CELGA 3 (Galician B2) cheat sheet

A proba dura arredor de 30-35 minutos e consta de 3-4 tarefas con audicións de 1-3 minutos, cada unha escoitada dúas veces; a segunda pasada serve para confirmar, non para descubrir a resposta.

Os textos típicos son: conversas cotiás (vivenda, traballo, saúde), mensaxes telefónicas, anuncios de radio, noticias breves e entrevistas curtas; o rexistro adoita ser estándar, con algún trazo coloquial galego.

As preguntas son de opción múltiple (3 opcións), emparellamento de enunciados con falantes ou completar ocos con 1-3 palabras; os distractores reformulan o audio con sinónimos, non con palabras idénticas.

Palabras interrogativas que sinalan a resposta: «onde» → lugar, «cando» → tempo, «canto/canta» → cantidade, «quen» → persoa, «por que» → causa; escoitar o tipo de pregunta antes do audio reduce erros.

Conectores que cambian o sentido: «pero», «aínda que», «sen embargo», «polo tanto», «en cambio», «agás», «a non ser que»; a información posterior ao conector adoita ser a correcta.

Cifras e horarios aparecen con frecuencia e con corrección posterior («ás cinco... non, mellor ás cinco e media»); a resposta válida é a última cifra confirmada, non a primeira escoitada.

Marcadores de cortesía e modalidade: «poderías», «importaríame», «sería posible» indican petición indirecta; «deberías», «tes que» indican consello ou obriga; «quizais», «se cadra» indican dúbida.

Vocabulario de trámites habituais: «empadroamento», «cita previa», «volante», «recibo», «prazo», «solicitude», «renovación»; identifica quen fala (funcionario, cliente, veciño) para inferir a intención.

Estrutura típica: 4-5 tarefas con 25-30 preguntas en 60-75 minutos; inclúe opción múltiple, verdadeiro/falso con xustificación no texto, emparellamento de textos curtos e completar ocos.

Xéneros habituais: correos electrónicos formais e informais, anuncios clasificados, folletos institucionais, noticias breves, instrucións, cartas de reclamación e foros en liña.

Estratexia por tarefa: primeiro ler o enunciado e as opcións, despois buscar no texto a frase que contén a información; a resposta correcta parafrasea o texto, nunca o copia literalmente.

Falsos amigos e calcos do castelán que penalizan: «largo» (longo, non largo), «rato» (momento breve, non rato animal), «propina» (gorxeta), «constipado» (resfriado), «embarazada» (preñada).

Regras de verdadeiro/falso: se o texto di «a maioría» e a afirmación di «todos», é falso; se o texto di «podería» e a afirmación di «debe», é falso; os cuantificadores absolutos son sinal de alerta.

Cohesión e referencia: «este», «aquel», «o cal», «o seu» remiten a un substantivo anterior; identificar o referente resolve preguntas sobre quen realiza a acción.

Conectores discursivos que marcan estrutura: «en primeiro lugar», «por unha banda», «polo contrario», «en conclusión», «así mesmo», «no entanto»; sinalan cambio de argumento ou resumo.

Xestión do tempo: asignar 1-1,5 minutos por pregunta, deixar as dúbidas marcadas e volver ao final; as preguntas de vocabulario en contexto resólvense substituíndo a palabra na frase orixinal.

Dúas tarefas habituais en 60 minutos: un texto funcional (correo, carta, reclamación, solicitude) de 100-120 palabras e un texto de opinión ou narración de 130-150 palabras.

Extensión insuficiente penaliza: por debaixo do mínimo indicado pérdense puntos de contido; por riba do máximo, débese recortar antes de entregar, non engadir ao final.

Estrutura do texto funcional: saúdo («Estimado/a señor/a:» ou «Ola, Marta:»), motivo da escrita, desenvolvemento con datos concretos, petición ou peche, despedida («Un cordón», «Atentamente») e sinatura.

Rexistro: «ti» para relacións informais (familia, amigos, foros), «vostede» con verbos en terceira persoa para institucións; non mesturar ambos os tratamentos no mesmo texto.

Fórmulas útiles de reclamación: «Diríxome a vostedes para...», «Segundo o contrato...», «Rogo que se corrixa...», «Á espera dunha resposta,», «Quedo á súa disposición».

