Kerala SSLC Tamil AT key terms

கவிதையின் யாப்பு வரம்புகள் இல்லாமல், சாதாரண பேச்சு வழக்கை ஒட்டி எழுதப்படும் நடை. கதை, கட்டுரை, வாழ்க்கை வரலாறு போன்றவை இந்நடையில் அமையும்; பொருள் தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் வாசகரைச் சென்றடையும்.

ஒரே கதைக்களத்தில், குறைந்த பாத்திரங்களோடு, ஒரு நிகழ்வைச் சுருக்கமாகச் சொல்லும் உரைநடை வடிவம். முடிவில் திடீர்த் திருப்பம் தருவது சிறுகதையின் சிறப்பு.

சிறுகதையை விட நீளமான, பல பாத்திரங்களையும் பல நிகழ்வுகளையும் விரிவாகக் கொண்ட உரைநடை வடிவம். வாழ்க்கையின் பல பக்கங்களை விரிவாக எடுத்துக்காட்டும்.

ஒருவரின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையிலான நிகழ்வுகளை, அவரது சாதனைகளோடு வரிசையாகப் பதிவு செய்யும் உரைநடை வகை. ஒருவர் தமது வரலாற்றைத் தாமே எழுதினால் அது சுயசரிதை எனப்படும்.

பாத்திரங்கள் மேடையில் நடித்துக் காட்டுவதற்காக உரையாடல் வடிவில் எழுதப்படும் இலக்கியம். காட்சி, உரையாடல், அரங்கக் குறிப்பு ஆகியவை இதன் உறுப்புகள்.

உணர்ச்சியையும் கற்பனையையும் சுருக்கமான சொற்களில், யாப்பு வரம்புகளுக்கு உட்பட்டு எழுதும் இலக்கிய வடிவம். ஒலிநயமும் பொருள்நயமும் இணைந்து வாசகரின் மனத்தில் பதியும்.

தமிழில் இயற்றப்பட்ட, எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு போன்ற தொகுப்புகளில் அடங்கும் பழந்தமிழ் இலக்கியம். அகம், புறம் என்ற இரு பிரிவுகளாகப் பாடல்கள் அமைந்துள்ளன.

திருவள்ளுவர் இயற்றிய, மூன்று பால்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட 1330 குறள்களைக் கொண்ட அற இலக்கியம். ஒவ்வொரு குறளும் ஏழு சீர்களைக் கொண்ட குறள் வெண்பா வடிவில் அமைந்துள்ளது.

இரண்டு அடிகளைக் கொண்ட வெண்பா வகை; முதல் அடியில் நான்கு சீரும் இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீரும், மொத்தம் ஏழு சீர்கள் அமையும். திருக்குறள் இவ்வடிவில் இயற்றப்பட்டுள்ளது.

நான்கு சீர்களுக்குக் குறையாத அடிகளால் அமையும் பாவகை; அளவடி, நேரிசை, இணைக்குறள் என மூன்று வகைப்படும். அடிகள் நீண்டு ஒலிப்பதால் இது பேச்சு நடைக்கு நெருக்கமாக இருக்கும்.

குறள் வெண்பா, சிந்தியல் வெண்பா, நேரிசை வெண்பா, இன்னிசை வெண்பா என வகைப்படும் பாவகை. ஈற்றடியில் மூன்று சீர்களும், அதற்கு முந்தைய அடிகளில் நான்கு சீர்களும் அமைவது இதன் பொது இலக்கணம்.

யாப்பில் அடியைப் பிரிக்கும் அலகு; ஒன்று முதல் நான்கு அசைகள் வரை சேர்ந்து ஒரு சீர் ஆகும். ஈரசைச் சீர், மூவசைச் சீர், நாலசைச் சீர் என வகைப்படும்.

ஓர் அடியின் இறுதிச் சீரும் அடுத்த அடியின் முதற்சீரும் இணைந்து ஒலிக்கும் முறை. வெண்பாவுக்கும் ஆசிரியப்பாவுக்கும் உரிய தளைகள் வேறுபடும்.

ஓர் அடியில் அல்லது அடுத்தடுத்த சீர்களில் முதல் எழுத்து ஒன்றாக வருவது. ஒலிநயம் தரும் தொடை வகைகளுள் இது முதன்மையானது.

அடியின் அல்லது சீரின் இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றாக வருவது; மோனைக்கு அடுத்ததாக வரும் தொடை. பாடலுக்கு இசைவையும் ஒலி ஒழுங்கையும் தரும்.

அடுத்தடுத்த அடிகளின் இறுதிச் சீர்கள் ஒலியால் ஒத்து வருவது. பாடலின் ஓசை ஒழுங்கை உறுதி செய்யும் தொடை வகை.

ஒரு பொருளை மற்றொரு பொருளோடு 'போல', 'ஒத்த' என்ற சொற்களால் ஒப்பிட்டுச் சொல்லும் அணி. ஒப்பீட்டால் பொருளின் தன்மை வாசகருக்குத் தெளிவாகும்.

