Maharashtra SSC Malayalam - Second/Third Language (MSBSHSE) key terms

ഛന്ദസ്സിന്റെ ബന്ധമില്ലാതെ ഖണ്ഡികകളായി എഴുതുന്ന ഭാഷാരൂപമാണ് ഗദ്യം. കഥ, ലേഖനം, യാത്രാവിവരണം, ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും. പാഠഭാഗത്തെ ആശയവും പാത്രസ്വഭാവവും വിലയിരുത്തിയാണ് ഉത്തരം എഴുതേണ്ടത്; ഉദ്ധരണങ്ങൾക്ക് സന്ദർഭസഹിതം വിശദീകരണം നൽകണം.

കഥയിലെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവം, പ്രവൃത്തി, സംഭാഷണം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റം എന്നിവ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവളെയോ അവനെയോ വിലയിരുത്തി എഴുതുന്ന ഉത്തരമാണിത്. പാഠത്തിൽ നിന്നുള്ള തെളിവുകൾ ഉദ്ധരിച്ച് സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ എഴുതണം.

ഒരു പാഠത്തിന്റെ ആകെ ആശയം ചുരുക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സംഭവങ്ങൾ, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ, രചയിതാവിന്റെ സന്ദേശം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തി സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ എഴുതണം; പകർപ്പെഴുത്തും അനാവശ്യ വിശദാംശങ്ങളും ഒഴിവാക്കണം.

ഒരു ഉദ്ധരണം പാഠത്തിൽ ഏത് സന്ദർഭത്തിലാണ് വരുന്നതെന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നത്. ആര്, ആരോട്, എപ്പോൾ, എന്ത് കാരണത്താൽ പറഞ്ഞു എന്നിവ ചുരുക്കത്തിൽ എഴുതി, തുടർന്ന് ഉദ്ധരണത്തിന്റെ ആശയം വിശദീകരിക്കണം.

പാഠഭാഗം രചിച്ച വ്യക്തി. ഓരോ പാഠത്തിന്റെയും രചയിതാവിന്റെ പേര്, പ്രധാന കൃതികൾ, സാഹിത്യസംഭാവനകൾ എന്നിവ അറിഞ്ഞിരിക്കണം; ചില ചോദ്യങ്ങൾ രചയിതാവിനെയും കൃതിയെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

പദങ്ങളുടെ പ്രത്യക്ഷ അർത്ഥത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉദ്ദേശ്യം. ആക്ഷേപം, പരിഹാസം, ഉപദേശം എന്നിവ പലപ്പോഴും വ്യംഗ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; രചയിതാവിന്റെ സാമൂഹികവീക്ഷണം തിരിച്ചറിയാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

ഛന്ദസ്സും വൃത്തവും പാലിച്ച്, ചെറിയ വരികളിലായി എഴുതുന്ന ഭാഷാരൂപം. ഭാവം, രസം, അലങ്കാരം, പ്രാസം എന്നിവ പദ്യത്തിന്റെ സവിശേഷതകളാണ്; കവിത ചൊല്ലി ആസ്വദിക്കുന്നതിന് താളവും ലയവും അത്യാവശ്യമാണ്.

കാവ്യത്തിലെ ഭാവം ആസ്വാദകന്റെ മനസ്സിൽ ഉണർത്തുന്ന നവരസങ്ങളിൽ ഒന്ന്. ശൃംഗാരം, കരുണം, വീരം, ഹാസ്യം, രൗദ്രം, ഭയാനകം, ബീഭത്സം, അദ്ഭുതം, ശാന്തം എന്നിവയാണ് നവരസങ്ങൾ; കവിതയുടെ ഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ രസം തിരിച്ചറിയണം.

കവിതയുടെ ഭംഗിയും മനോഹാരിതയും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷാമികവ്. ഉപമ, രൂപകം, ഉത്പ്രേക്ഷ, അതിശയോക്തി, ശ്ലേഷം, യമകം, അനുപ്രാസം എന്നിവ പ്രധാന അലങ്കാരങ്ങളാണ്; വരികളിൽ അവ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കണം.

