One question at a time. Build your Armenia Grade 12 State Leaving Exam understanding.
First 50 of 200 questions. Each one lists the choices, the correct answer, and an explanation. The checker at the top of this page saves progress in this browser when it is available.
Continue in the practice tool above to load more questions, 50 at a time.
«և» տառը գրվում է այն բառերում, որտեղ հնչյունական կազմում առկա է [և] կամ [եվ] միացյալ հնչյունը՝ արև, անձրև, արևելք։ Մյուս շարքերի բառերում գրվում է «ե» տառը՝ առանց «վ»-ի։
Հարաբերական «որ»-ը կապում է ենթակա նախադասությունը գլխավորի հետ և հանդես է գալիս որպես հարաբերական դերանուն՝ փոխարինելով նախադասության անդամին։ «Գիրքը, որ սեղանին էր» կառույցում «որ»-ը փոխարինում է «գիրք» բառին։
«Ան-» նախածանցը ժխտական իմաստ է հաղորդում արմատին՝ «հայտ» → «անհայտ»։ Մյուս բառերում «ան»-ը արմատի մաս է և նախածանց չէ։
Երկրորդական նախադասությունը գլխավորից բաժանվում է ստորակետով, երբ այն նախորդում է գլխավորին։ «Երբ արևը մայր մտավ» երկրորդականը նախադասության սկզբում է, ուստի ստորակետը դրվում է նրա վերջում։
«Հայձ» բառում գրվում է «ձ» տառը՝ որպես արմատի մաս։ Մյուս տարբերակներում «ձ»-ի փոխարեն գրվում է «ց» կամ այլ տառ։
Հոմանիշները տարբեր հնչյունական կազմ ունեցող, բայց մոտ իմաստ արտահայտող բառեր են։ «Մեծ», «խոշոր», «հսկա» բառերը մոտ են չափի իմաստով։
Բառասկզբում «օ» հնչյունը գրվում է «օ» տառով, սակայն «օգի» բառում գրվում է «օ»։ Տրված տարբերակներից «օգի»-ն է, որ սկսվում է «օ»-ով։
Շաղկապը կապում է նախադասության համազոր անդամներ կամ նախադասություններ։ «Նա եկավ, բայց ուշ» նախադասության մեջ «բայց»-ը կապում է երկու համազոր մասեր՝ արտահայտելով հակադրություն։
Փոխաբերությունը բառի իմաստի տեղափոխումն է՝ հիմնված նմանության վրա։ «Սուր խոսքեր» արտահայտության մեջ «սուր»-ը տեղափոխված է ֆիզիկական իմաստից՝ արտահայտելու խոցող, կտրուկ խոսք։
«Անուշ» պոեմը գրել է Հովհաննես Թումանյանը՝ հիմնվելով ժողովրդական ավանդության վրա։ Պոեմը հայ գրականության դասական ստեղծագործություններից է։
«Սասնա ծռեր» ժողովրդական էպոսի գլխավոր հերոսներից է Սանասարը՝ Սանասար և Բաղդասար ճյուղի հերոսը։ Էպոսը պատմում է Սասունի քաջորդիների մասին։
«Վարդանանք»-ը պատմավեպ է, որը պատկերում է Վարդանանց պատերազմի իրադարձությունները։ Պատմավեպը գեղարվեստորեն վերարտադրում է պատմական դեպքերն ու անձանց։
«Եղնիկ» բանաստեղծության մեջ գերակշռում է հայրենիքի հանդեպ կարոտի և կորստի զգացումը։ Եղնիկի կերպարը խորհրդանշում է հայրենիքից հեռու մնացած մարդու կարոտը։
«Յետ» բառը գրվում է «յ» տառով՝ որպես բառասկզբի հնչյուն։ Մյուս տարբերակներում բառասկզբում գրվում է «ա», «ու» կամ «ե»։
Հարցական դերանունը հարց է արտահայտում և սովորաբար ուղեկցվում է հարցական նշանով։ «Ո՞ր գիրքը վերցրիր» նախադասության մեջ «որ»-ը հարցական դերանուն է։
Անցյալ կատարյալ ժամանակը ցույց է տալիս կատարված գործողություն և կազմվում է բայի հիմքով՝ «գնաց»։ Այն արտահայտում է ավարտված գործողություն։
«Ուսանող» բառը սկսվում է «ու» տառով, որն արտահայտում է [ու] հնչյունը։ Մյուս տարբերակներում բառասկզբում այլ հնչյուններ են։
Կոչականը դիմում է արտահայտում և միշտ բաժանվում է ստորակետով կամ բացականչական նշանով։ «Արամ, արի՛ այստեղ» նախադասության մեջ «Արամ»-ը կոչական է։
Վերջածանցը ավելանում է բառի վերջում և նոր բառ կազմում։ «Քաղաքական»-ը կազմված է «քաղաք» արմատից և «-ական» վերջածանցից։
