Kerala SSLC Malayalam AT key terms

ഛന്ദസ്സിന്റെയോ വൃത്തത്തിന്റെയോ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ സ്വാഭാവിക വാക്യഘടനയിൽ എഴുതുന്ന ഭാഷാരൂപം. കഥ, നോവൽ, ലേഖനം, ജീവചരിത്രം, യാത്രാവിവരണം തുടങ്ങിയവ ഗദ്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. സാധാരണ സംസാരഭാഷയോട് അടുത്തു നിൽക്കുന്നതും ആശയവിനിമയത്തിന് ഏറെ അനുയോജ്യവുമാണ് ഈ രൂപം.

അക്ഷരസംഖ്യ, ഗുരുലഘുക്രമം, യതി, പ്രാസം തുടങ്ങിയ നിയമങ്ങൾ പാലിച്ച് രചിക്കുന്ന കാവ്യരൂപം. കവിത, കീർത്തനം, ശ്ലോകം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗദ്യത്തെക്കാൾ ചിട്ടയുള്ളതും ആലാപനത്തിനും ഓർമ്മയ്ക്കും അനുകൂലവുമാണ് ഇത്; ഭാവതീവ്രതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്നു.

കാവ്യം അനുഭവിക്കുന്ന വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആനന്ദാനുഭവമാണ് രസം. ശൃംഗാരം, ഹാസ്യം, കരുണം, രൗദ്രം, വീരം, ഭയാനകം, ബീഭത്സം, അദ്ഭുതം, ശാന്തം എന്നിവ ഒമ്പത് രസങ്ങളാണ്. വിഭാവം, അനുഭാവം, വ്യഭിചാരിഭാവം എന്നിവയുടെ സംയോജനത്തിൽ രസം പുറപ്പെടുന്നു.

ഒരു പദ്യത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ എണ്ണവും ഗുരുലഘു ക്രമവും യതിയും നിർണ്ണയിക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥയാണ് ഛന്ദസ്സ്. ഓരോ വരിയിലെയും അക്ഷരസംഖ്യയനുസരിച്ച് ഛന്ദസ്സുകൾ വേർതിരിയുന്നു. ശ്ലോകത്തിന്റെ താളം നിലനിർത്തുന്നത് ഈ നിയമങ്ങളാണ്; ആലാപനത്തിലും ഇവ പ്രകടമാകുന്നു.

ഗണവിഭജനവും ഗുരുലഘുക്രമവും പാലിച്ച് രചിക്കുന്ന പദ്യവിശേഷമാണ് വൃത്തം. മന്ദാക്രാന്ത, ശാർദ്ദൂലവിക്രീഡിത, ആനന്ദവൃത്തം തുടങ്ങിയവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഛന്ദസ്സിന്റെ ഭാഗമായി കണക്കാക്കുന്ന ഈ ക്രമം കവിതയ്ക്ക് സംഗീതാത്മകത നൽകുന്നു; ഓരോ വൃത്തത്തിനും നിശ്ചിതമായ ഗണക്രമമുണ്ട്.

വൃത്തരചനയിൽ മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്ന ഒരു കൂട്ടത്തെയാണ് ഗണം എന്നു പറയുന്നത്. യ, മ, ത, ര, ജ, ഭ, ന, സ എന്നീ എട്ടു ഗണങ്ങളാണുള്ളത്. ഇവയുടെ ക്രമവും ആവർത്തനവുമാണ് ഓരോ വൃത്തത്തിന്റെയും പേരും ഘടനയും നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