രണ്ട് വസ്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം 'പോലെ', 'പോലും', 'എന്നപോലെ' തുടങ്ങിയ ഉപമാവാചകങ്ങൾകൊണ്ട് വ്യക്തമാക്കുന്ന അലങ്കാരം. ഉപമേയം, ഉപമാനം, ഉപമാവാചകം എന്നീ മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ ഉപമയിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ഉപമേയവും ഉപമാനവും തമ്മിലുള്ള ഭേദം മറച്ച്, അവ ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരം. ഇവിടെ ഉപമാവാചകം ഉണ്ടാകില്ല; അഭേദാരോപം സംഭവിക്കുന്നു. 'അവൾ ഒരു ചന്ദ്രനാണ്' എന്നത് ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.

സത്യാവസ്ഥയെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ വലുതാക്കിയോ ചെറുതാക്കിയോ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരം. അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ സാധ്യമെന്നും സാധ്യമായവ അസാധ്യമെന്നും തോന്നിപ്പിക്കുന്നു; ഭാവതീവ്രത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

പദ്യത്തിൽ അക്ഷരങ്ങളുടെ എണ്ണവും ഗണവിന്യാസവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഛന്ദോബന്ധം. ഓരോ വൃത്തത്തിനും നിശ്ചിത ഗണങ്ങളും അക്ഷരസംഖ്യയും ഉണ്ട്; താളം പിഴയാതെ ചൊല്ലാനും വൃത്തം തിരിച്ചറിയാനും വൃത്തജ്ഞാനം ആവശ്യമാണ്.

വരികൾക്കിടയിൽ ഒരേ അക്ഷരമോ അക്ഷരക്കൂട്ടമോ ആവർത്തിച്ച് വരുന്ന ശബ്ദാലങ്കാരം. ചൊല്ലുമ്പോൾ താളവും മധുരവും നൽകുന്നു; കവിതയുടെ സംഗീതാത്മകത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ചൊല്ലൽ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഇത് ശ്രദ്ധിക്കണം.

രണ്ട് പദങ്ങൾ കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ അവയുടെ അവസാനത്തെയും തുടക്കത്തെയും ശബ്ദങ്ങൾക്ക് സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റം. സ്വരം ചേരുമ്പോൾ സ്വരസന്ധി, വ്യഞ്ജനം ചേരുമ്പോൾ വ്യഞ്ജനസന്ധി എന്നിങ്ങനെ വർഗ്ഗീകരിക്കുന്നു; സന്ധിച്ഛേദം ചെയ്യാനും പരിശീലിക്കണം.

സ്വരാക്ഷരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന പദവും സ്വരാക്ഷരത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന പദവും ചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്ധി. സവർണ്ണസന്ധി, ഗുണസന്ധി, വൃദ്ധിസന്ധി, യണ്സന്ധി എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; ദീർഘസ്വരം ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം.

രണ്ടോ അതിലധികമോ പദങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് ഒരൊറ്റ പദമാകുന്ന പ്രക്രിയ. തൽപുരുഷൻ, കർമ്മധാരയൻ, ദ്വിഗു, ദ്വന്ദ്വൻ, ബഹുവ്രീഹി, അവ്യയീഭാവൻ എന്നീ ആറ് വിധങ്ങളുണ്ട്; സമസ്തപദം വിഗ്രഹിച്ച് ഏത് സമാസമെന്ന് കണ്ടെത്തണം.

സമസ്തപദത്തിലെ ഘടകപദങ്ങളുടെ അർത്ഥമല്ല, മറ്റൊരു അർത്ഥമാണ് മുഖ്യമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന സമാസം. 'ചതുർഭുജൻ' എന്നത് നാല് കൈകളുള്ളവൻ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ കുറിക്കുന്നു; അർത്ഥം അന്യപദാർത്ഥത്തിലാണ്.

