Lingua e comunicación: funcións comunicativas
Este dominio céntrase na competencia pragmática e textual: que sabe facer o candidato coa lingua en situacións reais. O CELGA 4 (C1) avalia a comprensión e produción de textos orais e escritos de certa complexidade, a adecuación ao rexistro, a coherencia e a cohesión, e a capacidade de negociar significado en interacción. As tarefas poden pedir interpretar unha intención, elixir a fórmula máis axeitada ou reorganizar un texto para mellorar a progresión temática. A corrección lingüística conta, pero a pertinencia comunicativa decide moitos puntos.
Funcións e actos de fala
- Petición, ofrecemento, rexeitamento, desculpa, queixa, persuasión e matización. O C1 esixe atenuación e non literalidade: «Poderías botarlle un ollo?» en vez de «Bótalle un ollo».
- Distinción de rexistro: «ti» / «vostede», fórmulas de cortesía, grao de implicación.
- Xéneros: exposición, argumentación, narración, instrucións, correspondencia formal, opinión, reclamación.
- No oral: quenda de palabra, reformulación, aclaración e resposta a obxeccións sen perder o fío.
Coherencia e cohesión
- Conectores: «sen embargo», «non obstante», «así e todo», «aínda así», «polo tanto», «por conseguinte», «en canto a», «no que respecta a».
- Mecanismos: referencia pronominal, elipse, substitución léxica, progresión temática.
- Marcadores conversacionais: quendas, reformulación («é dicir», «mellor dito»), aclaración, cierre.
Exemplo comentado
Petición directa nun correo a unha institución: «Quero que me manden o certificado». Reescribir: «Estaríalles moi agradecido se me puidesen enviar o certificado...». Razóns: o C1 mide adecuación; o imperativo directo pode ser axeitado nun contexto informal, pero nun correo formal require condicional, cortesía e despersoalización. Non se trata de escribir máis, senón de axustar a forza ilocutiva.
Erros que custan puntos
- Copiar conectores do castelán («sin embargo», «además») cando a norma galega prefire «sen embargo», «ademais».
- Mesturar rexistros no mesmo texto.
- Usar «porque» para todo tipo de causa, sen distinguir causa, finalidade e consecuencia.
- Abusar de frases longas sen marcadores de progresión.
- Responder cunha fórmula fixa a unha consigna que pide argumentar.
- Ignorar a consigna de xénero: unha reclamación non é unha opinión.