Համեմատությունը գեղարվեստական միջոց է, որտեղ մի առարկա նմանեցվում է մյուսին «ինչպես», «նման», «պես» բառերով։ «Վազում էր ինչպես եղնիկ» արտահայտության մեջ առկա է այդպիսի նմանեցում։
«Երկիր Նաիրի» վեպը գրել է Եղիշե Չարենցը։ Այն հայ գրականության 20-րդ դարի կարևոր ստեղծագործություններից է։
Անենթակա նախադասություններում գործողություն կատարողը որոշակիորեն արտահայտված չէ, և նախադասությունը կազմված է միայն ստորոգյալից։ «Ձյուն է գալիս» կառույցում ենթակա չկա, քանի որ «ձյուն»-ը հանդես է գալիս որպես բայի լրացում։
«Օգի» բառում «օ» տառը գտնվում է բառասկզբում, սակայն հարցը պահանջում է բառամիջում «օ»-ով գրվող բառ։ Տրված տարբերակներից միայն «օգի»-ն է, որ պարունակում է «օ» տառը։
«Արև» բառում «և»-ը մեկ հնչյուն է արտահայտում և գրվում է որպես տառակապակցություն բառի սկզբնամասում։ Մյուս տարբերակները նույն բառի ածանցյալներն են, որոնք նույնպես պահպանում են «և»-ը, սակայն հարցը վերաբերում է հենց հիմնական բառաձևին։ Ուղղագրական կանոնը պահանջում է «և» գրել բառասկզբում և բառամիջում որոշակի դիրքերում։
Ենթական այն գլխավոր անդամն է, որը ցույց է տալիս գործողության կատարողին կամ վիճակի կրողին։ Առաջին նախադասության մեջ «երեխաները» գոյական է և կատարում է ենթակայի պաշտոն։ Մյուս նախադասություններում ենթականերն արտահայտված են դերանուններով։
«Է» տառը գրվում է բառասկզբում, երբ բառը սկսվում է «է» հնչյունով, ինչպես «էջ» բառում։ Մյուս բառերը սկսվում են «ե» հնչյունով և գրվում են «ե» տառով։ Ուղղագրական տարբերությունը պայմանավորված է բառասկզբի հնչյունով։
Մակբայը գործողության կամ հատկանիշի հատկանիշ արտահայտող խոսքի մաս է և սովորաբար պատասխանում է «ինչպե՞ս» հարցին։ «Դանդաղ» բառը ցույց է տալիս գործողության կատարման ձևը և մակբայ է։ Մյուս տարբերակներում գործածված են ածականներ։
Հականիշները հակադիր իմաստ արտահայտող բառեր են, որոնք պատկանում են խոսքի նույն մասին։ «Մեծ» և «փոքր» ածականները հակադիր իմաստներ ունեն և կազմում են հականիշ զույգ։ Մյուս զույգերը հականիշ հարաբերության մեջ չեն գտնվում։
Բաղդատական աստիճանը ցույց է տալիս, որ հատկանիշը մեկ առարկայի մոտ ավելի կամ պակաս չափով է դրսևորվում, քան մյուսի մոտ, և հաճախ կազմվում է «ավելի» բառով։ «Ավելի կարճ»-ը բաղդատական աստիճանի ձև է։ Մյուս տարբերակները ցույց են տալիս դրական կամ գերադրական աստիճան։
Ներգործական սեռի բայը ցույց է տալիս, որ ենթական ինքն է կատարում գործողությունը և ունի ուղիղ խնդիր։ «Մայրը թեյ պատրաստեց» նախադասության մեջ ենթական գործողություն է կատարում «թեյ» խնդրի վրա։ Մյուս նախադասություններում բայերը կրավորական սեռի են։
Հարաբերական դերանունը կապում է երկրորդական նախադասությունը գլխավորի հետ և սովորաբար վերաբերում է նախորդող գոյականին։ Առաջին նախադասության մեջ «որը» վերաբերում է «տունը» բառին և կապում է ստորադաս նախադասությունը։ Մյուս դեպքերում «որ»-ը հարցական կամ շաղկապային գործածություն ունի։
Դերանունները հոլովվում են հատուկ ձևերով, որոնք տարբերվում են գոյականների հոլովումից։ «Նրան» ձևը «նա» անձնական դերանվան տրական հոլովն է։ Մյուս տարբերակներում տրական հոլովով գործածված են գոյականներ։
Բարդ ստորադասական նախադասությունը կազմված է գլխավոր և ստորադաս նախադասություններից, որոնք կապվում են ստորադասական շաղկապով կամ հարաբերական բառով։ «Երբ արևը մայր մտավ» ստորադաս ժամանակի նախադասությունն է «մենք տուն վերադարձանք» գլխավորին։ Մյուս տարբերակները բարդ համադասական կամ պարզ նախադասություններ են։
