मराठी वर्णमालेत स्वरांची एकूण संख्या किती आहे?
- १०
- १६ Correct answer.
- १४
- १२
Explanation
मराठी वर्णमालेत स्वर १६ आहेत. त्यांत अ, आ, इ, ई, उ, ऊ, ऋ, ॠ, ऌ, ए, ऐ, ओ, औ, अं, अः असे वर्ण येतात. ही संख्या मराठी वर्णमालेच्या प्रमाणित मांडणीवर आधारित आहे.
One question at a time. Build your Maharashtra Gram Sevak understanding.
First 50 of 200 questions. Each one lists the choices, the correct answer, and an explanation. The checker at the top of this page saves progress in this browser when it is available.
Continue in the practice tool above to load more questions, 50 at a time.
मराठी वर्णमालेत स्वर १६ आहेत. त्यांत अ, आ, इ, ई, उ, ऊ, ऋ, ॠ, ऌ, ए, ऐ, ओ, औ, अं, अः असे वर्ण येतात. ही संख्या मराठी वर्णमालेच्या प्रमाणित मांडणीवर आधारित आहे.
'क' हे अक्षर कंठातून उच्चारले जाते, म्हणून ते कंठ्य आहे. 'क' चा उच्चारस्थान कंठ असते. 'म' अनुनासिक, 'च' तालव्य आणि 'प' ओष्ठ्य असते.
अकारान्त नपुंसकलिंगी शब्दांचे अनेकवचन करताना शेवटच्या 'अ' जागी 'ए' येते. 'बाळ' हे नपुंसकलिंगी असल्याने त्याचे रूप 'बाळे' होते. 'बाळा' हे एकवचनी प्रत्ययाचे रूप आहे.
क्रियापद ज्याच्याविषयी माहिती सांगते तो शब्द कर्ता असतो. येथे 'गेली' ही क्रिया 'मुलगी' या शब्दाविषयी आहे, म्हणून 'मुलगी' कर्ता आहे. 'शाळेत' हे अधिकरण दर्शवणारे कर्म आहे.
'रवी' हा सूर्याचा समानार्थी शब्द आहे. मराठीत सूर्यासाठी भास्कर, दिनकर, रवी असे अनेक शब्द वापरले जातात. 'शशी' चंद्रासाठी वापरला जातो.
'दिवस' या शब्दाचा विरुद्धार्थी शब्द 'रात्र' आहे. दिवस आणि रात्र हे परस्परविरोधी कालखंड दर्शवतात. सकाळ, संध्याकाळ आणि दुपार हे दिवसाचेच भाग आहेत.
'रामाने' या रूपात 'ने' हा प्रत्यय कर्त्याचे साधन दर्शवतो, जो तृतीया विभक्तीचा आहे. कर्त्याने केलेली क्रिया दाखवण्यासाठी तृतीया विभक्ती वापरली जाते. द्वितीया कर्मासाठी, षष्ठी मालकीसाठी आणि सप्तमी स्थळासाठी येते.
'हुशार' हा शब्द 'तो' या नामाबद्दल विशेष माहिती सांगतो, म्हणून तो विशेषण आहे. विशेषण नामाचा गुण, स्थिती किंवा संख्या दर्शवते. क्रियापद क्रिया दाखवते आणि सर्वनाम नामाऐवजी येते.
'जात आहे' हे रूप सध्या चालू असलेली क्रिया दर्शवते, म्हणजे वर्तमानकाळ. 'जातो' हे सामान्य वर्तमान दर्शवते, पण पर्यायांत ते दिलेले नाही; दिलेल्या पर्यायांत 'जात आहे' हे स्पष्ट वर्तमानकाळाचे रूप आहे. 'जाईन' भविष्यकाळ, 'जात होतो' भूतकाळ आणि 'गेलो' पूर्ण भूतकाळ आहे.
ज्या व्यक्तीवर क्रियेचा परिणाम होतो ते कर्म असते. जेवण देण्याची क्रिया 'मुलाला' याच्याशी जोडली आहे, म्हणून ते कर्म कारक आहे. 'आईने' हे कर्ता कारक आहे.
धातूला 'ऊन' प्रत्यय लागून तयार झालेले 'वाचून' हे कृदंत रूप आहे. कृदंत धातूपासून बनतो आणि वाक्यात क्रियाविशेषण किंवा विशेषणासारखा वापरला जातो. समास दोन शब्दांच्या जोडणीने बनतो.
