CELGA 2 (Galician B1) key terms

Texto breve, xeralmente con preguntas pechadas, que se usa para recoller opinións ou datos de varias persoas. Na proba de lectura adoita aparecer como fonte de información. O verbo relacionado é «enquisar».

Conxunto de cifras organizadas en filas e columnas, con títulos, que resume información comparable. Ler ben unha táboa consiste en cruzar a fila e a columna correctas e fixarse nas unidades.

Representación visual de datos mediante barras, liñas ou sectores circulares. Para interpretalo hai que ler o título, a lenda, os eixes e as unidades antes de sacar conclusións.

Texto que valora un libro, un filme ou un espectáculo: resume o contido e dá unha opinión xustificada. É frecuente atopala en suplementos culturais e en blogs, e adoita combinar descrición e valoración.

Razón ou proba que se presenta para defender unha idea e convencer o lector. Nun texto argumentativo aparece xunto con exemplos, e pódese avaliar se é sólido ou feble.

Xuízo persoal sobre un tema, distinto dun feito comprobable. En textos xornalísticos aparece en editoriais e columnas, e o candidato debe separala da información obxectiva.

Frase destacada que encabeza unha noticia e resume o seu contido principal. Adoita ir en letra grande e serve para decidir se interesa ler o resto do texto.

Primeiro parágrafo dunha noticia, situado baixo o titular, que responde ás preguntas básicas: que pasou, quen, cando, onde e por que. Resume o esencial antes do desenvolvemento.

Texto xornalístico que informa dun acontecemento recente de forma obxectiva e ordenada, comezando polo máis importante. Distínguese da crónica e do reportaxe polo seu carácter máis directo.

Palabra ou expresión que liga ideas e indica relacións como causa, consecuencia, contraste ou suma: «porén», «xa que», «ademais». Recoñecelos axuda a seguir a lóxica dun texto.

Mensaxe central que o autor quere transmitir nun texto ou nun parágrafo. Adoita estar nunha frase e sostense coas ideas secundarias, exemplos e datos que a acompañan.

Conclusión que o lector obtén a partir de información que o texto só suxire, sen dicila de forma explícita. É unha destreza habitual nas preguntas de comprensión de nivel intermedio.

Aviso breve e pagado que ofrece ou busca algo: vivenda, emprego, obxectos de segunda man. Usa abreviaturas e linguaxe concisa, polo que require ler con atención as condicións.

Publicación curta e ilustrada que divulga información práctica sobre un servizo, unha actividade ou un lugar. Adoita ter apartados, horarios e datos de contacto que hai que localizar con rapidez.

Documento con campos que hai que cubrir con datos persoais ou administrativos. Comprender as instrucións e o vocabulario de cada campo evita erros ao facer trámites.

Indicacións ordenadas que explican como realizar unha tarefa, usar un aparello ou seguir un procedemento. Empregan verbos no imperativo e secuencias claras que hai que respectar.

Exercicio de comprensión oral no que se escoita unha gravación unha ou dúas veces e despois se responden preguntas. Antes de escoitar convén ler os enunciados para saber que información buscar.

Gravación curta que se deixa nun contestador ou nunha aplicación de mensaxería. Contén datos como o motivo da chamada, unha petición e un número de contacto, que hai que anotar.

Diálogo a distancia entre dúas persoas, con fórmulas de saúdo, identificación e despedida. Na proba oral ou de escoita hai que captar quen fala, que quere e que se acorda.

Conversa na que unha persoa fai preguntas a outra para coñecer a súa opinión ou a súa traxectoria. Na parte oral pode consistir en responder cunha duración determinada.

Momento en que cada interlocutor pode falar dentro dunha conversa. Respectala implica escoitar sen interromper e intervir cando corresponde, cunha fórmula breve para tomar a vez.

Variación do ton coa que se pronuncia unha frase e que transmite intencións como pregunta, dúbida, sorpresa ou énfase. Unha entoación axeitada facilita que o oínte entenda a mensaxe.

Velocidade e pausas coas que se fala. Un ritmo adecuado, nin demasiado rápido nin monótono, permite que o interlocutor siga o discurso e capte as ideas principais.

Pronunciación característica dunha zona ou dunha persoa. Na proba de escoita poden aparecer variedades do galego, e convén familiarizarse coas diferenzas máis comúns.

Mensaxe escrita que se envía por internet e que ten saúdo, corpo e despedida. Na proba de expresión pódese pedir un correo formal ou informal cunha finalidade concreta.

Texto dirixido a unha institución ou a unha persoa descoñecida, con tratamento de respecto, exposición clara do asunto e despedida protocolaria. Adoita incluír datos de contacto.

Fórmula inicial dun texto ou dunha conversa que serve para abrir a comunicación. Varía segundo o grao de formalidade: «Estimado señor» fronte a «Ola, que tal?».

Fórmula final que pecha un texto ou unha conversa e anticipa un próximo contacto. Debe ser coherente co ton do resto da mensaxe e coa relación entre as persoas.

Guión breve con palabras clave e ideas ordenadas que se prepara antes de escribir ou falar. Axuda a non esquecer puntos e a manter unha estrutura lóxica durante a tarefa.

Primeira versión dun texto, que se revisa e se corrixe antes de entregalo. Convén comprobar a ortografía, a concordancia e a puntuación nunha segunda lectura.

Propiedade dun texto que mantén unha liña temática única e sen contradicións. Conséguese seleccionando información pertinente e ordenando as ideas segundo un plan.

Unión entre as partes dun texto mediante conectores, pronomes e referencias que evitan repeticións e mostran a relación entre as ideas. É un criterio habitual de avaliación da escrita.

Grao de formalidade da linguaxe, que se adapta ao destinatario e á situación. Nun correo a unha administración emprégase un rexistro formal; cun amigo, un informal.

Capacidade de falar con continuidade, sen pausas longas que rompan a comunicación. Non esixe perfección: valórase manter a mensaxe aínda que se cometan pequenos erros.

Intervención oral dunha soa persoa, como unha exposición breve ante o examinador. Require introducir o tema, desenvolver dous ou tres puntos e pechar cunha conclusión.

Presentación estruturada dun tema diante doutras persoas, con inicio, desenvolvemento e conclusión. Na proba pódese apoiar nun guión breve, pero sen ler un texto completo.

Explicación oral ou escrita das características de persoas, lugares, obxectos ou situacións. Emprega adxectivos precisos e ordes claras, por exemplo de arriba abaixo ou de fóra a dentro.

Relato de feitos ocorridos nun tempo, xeralmente en pasado, con personaxes e unha secuencia. Para contala ben hai que empregar marcadores temporais e manter a orde dos acontecementos.

Acción de pedir algo oralmente ou por escrito, con fórmulas de cortesía como «Poderías…?» ou «Agradécelle…». Convén explicar o motivo e ofrecer unha alternativa ou unha resposta.