Assam ASSEB HS Skill Advance Assamese key terms

আখৰৰ সৰ্বনিম্ন একক; স্বৰ আৰু ব্যঞ্জন বৰ্ণত বিভক্ত। অসমীয়া বৰ্ণমালাত স্বৰ ১১টা আৰু ব্যঞ্জন ৩৯টা ধৰা হয়।

শ্বাসবায়ু মুখত বাধা নোপোৱাকৈ ওলোৱা ধ্বনি; যেনে অ, আ, ই, উ। অসমীয়াত ইয়াক লগত লগাই 'স্বৰবৰ্ণ' বোলা হয়।

শ্বাসবায়ু মুখত সম্পূৰ্ণ বা আংশিকভাৱে বাধা পাই সৃষ্টি হোৱা ধ্বনি; যেনে ক, গ, ত, প, ম। ইয়াক 'ব্যঞ্জনবৰ্ণ' বুলিও কোৱা হয়।

ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ লগত স্বৰধ্বনিৰ সংযোগ দেখুওৱা চিহ্ন; যেনে কা, কি, কু। মাত্ৰা নাথাকিলে ব্যঞ্জনটোৱে 'অ' স্বৰ ধৰে।

দুই বা ততোধিক ব্যঞ্জন বৰ্ণ মিলি একেলগে উচ্চাৰিত হোৱা ৰূপ; যেনে ক + ষ = ক্ষ, শ + ৰ = শ্ৰ। ইয়াক সংযুক্ত বৰ্ণও বোলা হয়।

দুটা ধ্বনি বা শব্দ পৰস্পৰ লগ লাগোঁতে সীমাত হোৱা পৰিৱৰ্তন; যেনে বিদ্যা + আলয় = বিদ্যালয়। সন্ধিৰ ফলত ধ্বনি লোপ, আাগম বা ৰূপান্তৰ হয়।

সন্ধিযুক্ত শব্দৰ মূল গঠন দেখুৱাই দুটা শব্দ পৃথক কৰি লিখা কাৰ্য; যেনে বিদ্যালয় = বিদ্যা + আলয়। পৰীক্ষাত সন্ধি চিনাক্ত কৰিবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

অৰ্থসংগতি থকা দুই বা ততোধিক শব্দ এটা পদত পৰিণত হোৱা ৰূপ; যেনে ৰাজপুত্ৰ = ৰজাৰ পুত্ৰ। সমাসত পূৰ্বপদৰ বিভক্তি লোপ পায়।

সমাসযুক্ত পদৰ লুকাই থকা বাক্যাংশ বা বিভক্তি দেখুৱাই ভাঙি দিয়া ৰূপ; যেনে ৰাজপুত্ৰ = ৰজাৰ পুত্ৰ। ই সমাসৰ প্ৰকাৰ নিৰ্ণয়ত সহায় কৰে।

শব্দ বা ধাতুৰ শেষত যোগ হৈ নতুন শব্দ বা ৰূপ সৃষ্টি কৰা উপাদান; যেনে 'লিখ' ধাতুত 'অক' যোগে লিখক। কৃত্ আৰু তদ্ধিত প্ৰত্যয় মূল প্ৰকাৰ।

শব্দ গঠনৰ মূল ভিত্তি; ক্ৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কৰ্ম বা অৱস্থা সূচোৱা মূল ৰূপ, যেনে 'লিখ'। ধাতুত প্ৰত্যয় যোগে ক্ৰিয়াৰ বিভিন্ন ৰূপ হয়।

বাক্যত শব্দৰ লগত সম্পৰ্ক দেখুওৱা প্ৰত্যয়; যেনে 'ঘৰত' ৰ 'ত'। অসমীয়াত কৰ্তা, কৰ্ম, কৰণ আদি বিভক্তি আছে।

ধাতুৰ লগত কৃত্ প্ৰত্যয় যোগ হৈ গঠন হোৱা পদ; যেনে 'লিখা' (কাম), 'লিখিত'। কৃদন্ত পদে ক্ৰিয়া আৰু বিশেষণ দুয়োটাৰ গুণ ধৰে।