உவமையையும் உவமிக்கப்படும் பொருளையும் வேறுபடுத்தாமல், இரண்டையும் ஒன்றாகவே சொல்லும் அணி. 'முகம் மலர்' என்பது போன்ற தொடர்கள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

பெயர்ச்சொல் ஒரு வினையோடு கொள்ளும் தொடர்பை உணர்த்தும் உருபு. ஐ, ஆல், கு, இன், அது, ஆன், கண் ஆகிய ஏழு உருபுகள் இரண்டாம் முதல் எட்டாம் வேற்றுமை வரை முறையே வரும்.

இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சொற்கள் ஒரு பொருளைக் குறிக்கும் வகையில் தொகுத்து வரும் தொடர். வேற்றுமை உருபு மறைந்து நிற்பது இதன் இயல்பு.

பெயர்ச்சொல்லுக்கும் வினைச்சொல்லுக்கும் இடையே வந்து, பொருளைத் தெளிவுபடுத்தவோ தொடர்பைக் காட்டவோ உதவும் சொல். 'ஆகா', 'மற்று', 'கொல்' போன்றவை எடுத்துக்காட்டு.

பெயர், வினை, இடை ஆகிய மூன்று சொற்களின் பண்பையும் தன்மையையும் உணர்த்தும் நான்காம் சொல் வகை. 'நல்ல', 'விரைந்த' போன்ற அடைகள் இதில் அடங்கும்.

தமிழின் மிகப் பழமையான இலக்கண நூல்; எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது. தொல்காப்பியர் இயற்றியது எனக் கருதப்படுகிறது.

ஒரு கருத்தை முன்னுரை, பல பத்திகள், முடிவுரை என்ற வரிசையில் விரிவாக விளக்கி எழுதும் உரைநடை வடிவம். தலைப்புக்கு ஏற்ற பொருள், ஒழுங்கான வரிசை, தெளிவான நடை ஆகியவை தேவை.

ஒருவருக்கு ஒரு செய்தியை எழுத்தில் தெரிவிக்கும் வடிவம். தேதி, விளி, உடம்பொருள், முடிவு, கையொப்பம் என்ற வரிசையில் அமைவது மரபு.

ஒரு பகுதியின் முக்கியக் கருத்துகளை மட்டும் எடுத்து, அதன் நீளத்தைக் குறைத்து எழுதுவது. சொந்தக் கருத்து சேர்க்காமல், முதல் பகுதியின் கருத்தை மாற்றாமல் எழுத வேண்டும்.

கட்டுரையின் தொடக்கப் பகுதி; தலைப்பை அறிமுகம் செய்து, எழுதப்போகும் கருத்துகளின் எல்லையை வாசகருக்குத் தெரிவிக்கும். சுருக்கமாகவும் கவர்ச்சியாகவும் அமைவது நல்லது.

ஒரு சொல் அல்லது தொடர் பாடலில் எந்தப் பொருளில் வந்துள்ளது என்பதை விளக்குவது. சொல்லின் நேர்ப்பொருள், பாடலின் சூழல் ஆகிய இரண்டையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

புதிய சொற்கள் உருவாகும் முறை; வேர்ச்சொல்லோடு விகுதி, பின்னொட்டு, முன்னொட்டு சேர்வதால் புதிய பொருள் கொண்ட சொல் பிறக்கும். எடுத்துக்காட்டு: 'படி' என்பதிலிருந்து 'படிப்பு'.

முன்னோர் வழக்கில் நிலைபெற்று, நேரடிப் பொருளைத் தாண்டிய சிறப்புப் பொருளைத் தரும் தொடர். 'மனம் வைத்தல்' என்ற தொடர் விருப்பம் என்று பொருள் தருவது இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

முன்னோர் அனுபவத்தைச் சுருக்கிச் சொல்லும், நீதியையோ உண்மையையோ வெளிப்படுத்தும் தொடர். 'ஆடினால் பூனை, அகப்பட்டால் புலி' போல ஒப்பீட்டோடு வருவது பல.

முதன்மைப் பாடங்களைப் போல் விரிவாகக் கற்க வேண்டியதில்லை என்றாலும், வாசித்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய பகுதி. இதிலிருந்து பொருள், பாத்திரம், கருத்து பற்றிய வினாக்கள் வரலாம்.

கதை, நாடகம், புதினம் ஆகியவற்றில் செயல்படும் கற்பனை மனிதர்; அவரது பேச்சு, செயல், குணம் ஆகியவற்றால் கதையின் போக்கு நகரும்.

கதையின் நிகழ்வுகள் அரங்கேறும் இடம், காலம், சூழல். கதைக்களம் பாத்திரங்களின் செயலுக்குப் பின்னணி அமைத்துத் தரும்.

ஒரு பாடல் அல்லது பகுதி வாசகருக்குச் சொல்ல விரும்பும் முதன்மையான செய்தி. பகுதியின் நிகழ்வுகளுக்கு அப்பால் நின்று ஆசிரியர் வலியுறுத்தும் உண்மை.