Poland Category C Theory Test key terms

Prawo do przejechania skrzyżowania lub innego miejsca przed innym pojazdem, pieszym lub rowerzystą. Ustala się je na podstawie znaków, sygnałów świetlnych, a gdy ich brak - reguły prawej ręki.

Zasada obowiązująca na skrzyżowaniu równorzędnym: kierujący ustępuje pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony. Nie dotyczy pojazdów szynowych ani sytuacji, gdy pierwszeństwo regulują znaki lub sygnały.

Skrzyżowanie dróg, na którym żaden kierunek nie ma pierwszeństwa wynikającego ze znaków lub sygnałów. Obowiązuje na nim reguła prawej ręki, a kierujący musi zachować szczególną ostrożność.

Sygnały nadawane przez sygnalizator: zielony pozwala na wjazd, żółty ostrzega o zmianie i zakazuje wjazdu za sygnalizator, czerwony zakazuje wjazdu. Sygnał żółty migający oznacza obowiązek ustąpienia pierwszeństwa.

Sygnalizator w kształcie strzałki wskazujący kierunek ruchu, którego dotyczy nadawany sygnał. Zielona strzałka zezwala na jazdę tylko w wskazanym kierunku, o ile nie zablokuje to skrzyżowania.

Znak drogowy z grupy znaków zakazu, który wprowadza konkretny zakaz, np. zakaz wjazdu, zakaz wyprzedzania lub ograniczenie prędkości. Obowiązuje od miejsca ustawienia do końca obowiązywania wskazanego znakiem lub przepisem.

Znak drogowy nakazujący określone zachowanie, np. jazdę w wskazanym kierunku, minimalną prędkość lub obowiązek użycia pasa. Kierujący musi dostosować się do nakazu od miejsca ustawienia znaku.

Maksymalna dopuszczalna prędkość pojazdu na danym odcinku drogi, określona znakiem lub przepisem. W Polsce w obszarze zabudowanym wynosi zwykle 50 km/h, poza nim 90 km/h, a na autostradzie 140 km/h.

Wydzielona część jezdni przeznaczona do ruchu jednego rzędu pojazdów. Kierujący powinien zajmować pas zgodny z kierunkiem jazdy i zmieniać go tylko po upewnieniu się, że jest to bezpieczne.

Manewr polegający na przejściu pojazdem na sąsiedni pas jezdni. Wymaga uprzedniego zasygnalizowania kierunkowskazem, sprawdzenia lusterek i martwego pola oraz ustąpienia pierwszeństwa pojazdom już jadącym tym pasem.

Manewr polegający na przejechaniu obok pojazdu jadącego w tym samym kierunku. Dozwolone tylko przy dobrej widoczności, na odcinkach, gdzie nie jest zabronione, i po upewnieniu się, że nie utrudni to ruchu innym.

Zakaz przejeżdżania obok pojazdu jadącego w tym samym kierunku, wprowadzony znakiem lub przepisem, np. na skrzyżowaniu, przejściu dla pieszych czy w tunelu. Nie dotyczy wyprzedzania pojazdu jednośladowego.

Miejsce na jezdni oznaczone znakami i pasami, przeznaczone do przechodzenia pieszych. Kierujący musi ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu lub wchodzącemu na nie.

Prędkość, przy której kierujący panuje nad pojazdem i może zatrzymać się przed przeszkodą, którą dostrzegł. Zależy od warunków drogowych, widoczności, stanu nawierzchni i natężenia ruchu, nie tylko od ograniczenia.

Odległość, jaką pokonuje pojazd od rozpoczęcia hamowania do zatrzymania. Rośnie z kwadratem prędkości, więc dwukrotny wzrost prędkości wydłuża ją około czterokrotnie, zwłaszcza na mokrej nawierzchni.

Zdolność opony do przenoszenia sił między kołem a nawierzchnią bez poślizgu. Zależy od rodzaju i stanu opony, nawierzchni, obciążenia oraz temperatury; spada na mokrej, oblodzonej lub zaolejonej jezdni.

Zjawisko utraty kontaktu opony z jezdnią na skutek warstwy wody, która nie zostaje odprowadzona przez bieżnik. Pojazd staje się niekierowalny; należy wtedy zdjąć nogę z gazu i nie hamować gwałtownie.

Obszar wokół pojazdu niewidoczny w lusterkach ani bezpośrednio przez kierującego. Przed zmianą pasa lub skrętem trzeba sprawdzić je obrotem głowy, szczególnie przy pojazdach ciężarowych i autobusach.

Obniżenie koncentracji i wydłużenie czasu reakcji spowodowane długą jazdą, brakiem snu lub porą dnia. Objawy to ziewanie, pieczenie oczu i trudność w utrzymaniu toru jazdy; wymagają przerwy, nie kawy.

Czas od dostrzeżenia zagrożenia do rozpoczęcia działania przez kierującego, zwykle około jednej sekundy. Wydłuża się przy zmęczeniu, alkoholu, rozproszeniu uwagi i złej widoczności, zwiększając drogę zatrzymania.

Suma drogi przebytej w czasie reakcji kierującego i drogi hamowania. To rzeczywista odległość, po której pojazd zatrzyma się od momentu dostrzeżenia przeszkody, dlatego trzeba zachować odstęp.

Odległość dzieląca pojazd od pojazdu jadącego przed nim. Powinna pozwalać na zatrzymanie się w razie nagłego hamowania poprzednika; przy prędkości 100 km/h to co najmniej połowa prędkości w metrach.

