Polish B1 State Certificate Exam key terms

Krótka instrukcja w języku polskim, która mówi, co trzeba zrobić z nagraniem: wysłuchać, wybrać jedną z odpowiedzi, uzupełnić tabelę albo zaznaczyć osobę, miejsce lub temat rozmowy.

Zasada egzaminu ze słuchu: każdą nagraną wypowiedź słyszysz dwa razy, zwykle z krótką przerwą na zapisanie odpowiedzi, więc nie musisz rozumieć wszystkiego za pierwszym razem.

Szczegół w nagraniu, który pozwala wybrać poprawną odpowiedź: godzina, cena, imię, miejsce, powód decyzji. Zwykle słychać go wyraźnie, ale trzeba odróżnić go od informacji dodatkowej i żartu.

Cel, jaki ma osoba w nagraniu: prosi o pomoc, przeprasza, zaprasza, narzeka albo doradza. Aby wybrać odpowiedź, pytaj nie tylko o treść, ale także o to, po co ktoś to mówi.

Miejsce, osoby i cel rozmowy, np. klient w sklepie, pacjent u lekarza, turysta na dworcu. Rozpoznanie sytuacji pomaga przewidzieć słowa, które pojawią się w nagraniu, i ułatwia zrozumienie dialogu.

Krótki tekst z życia codziennego: ogłoszenie, reklama, ulotka, rozkład jazdy, etykieta leku, informacja na dworcu. Na egzaminie B1 trzeba szybko znaleźć w nim konkretną datę, cenę, warunek albo adres.

Najważniejsza informacja, którą autor chce przekazać całym tekstem, a nie jeden szczegół z pierwszego akapitu. Zwykle można ją streścić jednym zdaniem i odróżnić od przykładów oraz dygresji.

Typ zadania, w którym porównujesz zdanie z tekstem i decydujesz, czy jest z nim zgodne, czy nie. Uwaga na słowa typu zawsze, nigdy, wszyscy, bo często zmieniają sens i prowadzą do błędu.

Zadanie, w którym łączysz dwie listy, np. nagłówki z akapitami albo ogłoszenia z potrzebami osób. Najpierw czytaj całość, potem szukaj słów i znaczeń wspólnych, a nie identycznych wyrazów.

Zadanie, w którym wstawiasz zdania do luk w tekście. Sprawdzaj zaimki, spójniki i powtórzenia, bo one pokazują, jak zdanie łączy się z poprzednim i następnym fragmentem.

Zdania i sytuacja wokół nieznanego słowa. Jeśli nie rozumiesz wyrazu, patrz na słowa obok: mogą wskazać, czy chodzi o osobę, przedmiot, czynność, pochwałę czy krytykę.

Forma rzeczownika, przymiotnika i zaimka zależna od funkcji w zdaniu, np. mianownik dla podmiotu, biernik dla dopełnienia, dopełniacz po nie ma i po wielu przyimkach. Na B1 trzeba wybierać przypadki automatycznie w mowie.

Para czasowników, np. czytać i przeczytać, która pokazuje, jak patrzymy na czynność. Aspekt niedokonany opisuje proces, nawyk albo czynność trwającą, a dokonany efekt, wynik i zakończenie. W czasie przyszłym aspekt zmienia budowę zdania.

Ostatnia część wyrazu, która zmienia się razem z przypadkiem, liczbą i rodzajem, np. -a, -owi, -ami. Ucząc się nowego rzeczownika, zapisuj go od razu z typowymi końcówkami, bo to one sprawiają najwięcej trudności.

To, jakiego przypadku albo przyimka wymaga czasownik, np. uczyć się czegoś, dziękować komuś, czekać na kogoś. Błędy rekcji są bardzo widoczne, dlatego warto uczyć się czasowników razem z całym wyrażeniem, a nie osobno.

Tworzenie form typu dobry, lepszy, najlepszy; szybko, szybciej, najszybciej; lubiany, bardziej lubiany. Regularne formy dodają końcówki, ale kilka najczęstszych przymiotników ma formy nieregularne, których trzeba nauczyć się na pamięć.

Formy typu daj, powiedz, niech pan usiądzie, chodźmy, używane do poleceń, próśb i rad. W uprzejmej rozmowie z nieznaną osobą lepiej brzmią z pan, pani, proszę niż samo rozkaźnikowe czasowniki.

Zadanie, w którym trzeba napisać to samo znaczenie innymi słowami, np. zamienić stronę bierną na czynną albo mowę zależną na niezależną. Liczy się zachowanie sensu, poprawność gramatyczna i użycie podanego początku zdania.

Wyraz o podobnym znaczeniu, np. duży i wielki, kupić i nabyć. W zadaniach leksykalnych musisz wybrać słowo, które pasuje znaczeniem i stylem: inny synonim może brzmieć zbyt potocznie, urzędowo albo po prostu nie łączyć się z resztą zdania.