കാവ്യത്തിന് ഭംഗിയും ആകർഷണീയതയും നൽകാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷാസൗന്ദര്യപ്രയോഗങ്ങളാണ് അലങ്കാരങ്ങൾ. ഉപമ, രൂപകം, ഉൽപ്രേക്ഷ, അതിശയോക്തി, ശ്ലേഷം തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ശബ്ദാലങ്കാരം, അർത്ഥാലങ്കാരം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റൊന്നുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി പറയുന്ന അലങ്കാരമാണ് ഉപമ; 'പോലെ', 'എന്നപോലെ', 'സമം' തുടങ്ങിയ ഉപമാവാചകങ്ങൾ ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഉപമേയം, ഉപമാനം എന്നീ രണ്ടു വസ്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യമാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ഉപമേയവും ഉപമാനവും ഒന്നാണെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ പറയുന്ന അലങ്കാരമാണ് രൂപകം. 'ഉപമാനം അല്ല, ഉപമേയം തന്നെയാണ്' എന്ന രീതിയിലാണ് ഇതിന്റെ പ്രയോഗം. ഉദാ: 'അവൾ ഒരു ചന്ദ്രികയാണ്' എന്ന പ്രയോഗത്തിൽ രണ്ടും വേർതിരിക്കാതെ ഒന്നായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

കവിയുടെ സങ്കൽപ്പത്തിൽ ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റൊന്നായി കണ്ട്, ആ രണ്ടും തമ്മിൽ സംബന്ധം സങ്കൽപ്പിച്ച് ചിത്രീകരിക്കുന്ന അലങ്കാരമാണ് ഉൽപ്രേക്ഷ. 'എന്നു തോന്നും', 'പോലെ' തുടങ്ങിയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ ഇതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നു. സാദൃശ്യം സങ്കൽപ്പത്തിലാണ് ഉള്ളത് എന്നതാണ് സവിശേഷത.

പറയുന്ന കാര്യത്തെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കാൾ വലുതായോ ചെറുതായോ ആവിഷ്കരിച്ച് വായനക്കാരിൽ അത്ഭുതവും രസവും ഉണ്ടാക്കുന്ന അർത്ഥാലങ്കാരമാണ് അതിശയോക്തി. അതിരുകടന്ന ആവിഷ്കാരമാണെങ്കിലും ഭാവതീവ്രത ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന ഈ പ്രയോഗം കവിതയിൽ സർവ്വസാധാരണമാണ്. ഉദാ: 'ആകാശത്തോളം ഉയരമുള്ള കൊട്ടാരം'.

ഒരേ പദം കൊണ്ട് ഒന്നിലധികം അർത്ഥങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരമാണ് ശ്ലേഷം. വാക്കിന്റെ ഇരട്ടാർത്ഥം വായനക്കാരന് രണ്ടു തലങ്ങളിൽ അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഉദാ: 'കര' എന്ന പദത്തിന് കൈ, നികുതി എന്നീ അർത്ഥങ്ങൾ വരുന്നത് ശ്ലേഷപ്രയോഗത്തിന് ഉദാഹരണമാണ്.

രണ്ടു പദങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവയുടെ അവസാന-ആദ്യ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റമാണ് സന്ധി. സ്വരസന്ധി, വ്യഞ്ജനസന്ധി, വിസർഗ്ഗസന്ധി എന്നിങ്ങനെ പ്രധാന വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ഉദാ: ദേവ + ആലയം = ദേവാലയം. പദങ്ങൾ ചേരുമ്പോൾ ഉച്ചാരണം സുഗമമാക്കുക എന്നതാണ് സന്ധിയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

രണ്ടോ അതിലധികമോ പദങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒറ്റപ്പദമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന പദനിർമ്മാണരീതിയാണ് സമാസം. സമാസത്തിൽ വിഭക്തിപ്രത്യയങ്ങൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു. തത്പുരുഷൻ, ബഹുവ്രീഹി, ദ്വന്ദ്വൻ, അവ്യയീഭാവൻ, കർമ്മധാരയൻ, ദ്വിഗു എന്നിവയാണ് പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ.

