Poland Karta Rowerowa Bicycle Card Theory Test key terms

Dokument potwierdzający, że osoba, która ukończyła 10 lat, zna przepisy ruchu drogowego i potrafi bezpiecznie kierować rowerem. Jest wymagana od osoby w wieku od 10 do 18 lat poruszającej się rowerem po drodze publicznej.

Pojazd napędzany siłą mięśni osoby jadącej, o szerokości do 0,9 m, który może być wyposażony w pomocniczy napęd elektryczny. W prawie o ruchu drogowym rower jest pojazdem, więc osoba nim kierująca podlega obowiązkom kierującego.

Osoba, która kieruje rowerem, siedząc na siodełku i wprawiając pojazd w ruch. W rozumieniu przepisów jest kierującym, dlatego musi mieć wymagane uprawnienia, przestrzegać znaków i sygnałów oraz zachować trzeźwość.

Każda osoba znajdująca się na drodze: pieszy, kierujący pojazdem, w tym rowerzysta, a także osoba prowadząca zwierzęta lub konia. Uczestnicy mają obowiązek zachowania ostrożności i unikania działań zagrażających bezpieczeństwu.

Część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów, wyodrębniona od pobocza lub chodnika. Rowerzysta jedzie jezdnią, gdy nie ma drogi dla rowerów, pasa ruchu dla rowerów ani innej dozwolonej infrastruktury.

Podłużny fragment jezdni, wyznaczony liniami lub wynikający z jej szerokości, przeznaczony do ruchu jednego szeregu pojazdów. Rowerzysta zwykle jedzie prawą stroną pasa, blisko krawędzi jezdni, chyba że znaki każą inaczej.

Zgodnie z definicją ustawową to część drogi przylegająca do jezdni, która może być przeznaczona do ruchu pieszych lub niektórych pojazdów. Rowerzysta nie powinien traktować pobocza jako zwykłego miejsca jazdy, bo nie jest to droga dla rowerów.

Część drogi przeznaczona do ruchu pieszych, zwykle oddzielona od jezdni krawężnikiem lub pasem zieleni. Rowerzysta co do zasady nie może po nim jechać; ustawa dopuszcza wyjątki, np. gdy opiekuje się dzieckiem do 10 lat, a wtedy ustępuje pieszym.

Wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu rowerów, oznaczony znakiem nakazu C-13 i często odseparowany od jezdni. Rowerzysta ma obowiązek korzystać z niej, jeśli jest poprowadzona w kierunku jego jazdy.

Wydzielony na jezdni fragment oznaczony znakiem C-13 i odpowiednim oznakowaniem poziomym, przeznaczony tylko dla rowerów. Jazda w nim jest obowiązkowa, gdy pas prowadzi w kierunku, w którym chcemy jechać.

Pas ruchu dla rowerów wyznaczony pod prąd głównego kierunku ruchu na jezdni jednokierunkowej. Dzięki niemu rowerzysta może legalnie jechać w stronę przeciwną do samochodów; wjazd sygnalizuje znak i strzałki.

Wydzielone pole przed sygnalizatorem na skrzyżowaniu, do którego rowerzyści wjeżdżają przed samochodami. Pozwala ustawić się w widocznym miejscu i ruszyć pierwszym, co zwiększa bezpieczeństwo skrętu w lewo.

Wspólna infrastruktura oznaczona znakiem C-13/16, po której poruszają się piesi i rowerzyści. Rowerzysta musi zachować ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszym, a także dostosować prędkość do warunków.

Miejsce na jezdni wyznaczone do przejeżdżania rowerem przez drogę, oznaczane znakiem D-6a i pasami na jezdni. Kierujący pojazdem zbliżający się do przejazdu musi zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerzyście znajdującemu się na przejeździe.

Wyznaczone miejsce na jezdni do przechodzenia pieszych, oznaczone znakiem D-6 i białymi pasami. Rowerzysta nie może po nim jechać; prowadząc rower, staje się pieszym i wtedy może z niego korzystać.

Powstrzymanie się od ruchu, jeśli mógłby on zmusić innego kierującego do zmiany toru jazdy lub pasa albo do istotnego zwolnienia, a pieszego do zatrzymania się lub przyspieszenia kroku. To nie to samo co zwolnienie - chodzi o danie pierwszeństwa.

Skrzyżowanie bez znaków określających pierwszeństwo, często na osiedlu lub drodze lokalnej. Obowiązuje zasada prawej ręki: ustępuje się pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, także rowerzyście i tramwajowi.

Skrzyżowanie, na którym ruch odbywa się wokół wyspy środkowej w jednym kierunku. Wjazd oznaczają znaki A-8 lub C-12; rowerzysta jedzie jezdnią lub wydzielonym pasem i ustępuje pierwszeństwa pojazdom już znajdującym się na rondzie, jeśli nie ma innego oznakowania.

