പദ്യം: രസം, ഛന്ദസ്സ്, ബിംബം, കവി
പദ്യം: രസം, ഛന്ദസ്സ്, ബിംബം, കവി
പദ്യഭാഗത്ത് കവിയുടെ ആശയം, ഭാവം, ഛന്ദസ്സ്, അലങ്കാരം, ബിംബകൽപ്പന എന്നിവയാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. രസം കവിയുടെ വികാരമല്ല; കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്ഥായീഭാവം വായനക്കാരനിൽ ഉണർത്തുന്ന അനുഭൂതിയാണ്. കവിയുടെ കാലഘട്ടവും പ്രസ്ഥാനവും (ഭക്തികാവ്യം, ആധുനിക കവിത, പുരോഗമന കവിത) സൂചിപ്പിക്കുക.
രസം കണ്ടെത്താൻ
- സ്ഥായീഭാവം ഏത്: ശൃംഗാരം, വീരം, കരുണം, ഹാസ്യം, അദ്ഭുതം, ഭയാനകം, രൗദ്രം, ബീഭത്സം, ശാന്തം.
- വിരഹം = ശൃംഗാരത്തിന്റെ വിപ്രലംഭഭാവം; മരണദുഃഖം = കരുണം; യുദ്ധോത്സാഹം = വീരം.
- രസം പറയുമ്പോൾ “എന്തുകൊണ്ട്” എന്ന് ഒരു വാക്യത്തിൽ വിശദീകരിക്കുക.
ഛന്ദസ്സ് പരിശോധന
- ഓരോ പാദത്തിലെ അക്ഷരസംഖ്യ എണ്ണുക; ഗുരു (-) ലഘു (u) ക്രമം അടയാളപ്പെടുത്തുക.
- എട്ട് അക്ഷരം ഒരു പാദത്തിൽ ആണെങ്കിൽ അനുഷ്ടുപ്പ് സാധ്യം; കൂടുതൽ ഉറപ്പിന് യതിയും ഗുരുലഘുക്രമവും നോക്കുക.
- മലയാളത്തിൽ ആര്യ, വസന്തതിലകം, ശാർദൂലവിക്രീഡിതം തുടങ്ങിയ വൃത്തങ്ങളും പഠിക്കേണ്ടതാണ്.
മാതൃക
“കാവിൽ പൂത്ത മാവിൻ നീളെ” എന്ന പാദത്തിൽ കാ-വിൽ, പൂ-ത്ത, മാ-വിൻ, നീ-ളെ എന്ന് എട്ട് അക്ഷരം ഉണ്ട്. അതിനാൽ ഇത് അനുഷ്ടുപ്പ് വൃത്തത്തിന് അടുത്തതാണ്; എന്നാൽ ഗുരുലഘുക്രമം പൂർണമായി പരിശോധിച്ച ശേഷം മാത്രം വൃത്തം സ്ഥിരീകരിക്കുക. ബിംബം: പൂത്ത മാവ് = പ്രതീക്ഷയുടെയും വസന്തത്തിന്റെയും ചിഹ്നം. ഇവിടെ ഉപമയല്ല, സ്വാഭാവിക വർണനയാണ്; അതിനാൽ “സ്വഭാവോക്തി” എന്ന് പറയാം.
കെണികൾ
- ഛന്ദസ്സ് എണ്ണാതെ കവിയുടെ പേര് മാത്രം എഴുതുക.
- ഉപമയെയും രൂപകത്തെയും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുക.
- രസം പറഞ്ഞ് സ്ഥായീഭാവം വിശദീകരിക്കാതിരിക്കുക.
- കവിയുടെ ജീവിതകഥയെ കവിതയുടെ ആശയമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുക.