Expresión e interacción orais no CELGA 2: monólogo e situación simulada
Na proba oral do CELGA 2 hai, habitualmente, dúas partes: un monólogo breve sobre un tema cotián (unha ficha, unha imaxe ou unha pregunta do tribunal) e unha interacción cos examinadores nunha situación simulada -pedir información, facer unha reclamación, organizar unha saída, xustificar unha decisión-. Avalíanse a fluidez, a corrección, a variedade de recursos, a pronuncia intelixible e, sobre todo, a capacidade de manter a comunicación: iniciar, reaccionar e pechar.
O monólogo: dar forma ao que xa sabes
- Estrutura de tres movementos: situar («Eu vivo nunha vila pequena…»), desenvolver con exemplo («Por exemplo, o ano pasado…»), concluír («Así que, para min,…»).
- Non fagas unha lista de frases soltas: usa por unha banda / por outra, ademais, iso si, aínda que, polo tanto.
- Se che falta unha palabra, describe a idea: «un aparello que serve para…» é mellor ca un silencio ou un castelanismo.
A interacción: o tribunal espera que lle preguntes
Nunha situación simulada non abonda con responder; hai que tomar a iniciativa e reaccionar ao que o examinador engade (un prezo máis alto do previsto, unha data ocupada, unha condición).
Fórmulas útiles: «Perdoe, podería repetirmo?», «Non lle oín ben», «Que lle parece se quedamos ás seis?», «Entón, se o entendo ben,…», «Nese caso, hai outra alternativa?», «Vale, quedamos así. Moitas grazas».
Un exemplo resolto
Situación: na oficina de turismo, informarse sobre unha ruta de sendeirismo (prezo, duración, guía).
Resposta fraca: «Si. Canto custa? Cando?».
Resposta B1: «Bos días. Quería información sobre a ruta do río. Podía dicirme canto custa por persoa e canto dura? E outra cousa: hai guía ou faise pola súa conta?» - e, cando o examinador responde que a ruta está pechada por obras: «Vaia, non o sabía. Nese caso, que outra ruta me recomenda para unha mañá?»
Razoamento: a segunda versión encadea tres peticións, usa cortesía (podía dicirme) e, sobre todo, xestiona a información inesperada cunha alternativa e un peche. Iso é interacción, non un interrogatorio.
Trampas que custan puntos
- Monosílabos: responder «si», «non», «ben» obriga ao examinador a tirar de ti e baixa a valoración de fluidez.
- Discurso memorizado: se o tribunal che pregunta algo distinto, un texto aprendido de memoria delata falta de comprensión.
- Cambiar de rexistro sen control: escolle ti ou vostede e mantéño durante toda a proba.
- Castelanismos léxicos: traballo (non trabajo), coller (non coger), agora.
- Non pechar: rematar cun «Xa está» deixa a interacción sen despedida.