VMBO KB Arabisch flashcards

32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.

Arabische leesrichting

Arabische tekst wordt van rechts naar links gelezen. Het eerste woord van een regel staat rechts, het laatste links. Cijfers en getallen worden binnen de tekst wel van links naar rechts geschreven.

Globaal lezen

Eerst titel, tussenkopjes en eerste en laatste zin van elke alinea lezen om de hoofdgedachte te bepalen. Daarna gericht details opzoeken. Geschikt voor vragen naar het onderwerp of de strekking van de tekst.

Ontkenning in de tekst

Woorden als لا, ما, لم, لن en ليس maken de zin negatief. Bij het beantwoorden van begripsvragen moet je deze woorden expliciet meenemen, anders keer je de betekenis om.

Verwijswoord الذي

Betrekkelijk voornaamwoord dat verwijst naar een bepaald mannelijk zelfstandig naamwoord eerder in de zin. Het antecedent staat vóór الذي en bepaalt geslacht en getal van de vorm.

Wortel ك-ت-ب

Drie medeklinkers die de kernbetekenis 'schrijven' dragen. Afleidingen zijn كتاب (boek), مكتب (bureau), كاتب (schrijver) en كتب (hij schreef). Woordfamilies herkennen versnelt het lezen.

Bepaald lidwoord ال

Wordt vast aan het zelfstandig naamwoord geschreven en drukt bepaaldheid uit: كتاب (een boek) tegenover الكتاب (het boek). Bij zonneletters past de uitspraak zich aan, maar de spelling blijft ال.

Tanwien

Verdubbelde klinkertekens aan het eind van een onbepaald zelfstandig naamwoord: ـٌ, ـًا, ـٍ. Ze drukken onbepaaldheid uit en geven tegelijk de naamval aan. Arabisch kent geen apart onbepaald lidwoord.

Voorzetsel في

Betekent 'in' of 'binnen' en duidt plaats of tijd aan, zoals في البيت (in huis) en في الصباح (in de ochtend). Het volgende zelfstandig naamwoord staat in de genitief.

Idioom إن شاء الله

Letterlijk 'als God het wil'. Wordt gebruikt als voorbehoud bij een toekomstplan of belofte. Niet woordelijk vertalen; het drukt hoop of voorwaardelijkheid uit, niet een harde toezegging.

Nominale zin

Zin die begint met een zelfstandig naamwoord en bestaat uit مبتدأ (onderwerp) en خبر (gezegde). Beide staan in de nominatief: الطالب مجتهد (de student is ijverig).

Verbale zin

Zin die begint met een werkwoord, gevolgd door فاعل (onderwerp) en eventueel مفعول به (lijdend voorwerp). Het werkwoord vervoegt naar persoon, geslacht en getal van het onderwerp.

Idafa-constructie

Annexatie die bezit of betrekking uitdrukt: كتاب الطالب betekent 'het boek van de student'. Het eerste lid krijgt geen ال en geen tanwien; het tweede lid staat in de genitief.

Vrouwelijk geslacht op ة

Veel vrouwelijke zelfstandige naamwoorden eindigen op ة, zoals طالبة en مدرسة. Bijpassend bijvoeglijk naamwoord en werkwoord krijgen dan de vrouwelijke vorm met ـت.

Regelmatig meervoud

Mannelijk regelmatig meervoud eindigt op ـون of ـين; vrouwelijk regelmatig meervoud op ـات. Onregelmatig meervoud heeft geen vaste uitgang en moet per woord worden geleerd.

Bezittelijk suffix كتابي

Bezit wordt uitgedrukt met een suffix dat vast aan het zelfstandig naamwoord wordt geschreven: كتابي (mijn boek), كتابك (jouw boek), كتابه (zijn boek).

Opbouw kort bericht

Een kort Arabisch bericht heeft drie delen: aanhef met begroeting, kern met aanleiding en boodschap, en afsluiting met een groet en de naam van de afzender.

Aanhef مرحبًا

Veelgebruikte begroeting aan het begin van een informeel bericht, gevolgd door de naam van de geadresseerde. In formele berichten wordt eerder السلام عليكم gebruikt.

Invullen van een werkwoordsvorm

Bepaal eerst het onderwerp van de zin: persoon en geslacht bepalen of het werkwoord een prefix (أ-, ت-, ي-, ن-) of een suffix krijgt. Kies daarna de tijd: verleden of tegenwoordig.

Getallen in een bericht

Arabische cijfers (١, ٢, ٣) en westerse cijfers (1, 2, 3) komen beide voor. Kies één systeem en houd dat binnen dezelfde tekst consequent vol.

Uitnodiging schrijven

Een uitnodiging bevat vier elementen: de aanleiding, datum en tijd, de plaats, en een verzoek om te bevestigen. Formuleer elke zin kort met één mededeling.

Oriënterend luisteren

Bij de eerste beluistering let je op de eerste zin en de situatie: wie spreekt, waar en waarover. Daarna luister je gericht naar de details die de vraag vraagt.

Intonatie en vraagzin

Een stijgende toon aan het einde van een gesproken zin markeert meestal een ja/nee-vraag. Een dalende toon hoort bij een mededeling of een vraag met vraagwoord.

Klankparen س en ص

س is een heldere s-klank; ص is de zware, faryngale tegenhanger. Verwarring verandert de betekenis van woorden. Ook ت/ط, د/ض en ح/خ vormen zulke paren.

Notities tijdens luisteren

Noteer alleen steekwoorden, cijfers en namen, niet volledige zinnen. Zo blijf je het gesproken tempo volgen en kun je later de vraag beantwoorden zonder het fragment opnieuw te horen.

Signaalwoord لكن

Betekent 'maar' en kondigt een tegenstelling aan. In lees- en luisterteksten staat het antwoord op een vraag vaak in het zinsdeel ná لكن, omdat daar de afwijking van de verwachting volgt.

Signaalwoord لأن

Betekent 'omdat' en leidt een redengevend bijzin in. Het werkwoord volgt direct na لأن en het onderwerp staat in de nominatief. Handig bij vragen naar de oorzaak.

Leesteken ،

Arabische komma, geschreven als ، en geplaatst zonder spatie vóór het volgende woord. Samen met ؟ en ! helpt dit leesteken de zinsdelen te scheiden bij het lezen.

Titelvraag

Bij een vraag naar de beste titel kies je een korte, dekkende formulering die alle alinea's omvat. Een optie die alleen de eerste zin herhaalt, is vrijwel altijd fout.

Schoolwoorden

مدرسة (school), درس (les), امتحان (examen), واجب (huiswerk) en أستاذ (leraar). Deze woorden komen vaak terug in teksten over het dagelijks leven en in luisterfragmenten op school.

Tijdwoorden

اليوم (vandaag), أمس (gisteren), غدًا (morgen), الآن (nu), دائمًا (altijd) en أبدًا (nooit). Ze bepalen de werkwoordstijd in de zin en zijn daarom sleutelwoorden bij leesvragen.

Werkwoordvervoeging tegenwoordige tijd

De tegenwoordige tijd krijgt prefixen: أ- (ik), ت- (jij, zij), ي- (hij), ن- (wij). Het onderwerp volgt na het werkwoord en bepaalt persoon en geslacht van het prefix.

Ontkenning van de verleden tijd

ما plus de verleden tijdsvorm ontkent een gebeurtenis in het verleden, bijvoorbeeld ما كتبت (ik heb niet geschreven). In de tegenwoordige tijd gebruikt men لا plus het werkwoord.