'राजा' या आकारान्त पुल्लिंगी शब्दाचे सामान्यरूप 'राजा' असेच राहते, पण विभक्तीप्रत्यय लागताना ते 'राजा-' असे बदलते; दिलेल्या पर्यायांत 'राजाला' हे प्रत्यययुक्त रूप आहे. सामान्यरूप म्हणजे विभक्तीप्रत्यय जोडण्यापूर्वीचे मूळ रूप. 'राजाने' हे कर्ता, 'राजाचा' हे संबंध दर्शवते.
मराठीत क्रियापद सामान्यतः कर्त्याच्या लिंगाशी नाही, तर कर्माच्या लिंगाशी जुळते. 'खेळ' हे पुल्लिंगी कर्म असल्याने 'खेळला' हे पुल्लिंगी क्रियापद आले आहे. कर्ता 'मुलांनी' असूनही क्रियापद पुल्लिंगी आहे.
विशेषणाचे स्त्रीलिंगी रूप करताना सामान्यतः शेवटी 'ई' येते, त्यामुळे 'सुंदर' चे 'सुंदरी' होते. 'सुंदरता' हे भाववाचक नाम आहे आणि 'सुंदरा' हे पुल्लिंगी विभक्तीरूप आहे.
क्रिया ज्या ठिकाणी घडते ते स्थळ अधिकरण कारकाने दर्शवले जाते. 'आकाशात' हे उडण्याचे स्थळ सांगते, म्हणून ते अधिकरण कारक आहे. संप्रदान कारक देण्याच्या अर्थाने येते.
'निळे' हे आकाशाचा रंगरूप गुण सांगते, म्हणून ते गुणवाचक विशेषण आहे. गुणवाचक विशेषण रंग, आकार, स्वभाव इत्यादी गुण दर्शवते. संख्यावाचक विशेषण संख्या सांगते.
'विद्यार्थी' या शब्दात 'विद्या हीच अर्थ' असा अर्थ गर्भित आहे, हा कर्मधारय समास आहे. कर्मधारय समासात विशेषण आणि विशेष्य किंवा उपमान आणि उपमेय यांचा एकच अर्थ दर्शवला जातो. 'विद्येचा अर्थ' हे षष्ठी तत्पुरुषाचे उदाहरण आहे.
वाक्य प्रश्न विचारत असल्याने शेवटी प्रश्नचिन्ह (?) येते. प्रश्नार्थक वाक्याच्या शेवटी प्रश्नचिन्ह वापरणे हा मराठी विरामचिन्हांचा नियम आहे. स्वल्पविराम वाक्यातील भाग वेगळे करतो.
'पण' हा शब्द दोन वाक्ये जोडतो आणि विरोध दर्शवतो, म्हणून तो उभयान्वयी अव्यय आहे. उभयान्वयी अव्यये वाक्ये किंवा शब्द जोडण्याचे काम करतात. क्रियाविशेषण क्रियेची विशेषता सांगते.
प्रश्न विचारण्यासाठी वाक्याच्या शेवटी 'का' हा शब्द जोडून प्रश्नचिन्ह दिले जाते. 'मुलगा शाळेत गेला का?' हे प्रश्नार्थक वाक्य आहे. उर्वरित पर्याय विधानार्थी किंवा उद्गारार्थी आहेत.
'चांगल्या' हे विशेषण 'मुलांनी' या नामाचा गुण सांगते, म्हणून ते त्याचे विशेषण आहे. विशेषण नेहमी ज्या नामाची विशेषता सांगते त्याला विशेष्य म्हणतात. 'वाचली' हे क्रियापद असल्याने ते विशेष्य होत नाही.
'अतिशय' हे क्रियाविशेषण विशेषणाची तीव्रता वाढवते, म्हणून 'अतिशय हुशार' म्हणजे फारच हुशार. क्रियाविशेषण विशेषणाची पदवी किंवा तीव्रता दर्शवते. ते नाकारणे किंवा प्रश्न दर्शवणे यासाठी वापरले जात नाही.
पत्र लिहिण्याची क्रिया ज्याच्यासाठी केली जाते तो संप्रदान कारक असतो. येथे पत्र 'सीतेला' यासाठी लिहिले गेले आहे, म्हणून ते संप्रदान कारक आहे. 'रामाने' हे कर्ता कारक आहे.