Zespół elementów służących do zmniejszania prędkości i zatrzymywania pojazdu, obejmujący tarcze lub bębny, klocki, przewody i płyn hamulcowy. Jego sprawność trzeba kontrolować, a usterki natychmiast usuwać.

System zapobiegający blokowaniu kół podczas hamowania, który pozwala zachować kierowalność pojazdu. Na śliskiej nawierzchni skraca drogę hamowania, ale nie zwalnia z obowiązku dostosowania prędkości do warunków.

Ciecz przenosząca nacisk z pedału hamulca do układu wykonawczego. Pochłania wilgoć z powietrza, więc wymaga wymiany co około dwa lata; zużyty płyn obniża temperaturę wrzenia i pogarsza skuteczność hamowania.

Część opony stykająca się z jezdnią, której rowki odprowadzają wodę. Minimalna głębokość bieżnika w Polsce wynosi 1,6 mm dla samochodu osobowego, ale na mokrej drodze bezpieczniej jest mieć znacznie więcej.

Wartość ciśnienia powietrza w oponie zalecana przez producenta pojazdu. Zbyt niskie ciśnienie zwiększa zużycie paliwa i opony oraz pogarsza prowadzenie, a zbyt wysokie zmniejsza przyczepność i komfort.

Zespół lamp i sygnałów zapewniających widoczność pojazdu oraz widzenie drogi. Światła mijania muszą być włączone w nocy i w warunkach ograniczonej widoczności, a światła drogowe gasi się przy zbliżaniu do innych pojazdów.

Prowadzenie pojazdu po zmroku, gdy widoczność ogranicza się do zasięgu świateł. Wymaga zmniejszenia prędkości, większego odstępu i szczególnej ostrożności wobec pieszych, zwierząt i pojazdów bez oświetlenia.

Odległość, na jaką kierujący wyraźnie dostrzega drogę, przeszkody i innych uczestników ruchu. Ograniczają ją mgła, opady, noc i zakręty; przy jej spadku należy zwolnić i zwiększyć odstęp.

Warstwa lodu na jezdni powstała z zamarzającej mgły, mżawki lub deszczu. Znacznie wydłuża drogę hamowania i uniemożliwia precyzyjne kierowanie, dlatego wymaga jazdy bardzo wolno i bez gwałtownych ruchów kierownicą.

Maksymalna masa pojazdu wraz z ładunkiem, pasażerami i kierującym, określona w dowodzie rejestracyjnym. Przekroczenie jej jest niedozwolone i pogarsza prowadzenie, hamowanie oraz stan opon.

Masa przypadająca na pojedynczą oś pojazdu, liczona wraz z ładunkiem. Jest ograniczona przepisami i nośnością drogi; jej przekroczenie grozi mandatem oraz uszkodzeniem zawieszenia i nawierzchni.

Rzeczy przewożone pojazdem, które muszą być rozmieszczone i zabezpieczone tak, aby nie zmieniały stateczności pojazdu, nie zasłaniały świateł i tablic oraz nie stwarzały zagrożenia dla innych.

Sposób unieruchomienia przewożonych rzeczy za pomocą pasów, siatek lub klinów, aby nie przesunęły się podczas jazdy i hamowania. Ładunek nie może wystawać w sposób stwarzający zagrożenie ani zasłaniać pola widzenia.

Zestaw czynności podejmowanych natychmiast po wypadku, zanim przybędzie pogotowie: zabezpieczenie miejsca, wezwanie pomocy i udzielenie poszkodowanym niezbędnego wsparcia, w tym resuscytacji, jeśli nie oddychają.

Rytmiczne uciskanie klatki piersiowej, a u dorosłych także oddechy ratownicze, stosowane u osoby nieprzytomnej, która nie oddycha prawidłowo. Uciski wykonuje się z częstotliwością około 100–120 na minutę.

Bezpłatny numer służący do wezwania pogotowia, straży pożarnej lub policji w sytuacji zagrożenia życia lub bezpieczeństwa. Podczas zgłoszenia należy podać miejsce zdarzenia, liczbę poszkodowanych i rodzaj zagrożenia.

Zdarzenie w ruchu drogowym, w którym doszło do obrażeń ciała lub śmierci uczestnika. Kierujący ma obowiązek zatrzymać się, zabezpieczyć miejsce, udzielić pomocy i wezwać służby, a ucieczka jest przestępstwem.

Punkty przyznawane kierującemu za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ewidencjonowane w systemie. Po przekroczeniu limitu kierujący kierowany jest na ponowny egzamin; punkty wygasają po określonym czasie bez nowych naruszeń.

Dokument uprawniający do kierowania pojazdem określonej kategorii, wydawany po zdaniu egzaminu państwowego. Należy mieć je przy sobie podczas jazdy i okazywać na żądanie uprawnionego organu.

Dokument potwierdzający rejestrację pojazdu i zawierający jego dane techniczne, w tym dopuszczalną masę i liczbę miejsc. Kierujący powinien mieć go przy sobie i okazywać podczas kontroli drogowej.

Kara pieniężna nakładana przez uprawniony organ, np. policję, za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wysokość mandatu zależy od rodzaju wykroczenia, a przy recydywie może zostać podwojona.

Styl prowadzenia ograniczający zużycie paliwa i emisję spalin: płynne przyspieszanie, wczesne zmiany biegów, przewidywanie sytuacji i unikanie zbędnego hamowania. Zmniejsza też zużycie hamulców i opon.

Ponowne wykorzystanie zużytych opon jako surowca, np. do produkcji granulatu lub nawierzchni. Zużyte opony są odpadem wymagającym właściwego przekazania, a ich porzucanie w lesie lub przy drodze jest nielegalne.