বিশেষ্য বা বিশেষণৰ লগত যোগ হৈ নতুন অৰ্থযুক্ত শব্দ কৰা প্ৰত্যয়; যেনে 'অসম' ৰ পৰা 'অসমীয়া'। ই মূল শব্দৰ অৰ্থত সম্প্ৰসাৰণ ঘটায়।

বাক্যত ব্যৱহৃত হোৱা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ বা শব্দগুচ্ছ; যেনে কৰ্তা, কৰ্ম, ক্ৰিয়া। বাক্যত স্থান অনুসৰি শব্দই পদৰ ৰূপ লয়।

সম্পূৰ্ণ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা শব্দসমষ্টি; যেনে 'সি স্কুললৈ যায়'। কৰ্তা আৰু ক্ৰিয়া ইয়াৰ মূল উপাদান।

বাক্যত ক্ৰিয়া সম্পাদন কৰা ব্যক্তি বা বস্তু; যেনে 'ৰামে ভাত খায়' ৰ 'ৰামে'। কৰ্তা অনুসৰি ক্ৰিয়াৰ ৰূপ সলনি হয়।

বাক্যত কৰ্তাৰ ক্ৰিয়াৰ ফল পোৱা ব্যক্তি বা বস্তু; যেনে 'ৰামে ভাত খায়' ৰ 'ভাত'। কৰ্ম অনুসৰি ক্ৰিয়াৰ প্ৰকাৰ নিৰ্ণয় হয়।

দুটা ভিন্ন বস্তুৰ মাজত সাদৃশ্য দেখুৱাই কৰা অলংকাৰ; 'দৰে', 'পৰি' আদি শব্দেৰে সূচোৱা হয়। যেনে 'ফুলৰ দৰে কোমল'।

উপমেয় আৰু উপমানৰ অভেদ কল্পনা কৰি কৰা অলংকাৰ; উপমাৰ শব্দ নাথাকে। যেনে 'জীৱন এখন নদী'।

কাব্য বা গদ্যৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰা শব্দ-বিন্যাসৰ কৌশল; শব্দালংকাৰ আৰু অৰ্থালংকাৰত বিভক্ত। উপমা, ৰূপক, অনুপ্ৰাস ইয়াৰ উদাহৰণ।

একেটা ব্যঞ্জনধ্বনি বা স্বৰধ্বনিৰ পুনৰাবৃত্তিৰে সৃষ্টি হোৱা শব্দালংকাৰ; যেনে 'কৰে কৰে কত কথা'। ই পাঠৰ ছন্দ আৰু সুৰ বৃদ্ধি কৰে।

কবিতাৰ পঢ়াৰ গতি আৰু মাত্ৰাৰ নিয়মিত বিন্যাস; যেনে পদ, মাত্ৰা, পৰ্ব। ছন্দই কবিতাক গদ্যৰ পৰা পৃথক কৰে।

ছন্দোবদ্ধ ৰূপত ৰচিত সাহিত্য; কবিতা বা শ্লোক। গদ্যৰ দৰে ইয়াৰ বাক্য স্বাভাৱিক নহয়, ছন্দৰ নিয়ম মানে।

ছন্দৰ বাধা নথকা স্বাভাৱিক ভাষাৰ সাহিত্য ৰূপ; গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ ইয়াৰ অন্তৰ্গত। ই ভাব প্ৰকাশৰ বাবে সহজ মাধ্যম।

এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত যুক্তিসহকাৰে লিখা গদ্য ৰচনা; ভূমিকা, মূল অংশ আৰু উপসংহাৰ থাকে। পৰীক্ষাত প্ৰবন্ধ ৰচনা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দক্ষতা।

কোনো ঘটনা বা তথ্যৰ বিষয়ে সংগঠিতভাৱে দিয়া লিখিত বিৱৰণ; শিৰোনাম, তাৰিখ, মূল বিৱৰণ আৰু স্বাক্ষৰ থাকে। প্ৰশাসনিক আৰু সাংবাদিক কামত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়।