कर्मणी प्रयोगात कर्त्याला 'ने' प्रत्यय लागतो आणि क्रियापद कर्माच्या लिंगाप्रमाणे बदलते. 'पक्ष्याने उडवले जाते' हे रूप कर्मणी प्रयोग दर्शवते. 'पक्षी उडत आहे' हे कर्तरी प्रयोगाचे रूप आहे.
'सुगरण' हा शब्द 'सु' आणि 'गरण' यांच्या जोडणीने बनलेला असून तो सुंदर गाणारी स्त्री असा अर्थ दर्शवतो. मराठीत 'सुगरण' हा शब्द गायनातील निपुणतेसाठी वापरला जातो. तो घर बांधणे किंवा राहणे या अर्थाने येत नाही.
ज्या व्यक्तीला किंवा वस्तूला काही देण्यात येते, तिच्याशी संबंधित कारक म्हणजे संप्रदान कारक. येथे माहिती देण्याचा लाभ गावकऱ्यांना होत आहे, म्हणून 'गावकऱ्यांना' हे संप्रदान कारकाचे रूप आहे. याचे प्रत्यय 'ला' किंवा 'ना' असतात.
स्त्रीलिंगी 'ई'कारान्त शब्दांचे अनेकवचन बनवताना शेवटचा 'ई' बदलून 'या' येते, जसे नदी ते नद्या. हा नियम 'गडी', 'साडी' या शब्दांनाही लागू होतो. म्हणून योग्य अनेकवचन 'नद्या' आहे.
प्रथम पुरुष म्हणजे बोलणारा स्वतःचा उल्लेख करतो, त्यासाठी 'मी' किंवा 'आम्ही' वापरतात. मूळ वाक्याचा कर्ता 'आजोबांनी' बदलून 'मी' केल्यास क्रियापद 'सांगितली' असेच राहते, कारण क्रियापद कर्माच्या लिंगावर येते. म्हणून 'मी नातवाला गोष्ट सांगितली' हे योग्य रूप आहे.
धातूच्या मूळ रूपातून क्रियेचा भाव दर्शवणारे नाम तयार होते, त्याला भाववाचक नाम म्हणतात. 'धावणे' या धातूपासून 'धाव' हे भाववाचक नाम बनते, जसे 'पळणे' ते 'पळ'. 'धावपटू' हे कर्तृवाचक, 'धावत' व 'धावला' ही क्रियापदाची रूपे आहेत.
कर्मणी प्रयोगात कर्त्याला 'ने' किंवा 'कडून' प्रत्यय लागतो आणि क्रियापद कर्माच्या लिंग-वचनानुसार बदलते. 'गाणे' हे नपुंसकलिंगी एकवचनी कर्म असल्याने क्रियापद 'गायले जाते' असे येते. म्हणून 'गाणे मुलीने गायले जाते' हे योग्य रूप आहे.
क्रिया जेथे घडते ते स्थळ, वेळ किंवा विषय दर्शवणाऱ्या कारकाला अधिकरण कारक म्हणतात. 'पूर्वेला' हे स्थळ दर्शवते, म्हणून ते अधिकरण कारकाचे रूप आहे. याचे प्रत्यय 'मध्ये', 'वर', 'ला' असे येतात.
वस्तूचा गुण, रंग, आकार किंवा स्वभाव सांगणाऱ्या विशेषणाला गुणवाचक विशेषण म्हणतात. 'काळ्या' हे ढगांचा रंग सांगते, म्हणून ते गुणवाचक विशेषण आहे. हे विशेषण नामाच्या लिंग-वचनानुसार बदलते.
ज्या तत्पुरुष समासात पूर्वपद षष्ठी विभक्तीत असते, त्याला षष्ठी तत्पुरुष म्हणतात. 'मित्राचा भाव' असा विग्रह होत असल्याने 'मित्रभाव' हा षष्ठी तत्पुरुष समास आहे. विग्रहातील विभक्ती पाहून समासाचा प्रकार ठरवतात.
कर्तरी प्रयोगात क्रियापद कर्त्याच्या लिंग-वचनानुसार येते, पण कर्म असल्यास कर्माच्या लिंग-वचनानुसारही येऊ शकते. येथे 'पत्र' हे नपुंसकलिंगी एकवचनी कर्म असून क्रियापद 'लिहिले' हे त्याच्याशी जुळते. म्हणून क्रियापद नपुंसकलिंगी एकवचनी आहे.
