CELGA 3 (Galician B2) key terms

Idea principal que defende un texto argumentativo e que o autor sostén con razóns e exemplos ao longo de todo o escrito.

Razón ou proba que se emprega para apoiar unha opinión ou unha tese e convencer o lector ou o oínte.

Palabra ou locución que liga oracións e parágrafos e sinala relacións como causa, contraste, consecuencia ou orde das ideas.

Conxunto de oracións agrupadas arredor dunha mesma idea, separado doutros por un punto e á parte.

Guión breve e ordenado das ideas que se van desenvolver nun texto, elaborado antes de redactar para non perderse.

Primeira versión dun texto, escrita de forma rápida, que despois se revisa e se corrixe antes de entregala.

Fase final da escritura na que se comproban a ortografía, a puntuación, a concordancia e a claridade do texto.

Correspondencia obrigatoria en xénero e número entre o substantivo e os artigos e adxectivos, e en número e persoa entre suxeito e verbo.

Grao de formalidade da linguaxe adaptado á situación: coloquial cando se fala con amigos, formal cando se escribe a unha institución.

Expresión fixa empregada para saudar, pedir algo, desculparse ou despedirse, como «Agradeceríalle que» ou «Un saúdo».

Texto escrito a unha entidade ou persoa descoñecida, con saúdo inicial, exposición ordenada do asunto e despedida, usando un rexistro culto.

Mensaxe dixital enviada a unha institución ou superior xerárquico, cun asunto claro, saúdo, corpo breve e despedida axeitada.

Texto ou intervención na que se expón un problema ou un mal servizo e se pide unha solución ou unha compensación.

Escrito formal no que se solicita oficialmente a reparación dun dereito ou dun prexuízo ante unha empresa ou administración.

Texto breve que recolle as ideas esenciais doutro texto máis longo, sen opinións persoais nin detalles secundarios.

Información máis importante dun parágrafo ou dun texto, da que dependen as demais ideas que a explican ou a completan.

Deducción dunha información que non aparece escrita literalmente no texto, a partir dos datos e do contexto que si se dan.

Conxunto de circunstancias e frases que rodean unha palabra ou un enunciado e axudan a comprender o seu sentido exacto.

Unidade mínima de comunicación, oral ou escrita, que ten sentido completo dentro da situación na que se produce.

Momento en que lle corresponde falar a cada participante nunha conversa ou nun debate, respectando as quendas dos demais.

Construción formada por un verbo auxiliar e outro en forma non persoal, como «acabo de chegar» ou «teño que saír».

Modo verbal que expresa desexo, dúbida, valoración ou hipótese e aparece en subordinadas como «Espero que veñas».

Forma de reproducir as palabras doutra persoa sen citalas literalmente, adaptando pronomes e tempos verbais, como «Dixo que viría».

Marcador que organiza o discurso oral ou escrito e indica suma, contraste, causa ou conclusión, como «porén» ou «en definitiva».

Tilde que distingue palabras de igual escrita pero distinto valor, como «el» e «el» ou «si» e «si».

Categoría que clasifica os substantivos en masculino ou feminino e que condiciona a forma de artigos e adxectivos.

Grupo fixo de palabras que funciona como unha soa unidade e cuxo sentido non se deduce sempre dos seus compoñentes.

Asunto xeral do que trata un texto ou unha conversa, distinto da tese que o autor defende sobre ese asunto.

Valoración persoal que alguén expresa sobre un feito ou un tema, fronte á información obxectiva que se pode comprobar.

Tipo de texto ou discurso que defende unha postura mediante razóns ordenadas e dirixidas a convencer o receptor.

Intervención oral ou escrita que presenta un tema de forma ordenada e obxectiva, sen defender unha postura persoal.

Comunicación breve e informal enviada por teléfono móbil, con abreviaturas e un rexistro próximo á lingua falada.

Texto curto, xeralmente público, que informa ou promociona un produto, un servizo ou un acontecemento cunha linguaxe persuasiva.

Indicación que explica como realizar unha tarefa ou usar algo, normalmente con verbos en imperativo ou en infinitivo.

Conversa estruturada entre un entrevistador que fai preguntas e unha persoa que responde sobre a súa vida ou opinións.

Texto xornalístico que informa dun acontecemento recente e responde a preguntas como que, quen, cando, onde e por que.

Intercambio oral entre varias persoas que defenden posturas opostas sobre un tema, con quendas e moderación.

Proba de comprensión oral na que se escoita un texto gravado, xeralmente dúas veces, antes de responder as preguntas.