ഉത്തരപദത്തിന്റെ അർത്ഥം മുഖ്യമായി നിൽക്കുന്ന സമാസമാണ് തത്പുരുഷൻ; പൂർവ്വപദം ഉത്തരപദത്തോട് ഒരു വിഭക്തിബന്ധത്തിൽ ചേരുന്നു. ഉദാ: 'രാജഭവനം' - രാജാവിന്റെ ഭവനം. ഇവിടെ അർത്ഥം ഉത്തരപദത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു; പൂർവ്വപദം ഉത്തരപദത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

സമാസത്തിലെ പദങ്ങൾ ചേർന്ന് മറ്റൊരു വസ്തുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സമാസമാണ് ബഹുവ്രീഹി; അർത്ഥം പദങ്ങളിൽനിന്ന് പുറത്തായിരിക്കും. ഉദാ: 'ചെന്താമരക്കണ്ണൻ' - ചെന്താമരപോലെ കണ്ണുള്ളവൻ. രണ്ടു പദങ്ങളും ചേർന്ന് മൂന്നാമതൊരു വസ്തുവിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

രണ്ടോ അതിലധികമോ പദങ്ങൾ 'ഉം' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ചേരുന്ന സമാസമാണ് ദ്വന്ദ്വസമാസം; എല്ലാ പദങ്ങൾക്കും തുല്യപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഉദാ: 'അമ്മയും അച്ഛനും' എന്നതിന് പകരം 'മാതാപിതാക്കൾ'. ഏതു പദവും മുഖ്യമല്ല എന്നതാണ് ഈ സമാസത്തിന്റെ സവിശേഷത.

പൂർവ്വപദം അവ്യയമായി നിൽക്കുന്ന സമാസമാണ് അവ്യയീഭാവൻ; സമാസം മൊത്തം അവ്യയമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഉദാ: 'യഥാശക്തി' - ശക്തിക്കൊത്തവിധം. ഇവിടെ പൂർവ്വപദത്തിന് സ്വന്തം അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ബന്ധം മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ലിംഗം, വചനം, വിഭക്തി എന്നിവയില്ലാതെ നിൽക്കുന്നതാണ് സവിശേഷത.

പൂർവ്വപദവും ഉത്തരപദവും ഒരേ വസ്തുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സമാസമാണ് കർമ്മധാരയൻ; അതായത് വിശേഷണം-വിശേഷ്യം ബന്ധം. ഉദാ: 'പെരുമഴ' - വലിയ മഴ. രണ്ടു പദങ്ങളും ഒരേ കാര്യത്തെയാണ് വിവരിക്കുന്നത്; ഏതൊരു വിശേഷണവും വിശേഷ്യവുമായി ഈ ബന്ധത്തിൽ ചേരാം.

വാക്യത്തിൽ പദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമാക്കാൻ നാമത്തോട് ചേർക്കുന്ന പ്രത്യയമാണ് വിഭക്തി. മലയാളത്തിൽ പ്രഥമ, ദ്വിതീയ, തൃതീയ, ചതുർത്ഥി, പഞ്ചമി, ഷഷ്ഠി, സപ്തമി, സംബോധന എന്നിങ്ങനെ എട്ടു വിഭക്തികളുണ്ട്. ഓരോ വിഭക്തിക്കും പ്രത്യേക പ്രത്യയരൂപങ്ങളുണ്ട്.

ധാതുവിനോടോ നാമത്തോടോ ചേർന്ന് പുതിയ അർത്ഥമോ വ്യാകരണബന്ധമോ നൽകുന്ന പദഭാഗമാണ് പ്രത്യയം. ഉദാ: 'കാണ്' എന്ന ധാതുവിനോട് 'ഉന്നു' ചേരുമ്പോൾ 'കാണുന്നു' എന്ന രൂപമുണ്ടാകുന്നു. ലിംഗം, വചനം, കാലം തുടങ്ങിയവ പ്രത്യയത്തിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു.

പദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനരൂപമായി നിൽക്കുന്ന അർത്ഥവത്തായ ഭാഗമാണ് ധാതു; പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്ത് ക്രിയാരൂപങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. ഉദാ: 'ഓട്', 'കാണ്', 'പഠി' എന്നിവ ധാതുക്കളാണ്. ധാതുവിൽനിന്നാണ് നാമങ്ങളും ക്രിയകളും ഉണ്ടാകുന്നത്; മലയാളത്തിൽ ധാതുക്കൾ സ്വതന്ത്രപദങ്ങളായി നിൽക്കാറില്ല.

ഒരേ അർത്ഥം നൽകുന്ന വ്യത്യസ്ത പദങ്ങളാണ് പര്യായപദങ്ങൾ. ഉദാ: 'ചന്ദ്രൻ' എന്നതിന് 'ഇന്ദു', 'ശശി', 'നിലാവ്' തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ. ഭാഷയുടെ സമ്പന്നത വർദ്ധിപ്പിക്കാനും എഴുത്തിൽ ആവർത്തനം ഒഴിവാക്കാനും ഇവ ഉപകരിക്കുന്നു.

ഒരു പദത്തിന്റെ എതിർ അർത്ഥം നൽകുന്ന മറ്റൊരു പദമാണ് വിപരീതപദം. ഉദാ: 'നല്ല' – 'ചീത്ത', 'വലിയ' – 'ചെറിയ'. വാക്യത്തിൽ ആശയവൈരുദ്ധ്യം വ്യക്തമാക്കാൻ ഇവ സഹായിക്കുന്നു; ഉപന്യാസങ്ങളിലും വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലും ഇവ സാധാരണമാണ്.

ഒരു സംഭവത്തെയോ ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തെയോ കേന്ദ്രീകരിച്ച് അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ വായിക്കാവുന്ന ഗദ്യകഥയാണ് ചെറുകഥ. കഥാപാത്രങ്ങളും സന്ദർഭവും ചുരുക്കമായിരിക്കും; അവസാനം ഒരു ഞെട്ടൽ നൽകുന്ന രീതി ഇതിൽ സാധാരണമാണ്.

യാത്രയിൽ കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതും വിവരിക്കുന്ന ഗദ്യരചനയാണ് യാത്രാവിവരണം. സ്ഥലങ്ങൾ, ജനങ്ങൾ, സംസ്കാരം, രുചി, പ്രകൃതി എന്നിവയുടെ നേരിട്ടുള്ള അനുഭവം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. സഞ്ചാരസാഹിത്യം എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു; കാഴ്ചയുടെ വ്യക്തിപരമായ ആവിഷ്കാരമാണ് ഇതിന്റെ ഹൃദയം.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതസംഭവങ്ങൾ കാലക്രമത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ഗദ്യരചനയാണ് ജീവചരിത്രം. ജനനം, വിദ്യാഭ്യാസം, നേട്ടങ്ങൾ, സംഭാവനകൾ എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. രചയിതാവ് സ്വന്തം ജീവിതം എഴുതുന്നതാണെങ്കിൽ അത് ആത്മകഥ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

ഒരു രംഗത്തിൽ, ഒരു സീനിൽ അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന ചെറിയ നാടകമാണ് ഏകാങ്കനാടകം. കഥാപാത്രങ്ങളും കാലദൈർഘ്യവും കുറവായിരിക്കും; കഥയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. സംവാദത്തിന് ഇതിൽ പ്രധാന പങ്കുണ്ട്; രംഗബോധം രചനയിൽ നിർണ്ണായകമാണ്.

ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എഴുത്തുകാരന്റെ ആശയങ്ങളും നിരീക്ഷണങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ ശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഗദ്യരചനയാണ് ഉപന്യാസം. ഖണ്ഡികകളായി തിരിച്ച്, ആമുഖം, വിഷയാവതരണം, ഉപസംഹാരം എന്ന ക്രമത്തിൽ എഴുതുന്നു. പരീക്ഷയിൽ നിശ്ചിത വാക്കുകളിലും സമയത്തിലും ഇത് എഴുതേണ്ടതുണ്ട്.

