പദ്യം (Poetry): ഛന്ദസ്സ്, ഭാവം, വ്യാഖ്യാനം
കവിതയെ സമീപിക്കുന്ന ക്രമം
പദ്യഭാഗം ഛന്ദസ്സ്, ഭാവം, പ്രതിപാദ്യം, കാവ്യഭാഷ എന്നിവയിലൂടെ കവിതയുടെ ആന്തരികാർത്ഥം കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവു പരിശോധിക്കുന്നു. ഒരു കവിത ചോദ്യമാകുമ്പോൾ ആദ്യം മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം: ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, ആരോടാണ്, ഏതു സന്ദർഭത്തിലാണ്. ഈ മൂന്നും തെറ്റിയാൽ ഭാവം മുഴുവൻ തെറ്റും.
ഛന്ദസ്സും രൂപവും
- വൃത്തം: ഗണങ്ങളെ (മ, യ, ര, സ, ത, ജ, ഭ, ന) ആധാരമാക്കിയുള്ള പദ്യരീതി; ഓരോ വരിയിലെയും ഗണസംഖ്യ നിർണായകം.
- കിളിപ്പാട്ട്, തുള്ളൽ, വഞ്ചിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയ നാടൻ ച്ഛന്ദോരീതികൾ ദേശച്ഛന്ദസ്സിൽ പെടുന്നു.
- ഭാവഗീതം, ചിത്രകാവ്യം, ഗദ്യകവിത എന്നിവയുടെ രൂപഭേദങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക.
അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്ന വഴി
- പ്രതിമകൾ (images) അടയാളപ്പെടുത്തുക; ആവർത്തനം, പല്ലവി, യമകം എന്നിവ ശ്രദ്ധിക്കുക.
- വിരാമചിഹ്നങ്ങൾ മാറ്റി വായിച്ചാൽ പലപ്പോഴും പുതിയ അർത്ഥതലം തുറക്കും.
- അവസാനവരി പലപ്പോഴും മുഴുവൻ കവിതയുടെയും താക്കോലാണ്; അതു വായിച്ചശേഷം മടങ്ങിവന്നു വായിക്കുക.
മാതൃക
"എന്റെ നാടിന്റെ നെല്ല് കാറ്റിൽ തലയാട്ടി നിൽക്കുന്നു" എന്ന വരിയിൽ നെല്ല് മനുഷ്യനെപ്പോലെ ആടുന്നു; ഇതു വ്യക്തിവൽക്കരണം (personification). ഭാവം ദേശസ്നേഹവും കർഷകാധ്വാനത്തോടുള്ള ബഹുമാനവുമാണ്. ഉത്തരത്തിൽ "എന്ത്" എന്നതിനൊപ്പം "എങ്ങനെ, എന്തുകൊണ്ട്" എന്നും എഴുതണം; അലങ്കാരം പേരെടുത്തു പറയണം, ഉദ്ധരണി നൽകണം.
കെണികൾ
കവിതയെ ഗദ്യത്തിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തി സംഗ്രഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നത്; അലങ്കാരം പേരെടുത്തു പറയാതിരിക്കുന്നത്; കവിയുടെ ജീവിതകഥയിലേക്കു വഴിതിരിയുന്നത്; വൃത്തവും ദേശച്ഛന്ദസ്സും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്നത്.