować gwałtownie.

Wytracanie prędkości przez redukcję biegów i odpuszczenie gazu, bez użycia hamulców. Poprawia stabilność na mokrej nawierzchni i w zakręcie oraz zmniejsza zużycie klocków hamulcowych.

Maksymalnie intensywne hamowanie w sytuacji zagrożenia. Na motocyklu wykonuje się je głównie przednim hamulcem, dozując siłę, przy wyprostowanym pojeździe i z przeniesieniem ciężaru na przednie koło.

Technika inicjowania zakrętu polegająca na delikatnym pchnięciu kierownicy w stronę przeciwną do zakrętu, co przechyla motocykl. Działa skutecznie powyżej pewnej prędkości i wymaga płynności.

Zjawisko fizyczne, w którym motocykl przechyla się w stronę zakrętu dzięki sile odśrodkowej działającej na środek masy. Zrozumienie go pozwala świadomie kontrolować przechył i tor jazdy.

Układ zapobiegający blokowaniu kół podczas hamowania przez modulację ciśnienia w hamulcach. Umożliwia hamowanie i kierowanie jednocześnie, ale nie skraca drogi hamowania na luźnej nawierzchni ani nie zastępuje ostrożności.

Stan, w którym motocykl spełnia wymagania bezpieczeństwa: sprawne hamulce, oświetlenie, opony, kierownica i układ wydechowy. Kierujący odpowiada za stan pojazdu przed każdą jazdą.

Obowiązkowa kontrola pojazdu w stacji diagnostycznej, dla motocykla co roku po upływie trzech lat od pierwszej rejestracji. Brak ważnego badania skutkuje zakazem jazdy i możliwością utraty dowodu rejestracyjnego.

Opona, której bieżnik osiągnął minimalną głębokość 1,6 mm dla motocykla, lub która ma uszkodzenia, pęknięcia bądź nieprawidłowe ciśnienie. Znacznie wydłuża drogę hamowania i zwiększa ryzyo aquaplaningu.

Dokument potwierdzający rejestrację pojazdu i zawierający dane techniczne. Kierujący motocyklem powinien mieć go przy sobie lub w pojeździe podczas kontroli drogowej, podobnie jak prawo jazdy i polisę OC.

Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu. Pokrywa szkody wyrządzone innym osobom w ruchu drogowym; brak polisy grozi karą nałożoną przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Uprawnienie do kierowania motocyklem o pojemności silnika do 35 kW i stosunku mocy do masy nieprzekraczającym 0,2 kW/kg. Wymaga ukończenia 18 lat i zdania egzaminu państwowego.

Czynności policji lub inspekcji transportu drogowego polegające na sprawdzeniu dokumentów, trzeźwości i stanu technicznego pojazdu. Kierujący ma obowiązek zatrzymać się na polecenie i poddać się badaniom.

Pomiar zawartości alkoholu w organizmie wykonywany przez uprawniony organ. Kierowanie pojazdem przy stężeniu powyżej 0,2 promila jest przestępstwem, a poniżej tej wartości wykroczeniem.

Punkty przypisywane kierującemu za naruszenia przepisów ruchu drogowego, od 1 do 15 w zależności od czynu. Po przekroczeniu 24 punktów kierowca traci prawo jazdy i musi ponownie zdać egzamin.

Kara pieniężna nakładana w postępowaniu mandatowym za wykroczenie drogowe. Wysokość zależy od rodzaju naruszenia; odmowa przyjęcia mandatu kieruje sprawę do sądu.

Środek administracyjny stosowany m.in. za przekroczenie prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym. Dokument zatrzymuje policja, a jego zwrot następuje po upływie okresu zatrzymania.

Zdarzenie w ruchu drogowym, w którym doszło do obrażeń ciała lub śmierci uczestnika. Kierujący ma obowiązek zatrzymać się, zabezpieczyć miejsce, udzielić pomocy i wezwać służby ratunkowe.

Zespół czynności podejmowanych przed przybyciem służb ratunkowych: ocena bezpieczeństwa, sprawdzenie oddechu, wezwanie pomocy i resuscytacja. Udzielenie pomocy jest obowiązkiem prawnym świadka wypadku.

Ucisk klatki piersiowej i oddechy ratownicze stosowane u osoby bez oddechu. U dorosłego wykonuje się 30 uciśnięć i 2 oddechy; u motocyklisty w kasku zdejmuje się kask przed oceną oddechu.

Czynności ograniczające ryzyko wtórnego zdarzenia: ustawienie trójkąta ostrzegawczego, włączenie świateł awaryjnych, założenie kamizelki odblaskowej i wyznaczenie osób do ostrzegania ruchu.

Spadek koncentracji i wydłużenie czasu reakcji spowodowane długą jazdą, monotonią lub niedoborem snu. Na motocyklu objawia się sztywnością i gorszym balansem; wymaga przerwy, a nie kawy.

Styl jazdy polegający na przewidywaniu błędów innych uczestników, utrzymywaniu rezerwy bezpieczeństwa i unikaniu sytuacji bez wyjścia. Motocyklista zakłada, że nie jest widziany, i planuje awaryjny tor ucieczki.

Technika ograniczająca zużycie paliwa i emisję spalin: płynne przyspieszanie, wczesna zmiana na wyższy bieg, hamowanie silnikiem i unikanie zbędnego biegu jałowego. Zmniejsza też zużycie opon i klocków.

Poziom dźwięku emitowany przez motocykl, zależny od układu wydechowego i sposobu jazdy. Nadmierny hałas jest wykroczeniem, a jazda na wysokich obrotach w terenie zabudowanym budzi uzasadnione skargi mieszkańców.