Zestaw sygnałów świetlnych kierujących ruchem na skrzyżowaniu lub przejściu. Rowerzysta stosuje się do sygnałów dla kierujących, a żółty sygnał oznacza zakaz wjazdu za sygnalizator, jeśli nie można zatrzymać się przed nim bezpiecznie.

Grupa znaków okrągłych z czerwoną obwódką, które zakazują określonego zachowania, np. wjazdu, zawracania czy jazdy po chodniku. Obowiązują od miejsca ustawienia do najbliższego skrzyżowania lub znaku odwołującego.

Niebieskie znaki okrągłe, które nakazują określony sposób jazdy, np. jazdę drogą dla rowerów, skręt w prawo lub minimalną prędkość. Zignorowanie znaku nakazu jest wykroczeniem, tak jak złamanie zakazu.

Biała linia wzdłuż jezdni, której co do zasady nie wolno przekraczać ani najeżdżać na nią kołami. Oddziela kierunki ruchu lub pasy i oznacza miejsca, gdzie wyprzedzanie, zawracanie czy zmiana pasa są zabronione.

Manewr polegający na przejechaniu obok pojazdu lub rowerzysty jadącego w tym samym kierunku, w celu zajęcia miejsca przed nim. Wymaga widoczności, sygnalizowania i zachowania bezpiecznego odstępu, zwłaszcza od rowerzysty.

Przejeżdżanie obok nadjeżdżającego z naprzeciwka pojazdu lub osoby idącej w przeciwnym kierunku. Rowerzysta powinien zwolnić, trzymać się prawej krawędzi jezdni i zachować odstęp, zwłaszcza na wąskiej drodze.

Ręczne wskazywanie zamiaru skrętu lub zatrzymania się: wyciągnięta ręka w bok oznacza skręt, uniesione przedramię - hamowanie. Rowerzysta sygnalizuje zawczasu i wyraźnie, żeby inni uczestnicy zdążyli zareagować.

Miejsce, w którym droga przecina tory kolejowe, oznaczone znakiem ostrzegawczym A-9 lub A-10 oraz krzyżem św. Andrzeja. Rowerzysta zbliża się ostrożnie, nie wjeżdża pod zamykające się zapory i nie omija opuszczonych rogatek.

Ruchome belki zamykające przejazd kolejowy, opuszczane przed nadjeżdżającym pociągiem. Zakaz wjeżdżania pod opuszczone lub zamykające się rogatki dotyczy także rowerzystów, nawet gdy pociągu jeszcze nie widać.

Znak w kształcie litery X ustawiony przed przejazdem kolejowym, ostrzegający o torach. Wskazuje miejsce zatrzymania się w razie potrzeby i przypomina o obowiązku upewnienia się, że nie nadjeżdża pociąg.

Wydzielony pas jezdni, po którym poruszają się tramwaje, często oznaczony znakami i odseparowany. Rowerzysta może przejeżdżać przez szyny tylko pod kątem zbliżonym do prostego, aby koła nie wpadły w rowek.

Obowiązkowe wyposażenie: z przodu światło pozycyjne białe lub żółte, z tyłu czerwone światło odblaskowe. Po zmroku rower musi mieć włączone światła, żeby był widoczny dla innych uczestników ruchu.

Obowiązkowy sygnał dźwiękowy roweru, służący do ostrzegania innych, np. pieszych na wspólnej drodze. Nie zastępuje hamulca ani nie zwalnia z obowiązku ustąpienia pierwszeństwa.

Ochrona głowy, choć w Polsce nie jest obowiązkowa dla dorosłych rowerzystów. Chroni przed urazami czaszki przy upadku; zalecany szczególnie dzieciom i osobom jeżdżącym szybko lub w ruchu miejskim.

Materiały odbijające światło, np. kamizelka, opaska czy zawieszka, zwiększające widoczność rowerzysty po zmroku. Choć nie zawsze obowiązkowe, znacznie poprawiają bezpieczeństwo na nieoświetlonych drogach.

Bezpłatny numer, na który zgłasza się wypadek lub zagrożenie, łączący z operatorem służb ratunkowych. Podczas zgłoszenia podaje się miejsce, liczbę poszkodowanych i opis obrażeń, nie przerywając rozmowy do końca.

Ułożenie nieprzytomnej osoby oddychającej na boku, z głową odchyloną do tyłu i ręką podtrzymującą ją, aby drogi oddechowe były drożne. Stosuje się ją, gdy poszkodowany oddycha, ale nie ma podejrzenia urazu kręgosłupa.

Ucisk klatki piersiowej i oddechy ratownicze wykonywane u osoby nieprzytomnej, która nie oddycha. U dorosłych stosuje się 30 uciśnięć i 2 oddechy, kontynuując do przyjazdu pogotowia lub do powrotu oddechu.

Zespół czynności ograniczających ryzyko: zatrzymanie się w bezpiecznym miejscu, włączenie świateł awaryjnych, ustawienie trójkąta, założenie kamizelki i wezwanie pomocy. Rowerzysta dba też o własne bezpieczeństwo i nie wchodzi na jezdnię bez potrzeby.