ഒരു വ്യക്തി മറ്റൊരാൾക്ക് എഴുതുന്ന ആശയവിനിമയരേഖയാണ് കത്ത്. സ്ഥലം, തീയതി, വിളി, ഉള്ളടക്കം, ഉപസംഹാരം, ഒപ്പ് എന്നിവ സാധാരണ ഘടകങ്ങളാണ്. ഔപചാരിക-അനൗപചാരിക രൂപങ്ങളിൽ ഇവ എഴുതാം; ഭാഷ ലക്ഷ്യക്കാരനനുസരിച്ച് മാറണം.

ഒരു ഖണ്ഡത്തിന്റെയോ ലേഖനത്തിന്റെയോ ഉള്ളടക്കം മൂന്നിലൊന്നോ നാലിലൊന്നോ ദൈർഘ്യത്തിൽ സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ ചുരുക്കി എഴുതുന്നതാണ് സാരാംശം. അസൽ വിവരങ്ങൾ, ആശയങ്ങൾ, ക്രമം എന്നിവ നിലനിർത്തണം; സ്വന്തം അഭിപ്രായം ചേർക്കരുത്. സംഗ്രഹം എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.

സംസ്കൃതവും മലയാളവും കൂടിക്കലർന്ന ശൈലിയിൽ രചിക്കപ്പെട്ട കാവ്യരൂപമാണ് മണിപ്രവാളം. സംസ്കൃത പദങ്ങൾ മലയാള വാക്യഘടനയിൽ ചേർന്ന് കാണാം; രണ്ടു ഭാഷകളുടെയും സൗന്ദര്യം ഒരുമിച്ച് നിലനിർത്തുന്നു. ലീലാതിലകത്തിലാണ് ഈ ശൈലിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

ദ്രാവിഡ ഭാഷകളുടെ സ്വാഭാവിക താളത്തിൽ രചിക്കുന്ന കേരളീയ കാവ്യരൂപമാണ് പാട്ട്; സംസ്കൃത ഛന്ദസ്സുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല ഇതിന്റെ രചന. ചെറുശ്ശേരിയുടെ കൃഷ്ണഗാഥ ഈ ശൈലിയുടെ ഉത്തമോദാഹരണമാണ്. ആലാപനത്തിന് ഏറെ അനുയോജ്യമായ ഈ രൂപം കേരളത്തിന്റെ നാടൻ സംഗീതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ആധുനിക മലയാള കവിതയിലെ മൂന്നു പ്രധാന കവികളെ ഒരുമിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്ന പേരാണ് കവിത്രയം - കുമാരനാശാൻ, ഉള്ളൂർ എസ്. പരമേശ്വരയ്യർ, വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻ. ഇവർ മൂവരും ആധുനിക കവിതയുടെ രൂപീകരണത്തിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തി.

ഭാഗവതകഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മേൽപ്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരി രചിച്ച സംസ്കൃത കാവ്യമാണ് നാരായണീയം; ആകെ നൂറ് ദശകങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. ഓരോ ദശകവും പത്തു ശ്ലോകങ്ങൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെടുന്നു. കേരളത്തിലെ ഭക്തസാഹിത്യത്തിലെ ഒരു പ്രധാന കൃതിയായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത ദൃശ്യകലയാണ് കഥകളി; ചുട്ടിച്ചുവർണ്ണം, വേഷം, മുദ്രകൾ, പദ്യാലാപനം എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ചേരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളെ വേഷവും മുഖത്തെഴുത്തും കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. കഥകളിപ്പദങ്ങൾ സോപാനസംഗീത ശൈലിയിൽ ആലപിക്കുന്നു; ചെണ്ടയും മദ്ദളവുമാണ് പ്രധാന വാദ്യങ്ങൾ.