വാക്യത്തിൽ പദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കാണിക്കാൻ നാമത്തോട് ചേർക്കുന്ന പ്രത്യയം. മലയാളത്തിൽ എട്ട് വിഭക്തികളുണ്ട്: നിർദ്ദേശിക, സംബോധന, പ്രതിഗ്രാഹിക, സംയോജിക, ഉദ്ദേശിക, പ്രതിഷേധിക, സംബന്ധിക, ആധാരിക എന്നിവയാണ് അവ.

കർത്താവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെയോ സ്ഥിതിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദം. ക്രിയ കാലം, പുരുഷൻ, വചനം എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് രൂപം മാറുന്നു; വാക്യത്തിലെ കർത്താവിനെയും കർമ്മത്തെയും തിരിച്ചറിയാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

ക്രിയ നടക്കുന്ന സമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യാകരണഭാവം. ഭൂതകാലം, വർത്തമാനകാലം, ഭാവികാലം എന്നിവ പ്രധാനമാണ്; ഓരോ കാലത്തിനും പ്രത്യേക പ്രത്യയങ്ങളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്. കാലപിശക് വാക്യശുദ്ധി ചോദ്യങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്.

വാക്യത്തിൽ കർത്താവും ക്രിയയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കാണിക്കുന്ന രീതി. കർത്തരി പ്രയോഗത്തിൽ കർത്താവ് മുഖ്യനാകുന്നു; കർമ്മണി പ്രയോഗത്തിൽ കർമ്മം കർത്തൃസ്ഥാനത്ത് വരുന്നു; ഭാവേ പ്രയോഗത്തിൽ കർത്താവ് വ്യക്തമല്ല, ക്രിയ മാത്രം മുഖ്യമാകുന്നു.

അർത്ഥവ്യക്തതയ്ക്കും വ്യാകരണകൃത്യതയ്ക്കും വേണ്ടി വാക്യങ്ങളിലെ പിഴവുകൾ തിരുത്തിയെഴുതുന്ന ചോദ്യം. ലിംഗം, വചനം, പുരുഷൻ, കാലം, പദക്രമം എന്നിവയിലെ അപാകതകൾ കണ്ടെത്തി ശരിയായ രൂപം നൽകണം.

ധാതുവിനോടോ പദത്തോടോ ചേർന്ന് അർത്ഥത്തിന് മാറ്റം വരുത്തുന്ന ചെറിയ പദഭാഗം. 'അനു', 'പ്ര', 'വി', 'സം', 'അപ' തുടങ്ങിയവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്; ഇവ ധാതുവിന്റെ അർത്ഥം വിപുലീകരിക്കുകയോ മാറ്റുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ഒരു വ്യക്തിക്കോ സ്ഥാപനത്തിനോ എഴുതി അയക്കുന്ന സന്ദേശം. ഔപചാരിക കത്തിൽ വിലാസം, തീയതി, വിഷയം, ആമുഖം, ഉള്ളടക്കം, ഉപസംഹാരം, ഒപ്പ് എന്നിവ വേണം; അനൗപചാരിക കത്ത് ബന്ധുവിനോ സുഹൃത്തിനോ എഴുതുന്ന സ്വകാര്യശൈലിയിലാണ്.

ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ക്രമീകരിച്ച ഖണ്ഡികകളിലായി എഴുതുന്ന ലേഖനം. ആമുഖം, വിഷയാവതരണം, വാദങ്ങളും ഉദാഹരണങ്ങളും, ഉപസംഹാരം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തണം; ഭാഷ വ്യക്തവും ഔപചാരികവുമായിരിക്കണം.

രണ്ടോ അതിലധികമോ കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ നടത്തുന്ന സംഭാഷണം എഴുതുന്ന ചോദ്യം. സംഭാഷണത്തിന് സ്വാഭാവികതയും കഥാപാത്രത്തിന് അനുയോജ്യമായ ഭാഷയും ചോദ്യോത്തരക്രമവും ഉണ്ടായിരിക്കണം; അനാവശ്യ വിവരണം ഒഴിവാക്കണം.