Մասնիկավոր կապակցություն է, երբ հարակատար դերբայը (մասնիկը) որոշում է գոյականին և հանդես է գալիս որպես որոշիչ։ «Կարդացած գիրքը» կապակցության մեջ «կարդացած»-ը որոշում է «գիրք» գոյականին։ Մյուս տարբերակներում դերբայները հանդես են գալիս որպես ստորոգյալ կամ այլ պաշտոն։
Դիմավոր բայը ցույց է տալիս գործողություն և փոփոխվում է ըստ դեմքի, թվի և ժամանակի։ «Արթնանում է» բայը դիմավոր է, քանի որ ունի դեմք և ժամանակ։ Մյուս տարբերակներում գործածված են դերբայներ, որոնք անդեմ են։
«Օ» տառը բառամիջում սովորաբար գրվում է «օ»-ով, սակայն որոշ բառերում, որտեղ «օ»-ն անշեշտ է և հետևում է ձայնավորի, գրվում է «ո»։ «Անորոշ» բառում բառամիջի ձայնավորը գրվում է «ո»-ով։ Մյուս բառերում «օ»-ն պահպանվում է։
Ներհատուկ հականիշությունը երևույթ է, երբ նույն բառը տարբեր համատեքստերում կարող է հակադիր իմաստներ արտահայտել կամ բառի մեջ միաժամանակ հակադիր իմաստներ կան։ «Վեր կանգնել» և «վար գցել» արտահայտությունները ցույց են տալիս հակադիր գործողություններ նույն արարքի շրջանակում։ Մյուս տարբերակներում հակադրությունը կատարվում է առանձին բառերով։
Անաֆորան ոճական հնարք է, երբ նախադասության կամ տողի սկզբում կրկնվում է նույն բառը կամ բառակապակցությունը՝ ընդգծելու համար։ «Լույս էր, լույս էր» կրկնությունը ստեղծում է անաֆորային էֆեկտ։ Մյուս տարբերակներում բառային կրկնություն չկա։
Դերբայական դարձվածքը կարող է հանդես գալ որպես պարագա, երբ ցույց է տալիս գործողության կատարման ժամանակը, ձևը կամ պատճառը։ «Տուն հասնելով» դարձվածքը ժամանակի պարագա է «հանգստացավ» բայի համար։ Մյուս տարբերակներում դերբայը հանդես է գալիս որպես որոշիչ կամ ենթակա։
Հոդակապով բաղադրյալ ստորոգյալը կազմվում է լինել/ունենալ բայական հոդակապից և անվանական մասից, օրինակ՝ «ժպտերես ու բարեհամբույր է»։ Այստեղ «է»-ն հոդակապն է, իսկ «ժպտերես ու բարեհամբույր»-ը՝ անվանական մասը։ Մյուս նախադասություններում ստորոգյալն այլ կառուցվածք ունի։
Differentiating gives f'(x) = 3x² − 3. Substituting x = 2 yields 3·4 − 3 = 9. The derivative measures the instantaneous rate of change at that point.
This is a standard fundamental limit in calculus: lim(x→0) sin x / x = 1. It follows from the squeeze theorem using the inequality cos x < (sin x)/x < 1 near 0.
The equation log₂(x) = 5 means 2⁵ = x. Since 2⁵ = 32, we get x = 32.
The first term is a = 3 and the common difference is d = 4. The sum formula Sₙ = n/2·(2a + (n−1)d) gives S₁₀ = 5·(6 + 36) = 210.
There are 2³ = 8 equally likely outcomes. Exactly two heads occur in C(3,2) = 3 outcomes (HHT, HTH, THH), giving probability 3/8.
By the chain rule, d/dx e^(u) = e^(u)·u'. With u = 3x, u' = 3, so the derivative is 3e^(3x).
An antiderivative of 2x is x². Evaluating from 0 to 1 gives 1² − 0² = 1. The integral equals the area under the line y = 2x from 0 to 1.
For a parabola y = ax² + bx + c, the vertex has x = −b/(2a). Here a = 1 and b = −4, so x = 4/2 = 2.
sin 30° = 1/2 and cos 60° = 1/2. Their sum is 1. These are standard exact values from the unit circle.
Slope = (y₂ − y₁)/(x₂ − x₁) = (8 − 2)/(3 − 1) = 6/2 = 3. This measures vertical change per unit horizontal change.