Evropske integracije i EU pravo
Osnovni pojmovi
EU pravo čine primarni izvori (ugovori) i sekundarni izvori (uredbe, direktive, odluke), uz opšta načela i sudsku praksu. Kandidat mora razumjeti razliku između uredbe (neposredno primjenjiva) i direktive (obavezuje državu da postigne cilj, ostavlja izbor forme i sredstava).
Ključni koncepti
Načela: nadređenost, neposredno dejstvo, supsidijarnost i proporcionalnost. Proces pristupanja: sporazum o stabilizaciji i pridruživanju, pregovaračka poglavlja, usklađivanje zakonodavstva, institucije EU (Komisija, Savjet, Parlament, Sud pravde). Treba znati osnovne slobode tržišta i pojam acquis communautaire.
Zamke u pitanjima
Tipične zamke: brkanje uredbe i direktive; pretpostavka da direktiva ima neposredno dejstvo u svim slučajevima; miješanje supsidijarnosti i proporcionalnosti; te pogrešno shvatanje da EU pravo zamjenjuje nacionalno pravo u cjelini. Pitanja često traže da se prepozna koji izvor ima koju pravnu snagu.
Radno pravilo
Kod pitanja o izvorima: ako akt obavezuje u cjelini i neposredno se primjenjuje u svim državama članicama - to je uredba. Ako obavezuje samo u pogledu cilja - to je direktiva. Primjer: nacionalni zakon koji je u suprotnosti sa uredbom ne može se primijeniti u tom dijelu zbog načela nadređenosti EU prava.