काही पुल्लिंगी शब्दांना 'इका' प्रत्यय लावून स्त्रीलिंगी रूप तयार होते, जसे सेवक ते सेविका, गायक ते गायिका. त्याच नियमाने 'वाचक' चे स्त्रीलिंगी रूप 'वाचिका' होते. हे रूप मराठीत प्रमाण मानले जाते.
संबोधन किंवा हाक दर्शवण्यासाठी शब्दानंतर स्वल्पविराम व शेवटी उद्गारवाचक चिन्ह वापरतात. 'अरे' हे संबोधन असून वाक्याच्या शेवटी उद्गार भावना आहे, म्हणून ही चिन्हे हाक व भावना दर्शवतात. विरामचिन्ह वाक्याचा अर्थ स्पष्ट करण्यास मदत करतात.
दोन वाक्ये किंवा शब्द जोडणाऱ्या अव्ययाला उभयान्वयी अव्यय म्हणतात. 'आणि' हे दोन स्वतंत्र क्रियांची जोडणी करते, म्हणून ते उभयान्वयी अव्यय आहे. 'वा', 'किंवा', 'परंतु' हीही याच प्रकारात येतात.
धातूला प्रत्यय लागून तयार होणाऱ्या क्रियापदाच्या रूपाला कृदंत म्हणतात; ते वाक्यात गौण क्रिया दर्शवते. 'जाऊन' हे 'जा' धातूतून बनलेले कृदंत रूप असून ते मुख्य क्रिया 'केला' च्या आधीची क्रिया सांगते. म्हणून हे कृदंत रूप आहे.
नामाची संख्या, क्रम किंवा समुदाय दर्शवणाऱ्या विशेषणाला संख्यावाचक विशेषण म्हणतात. 'सर्व' हे शेतकऱ्यांचा संपूर्ण समुदाय दर्शवते, म्हणून ते संख्यावाचक विशेषण आहे. 'दोन', 'पहिला', 'काही' हीही याच प्रकारात येतात.
होकारार्थी वाक्याचे साधे प्रश्नार्थक रूप बनवताना वाक्याच्या शेवटी 'का' हा प्रश्नार्थक शब्द जोडतात आणि प्रश्नचिन्ह देतात. म्हणून 'रामाने पत्र लिहिले का?' हे योग्य रूप आहे. यात काळ व कर्ता बदलत नाही.
With 'the number of + plural noun', the true subject is the singular noun 'number', so the singular verb 'has' is required. Phrases beginning with 'of' modify the subject and do not change its number. This rule applies to all formal reporting written for the panchayat.
When the reporting verb is in the past tense ('assured'), the future in the reported clause shifts to 'would'. The passive form 'would be completed' correctly reports a future action viewed from the past. 'Will' and 'shall' would break the sequence of tenses.
'Curtail' means to cut short or reduce something, so 'reduce' is the closest synonym. In administrative writing it commonly refers to trimming costs or activities. The other options describe different actions such as delaying or sanctioning.
When a subject is joined by 'along with', 'together with' or 'as well as', the verb agrees with the first subject only. 'The sarpanch' is singular, so 'was present' is required. The phrase after 'along with' does not make the subject plural.
'Honest' begins with a vowel sound because the 'h' is silent, so the indefinite article must be 'an'. The definite article 'the' before 'village records' is also correct for specific records. Only the first option satisfies both rules.
The active sentence uses 'will inspect', so the passive is formed with 'will be' plus the past participle 'inspected'. The object of the active sentence becomes the subject of the passive. The agent is introduced by 'by'.
An imperative in direct speech becomes 'told + object + to + verb' in indirect speech. The possessive 'your' changes to 'his', and 'tomorrow' shifts to 'the next day'. The reporting verb 'told' correctly takes a direct object.
'Scarce' means available in small quantity, so its antonym is 'plentiful', meaning abundant. 'Rare' is close in meaning to scarce and is therefore a synonym, not an antonym. The remaining options describe cost or quality, not quantity.
'Since' is used with a specific point of time in the past, such as a year, when the action continues to the present. 'For' is used with a duration like 'five years'. Here 2019 is a starting point, so 'since' is correct.
The second sentence is a result of the first, so a cause-and-effect connector such as 'because' is appropriate. 'Because' introduces the reason and keeps the logical relation clear. The other connectors express purpose, contrast or condition.