Polish B1 State Certificate Exam flashcards

32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.

Odtwarzanie nagrań dwukrotnie

W części Rozumienie ze słuchu każde nagranie jest odtwarzane dwa razy; pierwsze słuchanie służy ogólnemu zrozumieniu sytuacji, drugie - wychwyceniu liczb, godzin i szczegółów.

Komunikat na dworcu

Krótka wypowiedź jednostronna, np. o odjeździe pociągu lub zmianie peronu; pytania dotyczą godziny, miejsca i przyczyny zmiany, a nie opinii mówiącego.

Dystraktor liczbowy

W zadaniach ze słuchu błędna odpowiedź często powtarza liczbę z nagrania w innym kontekście, na przykład cenę innej rzeczy lub godzinę otwarcia zamiast godziny rozpoczęcia.

Formy grzecznościowe w prośbie

Konstrukcje typu „Czy mógłby Pan…”, „Czy zechciałby Pan…” sygnalizują prośbę; pytanie o możliwość brzmi „Czy może Pan…”, a odpowiedź bywa odmową z uzasadnieniem.

Sygnały zmiany planu

Zwroty „właściwie”, „a propos”, „swoją drogą” wprowadzają doprecyzowanie lub zmianę decyzji; informacja podana po nich jest zwykle tą, o którą pyta zadanie.

Zadanie prawda fałsz

Typ zadania, w którym trzeba ocenić zgodność zdania z nagraniem; zdania fałszywe zwykle przeinaczają jedną informację - osobę, czas, miejsce lub liczbę.

Dopasowanie nagłówków do akapitów

Zadanie sprawdzające rozumienie głównej myśli tekstu; poprawny nagłówek parafrazuje temat akapitu, a nie powtarza dosłownie jego pierwszego zdania.

Parafraza w odpowiedzi

Poprawna odpowiedź w testach czytania rzadko powtarza słowa z tekstu; używa synonimów i innych konstrukcji, na przykład „kosztowny” zamiast „drogi”.

Uzupełnianie luk zdaniami

Zadanie, w którym brakujące zdania z banku trzeba wstawić do tekstu; decydują zaimki, spójniki i powtórzenia, które muszą łączyć się z sąsiednimi zdaniami.

Tekst użytkowy

Krótka forma, np. ogłoszenie, ulotka, formularz czy e-mail; w zadaniach trzeba w niej znaleźć konkretną informację (termin, cenę, warunek), a nie ogólny sens.

Warunek w ogłoszeniu

Wyrażenia „pod warunkiem że”, „chyba że”, „o ile” zmieniają sens oferty; zdanie z „chyba że” podaje wyjątek od wcześniej sformułowanej reguły.

Formularz osobowy

Dokument z polami typu imię i nazwisko, data urodzenia, miejsce zamieszkania, stan cywilny; w testach trzeba dopasować dane osoby do właściwego pola.

Pytanie o intencję autora

Pytanie typu „W jakim celu autor pisze…”; odpowiedź wynika z funkcji całego tekstu (reklama, ostrzeżenie, zaproszenie), a nie z pojedynczego słowa.

Mianownik (kto? co?)

Podstawowy przypadek i forma słownikowa rzeczownika; pełni funkcję podmiotu zdania („Student czyta”) oraz występuje w konstrukcjach z „to jest” („To jest książka”).

Dopełniacz (kogo? czego?)

Przypadek używany po „nie ma”, po liczebnikach od pięciu („pięć domów”), po przyimkach „do”, „od”, „z”, „bez” oraz jako dopełnienie po czasownikach zaprzeczonych.

Biernik (kogo? co?)

Przypadek dopełnienia bliższego („Czytam książkę”) i po przyimkach „na”, „w”, „przez”, gdy oznaczają kierunek lub cel ruchu.

Aspekt dokonany

Czasownik dokonany („zrobić”, „napisać”) pokazuje czynność zakończoną lub jednorazową; nie ma czasu teraźniejszego, tworzy przyszłość prostą, np. „zrobię”.

Aspekt niedokonany

Czasownik niedokonany („robić”, „pisać”) opisuje czynność trwającą, powtarzaną lub niezakończoną; ma czas teraźniejszy i tworzy przyszłość złożoną, np. „będę robić”.

Liczebniki 2-4

Po liczebnikach dwa, trzy, cztery rzeczownik występuje w mianowniku liczby mnogiej („dwa domy”, „trzy kobiety”), a w rodzaju męskoosobowym możliwe są formy „dwaj, trzej”.

Czasowniki iść i chodzić

„Iść” oznacza ruch jednorazowy, odbywający się teraz („Idę do sklepu”); „chodzić” - ruch powtarzalny lub ogólny („Chodzę do sklepu codziennie”). Podobnie „jechać” i „jeździć”.

Tryb warunkowy grzecznościowy

Formy „chciałbym”, „chciałabym”, „czy mógłbym” służą do grzecznych próśb i propozycji; końcówka -bym zgadza się z rodzajem osoby mówiącej.

Stopniowanie nieregularne

Przymiotniki „dobry”, „zły”, „duży” i „mały” tworzą stopień wyższy nieregularnie: lepszy, gorszy, większy, mniejszy; stopień najwyższy powstaje z przedrostkiem „naj-”.

List formalny

Rozpoczyna się zwrotem „Szanowna Pani” lub „Szanowny Panie”, kończy formułą „Z poważaniem”; obowiązuje forma „Pan/Pani” z czasownikiem w trzeciej osobie.

Realizacja polecenia

Kryterium oceny pisania: tekst musi zawierać wszystkie punkty podane w poleceniu; pominięcie jednego z nich obniża punktację za treść, nawet przy poprawnym języku.

Spójniki logiczne

Wyrazy łączące zdania: „ponieważ” (przyczyna), „dlatego” (skutek), „jednak” (przeciwieństwo), „chociaż” (ustępstwo), „ponadto” (dodanie); poprawne użycie podnosi ocenę spójności.

E-mail do znajomego

Forma nieformalna: powitanie („Cześć”), przedstawienie sprawy, pytanie lub prośba, zakończenie („Pozdrawiam”); dopuszczalne skróty i styl potoczny.

Ortografia a ocena

Błędy ortograficzne (rz/ż, ó/u, ch/h, ą/ę) oraz interpunkcyjne są liczone w kryterium poprawności; bezpieczniej używać konstrukcji, których pisowni osoba zdająca jest pewna.

Opis ilustracji

Wypowiedź monologowa: co przedstawia obraz, kto i gdzie jest, co robi, co widać w tle i na pierwszym planie; stosuje się wyrażenia „widzę”, „w tle”, „z prawej strony”.

Rozmowa sterowana

Część egzaminu ustnego, w której zdający odgrywa rolę (np. klienta, pacjenta, turysty) i musi zrealizować funkcje: zapytać, poprosić, odmówić, uzgodnić termin.

Prośba o powtórzenie

Zwrot „Przepraszam, czy mógłby Pan powtórzyć?” jest dozwolony i nie obniża oceny; egzamin sprawdza umiejętność komunikacji, a nie pamięć treści zadania.

Wyrażanie opinii

Konstrukcje „Moim zdaniem”, „Uważam, że”, „Według mnie” wprowadzają opinię; po „uważam, że” następuje zdanie z czasownikiem w formie osobowej, np. „Uważam, że to dobry pomysł”.

Odmowa grzeczna

Odpowiedź typu „Niestety nie mogę, ponieważ…” zawiera odmowę i uzasadnienie; w rozmowie egzaminacyjnej wymagane jest zwykle podanie konkretnej przyczyny odmowy.