Conectores para acadar banda alta: «ademais», «por outra banda», «en consecuencia», «xa que», «a pesar de», «en definitiva»; evitan frases curtas encadeadas con «e» ou «pero».

Criterios de corrección: adecuación á tarefa, cohesión, corrección gramatical (concordancia, tempos verbais, preposicións), riqueza léxica e ortografía; os erros sistemáticos de concordancia custan máis que un erro illado.

Ortografía galega que se revisa: «n» final (non «m»), «ñ» só en palabras patrimoniais, ausencia de «h» etimolóxica en «hoxe» non se suprime, e uso correcto de «b/v» e «x/xe».

Formato típico: unha entrevista inicial (2-3 minutos sobre datos persoais, estudos, traballo), unha descrición ou narración a partir dunha lámina ou tema, e un diálogo ou simulación cun examinador.

O candidato dispón de 1-2 minutos de preparación cun guión; escribir 4-5 palabras clave por idea, nunca frases completas que se lean en voz alta.

Fluidez: pausas curtas para pensar son aceptables; silencios longos e reinicios constantes baixan a nota; fórmulas de ganancia de tempo: «Pois, déixame pensar...», «É dicir...», «Máis ou menos...».

Para narrar en pasado: pretérito indefinido para accións puntuais («fun», «cheguei»), imperfecto para descrición e hábitos («era», «ía»), pluscuamperfecto para anterioridade («xa marchara»).

Para opinar: «Na miña opinión», «Penso que», «Paréceme que», «Estou de acordo con... porque», «Por unha banda... pola outra»; débese xustificar sempre cunha razón ou exemplo.

Para a simulación (pedir información, reclamar, organizar unha actividade): usar fórmulas de cortesía («Podería dicirme...?», «Importaríache...?»), responder ás réplicas do examinador e pechar cun acordo ou conclusión.

Pronuncia e prosodia avaliadas: distinción de vogais abertas e pechadas (é/e, ó/o), articulación de «x» como [ʃ], respecto do acento de intensidade e entoación interrogativa galega.

Interacción: quenda de palabra, peticións de aclaración («Como?», «Podes repetir?»), reformulación («Quero dicir...») e resposta completa; unha resposta dunha soa palabra non demostra nivel B2.

A proba dura arredor de 30-35 minutos e consta de 3-4 tarefas con audicións de 1-3 minutos, cada unha escoitada dúas veces; a segunda pasada serve para confirmar, non para descubrir a resposta.

Os textos típicos son: conversas cotiás (vivenda, traballo, saúde), mensaxes telefónicas, anuncios de radio, noticias breves e entrevistas curtas; o rexistro adoita ser estándar, con algún trazo coloquial galego.

As preguntas son de opción múltiple (3 opcións), emparellamento de enunciados con falantes ou completar ocos con 1-3 palabras; os distractores reformulan o audio con sinónimos, non con palabras idénticas.

Palabras interrogativas que sinalan a resposta: «onde» → lugar, «cando» → tempo, «canto/canta» → cantidade, «quen» → persoa, «por que» → causa; escoitar o tipo de pregunta antes do audio reduce erros.

Conectores que cambian o sentido: «pero», «aínda que», «sen embargo», «polo tanto», «en cambio», «agás», «a non ser que»; a información posterior ao conector adoita ser a correcta.

Cifras e horarios aparecen con frecuencia e con corrección posterior («ás cinco... non, mellor ás cinco e media»); a resposta válida é a última cifra confirmada, non a primeira escoitada.

Marcadores de cortesía e modalidade: «poderías», «importaríame», «sería posible» indican petición indirecta; «deberías», «tes que» indican consello ou obriga; «quizais», «se cadra» indican dúbida.

Vocabulario de trámites habituais: «empadroamento», «cita previa», «volante», «recibo», «prazo», «solicitude», «renovación»; identifica quen fala (funcionario, cliente, veciño) para inferir a intención.

Estrutura típica: 4-5 tarefas con 25-30 preguntas en 60-75 minutos; inclúe opción múltiple, verdadeiro/falso con xustificación no texto, emparellamento de textos curtos e completar ocos.

Xéneros habituais: correos electrónicos formais e informais, anuncios clasificados, folletos institucionais, noticias breves, instrucións, cartas de reclamación e foros en liña.