Podział rzeczowników na męskie, żeńskie i nijakie, który decyduje o formach przymiotników, zaimków i czasowników w czasie przeszłym, np. ten nowy student był, ta nowa studentka była.

Konstrukcja z być lub zostać i imiesłowem, np. dom został zbudowany, tekst jest czytany. Występuje w tekstach oficjalnych i prasowych; w codziennej rozmowie częściej wybieramy stronę czynną, bo jest prostsza.

List do urzędu, szkoły, firmy albo redakcji, pisany stylem oficjalnym. Zawiera miejscowość i datę, zwrot do adresata, jasne przedstawienie sprawy, uzasadnienie lub prośbę oraz formalne zakończenie z podpisem.

Wiadomość do rodziny, przyjaciela lub znajomego, pisana swobodnym językiem. Na B1 zwykle trzeba opisać wydarzenie, wyrazić opinię, zaprosić kogoś albo odpowiedzieć na pytania, używając zwrotów potocznych i wykrzyknień.

Krótki tekst informujący o sprzedaży, wynajmie, pracy, zgubie lub wydarzeniu. Musi zawierać najważniejsze dane: co, gdzie, kiedy, za ile i kontakt, a także być zrozumiały dla osoby, która czyta go szybko.

Krótka forma, w której informujesz o wydarzeniu i prosisz wybraną osobę o przyjście. Podajesz kto, co, gdzie i kiedy, a na końcu piszesz, że czekasz na potwierdzenie albo na odpowiedź.

Stałe wyrażenia typu Szanowny Panie, Droga Anno, Z poważaniem, Pozdrawiam, Przepraszam za kłopot. Wybór zwrotu zależy od tego, czy piszesz do osoby oficjalnej, czy prywatnej, i wpływa na ocenę stylu.

Słowa typu najpierw, potem, dlatego, jednak, oprócz tego, podsumowując, które porządkują tekst. Dzięki nim czytelnik widzi związki między zdaniami; bez nich nawet poprawna gramatycznie wypowiedź wydaje się chaotyczna.

Informacja w poleceniu, ile wyrazów powinna mieć praca, np. 80–100 słów. Zbyt krótki tekst traci punkty za treść, a zbyt długi może zawierać błędy i niepotrzebne informacje, więc lepiej zmieścić się w podanym zakresie.

Lista rzeczy, za które dostajesz punkty: zgodność z poleceniem i realizacja wszystkich elementów treści, spójność i logika tekstu, bogactwo słownictwa oraz poprawność gramatyczna i ortograficzna. Warto przed oddaniem pracy sprawdzić każdy z tych punktów osobno.

Zadanie, w którym mówisz, co widać na zdjęciu lub obrazku: osoby, miejsce, czynności, nastrój. Używaj czasu teraźniejszego, określeń miejsca i przypuszczeń, np. wygląda na zmęczonego, bo siedzi sam.

Część ustna, w której odpowiadasz na pytania o siebie, pracę, naukę, plany i doświadczenia. Odpowiedzi powinny być dłuższe niż tak i nie; dodaj powód, przykład albo krótką historię, żeby pokazać znajomość języka.

Zadanie polegające na odegraniu rozmowy z egzaminatorem, np. kupno biletu, reklamacja w sklepie, wizyta u lekarza. Musisz zareagować na jego kwestie, zadać pytania i załatwić sprawę, używając zwrotów typowych dla danej sytuacji.

Mówienie, co myślisz, i uzasadnianie tego, np. Moim zdaniem, według mnie, zgadzam się z tym, że. Na B1 trzeba nie tylko podać opinię, ale też podać argument, przykład i krótko odpowiedzieć na zdanie rozmówcy.

Powód, który popiera twoją opinię, np. bo jest taniej, bo dzięki temu oszczędzam czas. Dobry argument nie powtarza opinii, ale dodaje nowy powód, fakt lub przykład z życia i brzmi przekonująco w rozmowie.

Zdolność mówienia bez długich przerw i ciągłego szukania słów. Na egzaminie liczy się komunikacja, więc zamiast milczeć, użyj prostszego zdania, wyrażenia typu to znaczy, no i, albo poproś o powtórzenie pytania.

Krótkie akty mowy, których wymaga sytuacja: proszenie, przepraszanie, dziękowanie, zapraszanie, doradzanie, odmawianie. Na egzaminie ustnym ocenia się, czy reagujesz właściwie i uprzejmie, a nie tylko czy znasz słowa.

Miejsce, w którym sylaba brzmi mocniej. W języku polskim akcent pada zwykle na przedostatnią sylabę, np. student, studentka, uniwersytet, ale są wyjątki w formach liczby mnogiej i w wyrazach zapożyczonych.