দীৰ্ঘ লেখাৰ মূল ভাব চমুকৈ লিখা ৰূপ; নিজৰ ভাষাত মূল কথা ৰাখি দৈৰ্ঘ্য কমোৱা হয়। ই পঢ়াৰ আৰু লেখাৰ দক্ষতা দুয়োটাকে পৰীক্ষা কৰে।

এটা ভাষাৰ লেখা বা কথা আন এটা ভাষাত অৰ্থ ঠিক ৰাখি প্ৰকাশ কৰা কাৰ্য। শব্দ-শব্দ নহয়, ভাব-ভাব অনুবাদ কৰাটো মূল লক্ষ্য।

নিৰ্দিষ্ট জ্ঞান শাখাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত অৰ্থযুক্ত শব্দ; যেনে ব্যাকৰণৰ 'সন্ধি', 'সমাস'। অনুবাদত এনে শব্দৰ সঠিক প্ৰতিশব্দ বাছনি প্ৰয়োজন।

এজন ভাষী বা এটা ভাষাৰ মুঠ শব্দৰ ভাণ্ডাৰ। পঢ়া, লেখা আৰু অনুবাদৰ দক্ষতা ইয়াৰ পৰিসৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

স্থিৰ অৰ্থযুক্ত আৰু শব্দ-শব্দ কৰি ভাঙিলে অৰ্থ নোহোৱা বাক্যাংশ; যেনে 'হাতত ঢোল দিয়া'। ই ভাষাক জীৱন্ত আৰু প্ৰাঞ্জল কৰে।

লোকমুখে চলি অহা চুটিগল্প সদৃশ বাক্য, যাৰ পৰা নৈতিক শিক্ষা বা জীৱনৰ অভিজ্ঞতা ওলায়; যেনে 'আগে নাচি বাঁহ পৰে'।

অসমীয়া ভাষাত লোকজীৱনৰ পৰা অহা স্থিৰ বাক্ভংগী; সাধাৰণ অৰ্থতকৈ বেলেগ অৰ্থ দিয়ে। যেনে 'মুখত ফুল নুফুলে'।

গল্প, উপন্যাস বা নাটকত থকা ব্যক্তিৰ কল্পিত ৰূপ; তেওঁৰ কথা, কাম আৰু আচৰণে কাহিনী আগবঢ়ায়। চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ সাহিত্য সমালোচনাৰ মূল অংশ।

সাহিত্যত ঘটনাৰ ক্ৰমিক বিন্যাস; আৰম্ভণি, সংঘাত আৰু সমাধান থাকে। কাহিনীয়ে পাঠকৰ মনোযোগ ধৰি ৰাখে।

সাহিত্যিক ৰচনাৰ গুণ-দোষ বিচাৰ কৰি মূল্যায়ন কৰা কাৰ্য; ভাষা, ৰূপ, ভাব আৰু প্ৰভাৱৰ বিশ্লেষণ কৰে। ই পঢ়ুৱৈক গভীৰ অৰ্থ বুজাত সহায় কৰে।

অসমীয়া সাহিত্যত ভাবপ্ৰধান, কল্পনাপ্ৰৱণ আৰু প্ৰকৃতি-প্ৰেমী ধাৰাৰ যুগ; সাধাৰণতে ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বুলি ধৰা হয়। হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, ৰঘুনাথ চৌধাৰী আদি ইয়াৰ লগত জড়িত।

অসমীয়া সাহিত্যত নতুন ৰূপ, বিষয় আৰু চেতনাৰ সূচনা কৰা সময়; ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ পৰা বিশ শতিকালৈ বিস্তৃত। গদ্যৰ বিকাশ আৰু সামাজিক বিষয়ৰ প্ৰৱেশ ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য।

এটা অঞ্চলৰ সাধাৰণ মানুহৰ মাজত চলি অহা গীত, নাচ, উৎসৱ, বিশ্বাস আৰু ৰীতি-নীতিৰ সমষ্টি; যেনে বিহু, নামঘোষা। অসমীয়া সাহিত্যৰ বহু উপাদান ইয়াৰ পৰা আহিছে।