ഒരു കഥയുടെ ആമുഖം നൽകി, ബാക്കി കഥ സ്വന്തം ഭാവനയിൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ചോദ്യം. തുടർച്ച സ്വാഭാവികമായിരിക്കണം; കഥാപാത്രങ്ങളും സന്ദർഭവും മാറാതെ സ്വയം ഒരു സമർത്ഥമായ അവസാനം നൽകണം.

ഒരു സംഭവം, യോഗം, മത്സരം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പൊതുജനങ്ങളെ അറിയിക്കാൻ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ അറിയിപ്പ്. തലക്കെട്ട്, തീയതി, സ്ഥലം, സമയം, ബന്ധപ്പെടേണ്ട വ്യക്തി എന്നിവ ചുരുക്കത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി ചട്ടക്കൂടിൽ എഴുതണം.

പാഠപുസ്തകത്തിൽ ഇല്ലാത്ത, പരീക്ഷയിൽ നൽകുന്ന പുതിയ ഖണ്ഡിക. അതിലെ ആശയം, പദാർത്ഥം, ഉപശീർഷകം, പ്രത്യേക പദങ്ങളുടെ അർത്ഥം എന്നിവ കണ്ടെത്തി ഉത്തരം എഴുതണം; ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പൂർണ്ണവായന ആവശ്യമാണ്.

വായിച്ച ഖണ്ഡികയുടെ കേന്ദ്രഭാവം ചുരുക്കി മനസ്സിലാക്കുന്ന കഴിവ്. വാക്യങ്ങളിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ കണ്ടെത്തി സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ എഴുതണം; വിവരങ്ങൾ കൃത്യമായി ഉൾപ്പെടുത്തി അനാവശ്യ വിശദാംശങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം.

പാഠപുസ്തകത്തിലെ അധികവായനാഭാഗത്ത് നൽകുന്ന കൃതി. നോവൽ, കഥ, ജീവചരിത്രം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടാം; കഥാപാത്രങ്ങൾ, സംഭവങ്ങൾ, കഥാസാരം എന്നിവ സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ എഴുതാൻ പരിശീലിക്കണം.

തലമുറകളായി പ്രചരിക്കുന്ന, ജീവിതാനുഭവം ചുരുക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ചൊല്ല്. 'കാക്ക കുളിച്ചാൽ കൊക്കാകുമോ' പോലുള്ള ചൊല്ലുകൾ ഉപദേശവും ധാർമ്മികബോധവും നൽകുന്നു; ഉചിതസന്ദർഭത്തിൽ ഉപയോഗിക്കണം.

പദങ്ങൾ ചേർന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന പ്രയോഗശൈലി. 'കൈയടി', 'മനസ്സിടിഞ്ഞു' തുടങ്ങിയവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ആശയം നൽകുന്ന ഇവ വാക്യത്തിൽ ഉചിതമായി ഉപയോഗിക്കാനും അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാനും കഴിയണം.

ഒരേ അർത്ഥം നൽകുന്ന വ്യത്യസ്ത പദങ്ങൾ. 'സൂര്യൻ' എന്നതിന് 'രവി', 'ഭാസ്കരൻ', 'ദിനകരൻ' എന്നിവ പര്യായപദങ്ങളാണ്; പദസമ്പത്ത് വർദ്ധിപ്പിക്കാനും എഴുത്തിൽ വൈവിധ്യം കൊണ്ടുവരാനും ഇവ സഹായിക്കുന്നു.

ഒരു പദത്തിന് എതിർ അർത്ഥം നൽകുന്ന മറ്റൊരു പദം. 'ഉയരം' എന്നതിന്റെ വിപരീതം 'താഴ്ച'; 'വിജയം' എന്നതിന്റെ വിപരീതം 'പരാജയം'. അർത്ഥവ്യത്യാസം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കി ഉത്തരം എഴുതണം.

ഒരു ഭാഷയിലെ ആശയം മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ എഴുതുന്ന പ്രക്രിയ. വാക്യത്തിന്റെ ഭാവവും സന്ദർഭവും നിലനിർത്തണം; പദാനുപദ തർജ്ജമ ഒഴിവാക്കി സ്വാഭാവികമായ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കണം.