Estratexia por tarefa: primeiro ler o enunciado e as opcións, despois buscar no texto a frase que contén a información; a resposta correcta parafrasea o texto, nunca o copia literalmente.

Falsos amigos e calcos do castelán que penalizan: «largo» (longo, non largo), «rato» (momento breve, non rato animal), «propina» (gorxeta), «constipado» (resfriado), «embarazada» (preñada).

Regras de verdadeiro/falso: se o texto di «a maioría» e a afirmación di «todos», é falso; se o texto di «podería» e a afirmación di «debe», é falso; os cuantificadores absolutos son sinal de alerta.

Cohesión e referencia: «este», «aquel», «o cal», «o seu» remiten a un substantivo anterior; identificar o referente resolve preguntas sobre quen realiza a acción.

Conectores discursivos que marcan estrutura: «en primeiro lugar», «por unha banda», «polo contrario», «en conclusión», «así mesmo», «no entanto»; sinalan cambio de argumento ou resumo.

Xestión do tempo: asignar 1-1,5 minutos por pregunta, deixar as dúbidas marcadas e volver ao final; as preguntas de vocabulario en contexto resólvense substituíndo a palabra na frase orixinal.

Dúas tarefas habituais en 60 minutos: un texto funcional (correo, carta, reclamación, solicitude) de 100-120 palabras e un texto de opinión ou narración de 130-150 palabras.

Extensión insuficiente penaliza: por debaixo do mínimo indicado pérdense puntos de contido; por riba do máximo, débese recortar antes de entregar, non engadir ao final.

Estrutura do texto funcional: saúdo («Estimado/a señor/a:» ou «Ola, Marta:»), motivo da escrita, desenvolvemento con datos concretos, petición ou peche, despedida («Un cordón», «Atentamente») e sinatura.

Rexistro: «ti» para relacións informais (familia, amigos, foros), «vostede» con verbos en terceira persoa para institucións; non mesturar ambos os tratamentos no mesmo texto.

Fórmulas útiles de reclamación: «Diríxome a vostedes para...», «Segundo o contrato...», «Rogo que se corrixa...», «Á espera dunha resposta,», «Quedo á súa disposición».

Conectores para acadar banda alta: «ademais», «por outra banda», «en consecuencia», «xa que», «a pesar de», «en definitiva»; evitan frases curtas encadeadas con «e» ou «pero».

Criterios de corrección: adecuación á tarefa, cohesión, corrección gramatical (concordancia, tempos verbais, preposicións), riqueza léxica e ortografía; os erros sistemáticos de concordancia custan máis que un erro illado.

Ortografía galega que se revisa: «n» final (non «m»), «ñ» só en palabras patrimoniais, ausencia de «h» etimolóxica en «hoxe» non se suprime, e uso correcto de «b/v» e «x/xe».

Formato típico: unha entrevista inicial (2-3 minutos sobre datos persoais, estudos, traballo), unha descrición ou narración a partir dunha lámina ou tema, e un diálogo ou simulación cun examinador.

O candidato dispón de 1-2 minutos de preparación cun guión; escribir 4-5 palabras clave por idea, nunca frases completas que se lean en voz alta.

Fluidez: pausas curtas para pensar son aceptables; silencios longos e reinicios constantes baixan a nota; fórmulas de ganancia de tempo: «Pois, déixame pensar...», «É dicir...», «Máis ou menos...».

Para narrar en pasado: pretérito indefinido para accións puntuais («fun», «cheguei»), imperfecto para descrición e hábitos («era», «ía»), pluscuamperfecto para anterioridade («xa marchara»).

Para opinar: «Na miña opinión», «Penso que», «Paréceme que», «Estou de acordo con... porque», «Por unha banda... pola outra»; débese xustificar sempre cunha razón ou exemplo.

Para a simulación (pedir información, reclamar, organizar unha actividade): usar fórmulas de cortesía («Podería dicirme...?», «Importaríache...?»), responder ás réplicas do examinador e pechar cun acordo ou conclusión.

Pronuncia e prosodia avaliadas: distinción de vogais abertas e pechadas (é/e, ó/o), articulación de «x» como [ʃ], respecto do acento de intensidade e entoación interrogativa galega.

Interacción: quenda de palabra, peticións de aclaración («Como?», «Podes repetir?»), reformulación («Quero dicir...») e resposta completa; unha resposta dunha soa palabra non demostra nivel B2.