AP SSC Tamil (First Language) key terms

செய்யுளிலும் உரைநடையிலும் கருத்தை அழகாகவும் சுவையாகவும் எடுத்துக்காட்டப் பயன்படும் அலங்கார அமைப்பு. உவமை, உருவகம், தீவகம் எனப் பல வகை உண்டு; இவை கருத்தை நினைவில் நிறுத்த உதவுகின்றன.

ஒரு பொருளை மற்றொரு பொருளோடு 'போல', 'ஒத்த', 'என' போன்ற உவம உருபுகளால் ஒப்பிட்டுச் சொல்லும் அணி. உவமைக்கும் உவமிக்கும் உள்ள ஒற்றுமை வெளிப்படையாகத் தெரியும்; எடுத்துக்காட்டு: மலர் போல் முகம்.

உவமையையும் உவமிக்கையும் வேறுபடுத்தாமல் ஒன்றையே மற்றொன்றாகச் சொல்லும் அணி. இங்கே உவம உருபு மறைந்திருக்கும்; 'முகமலர்' போன்ற தொடர்கள் எடுத்துக்காட்டு. இது வாசிப்பவர் மனத்தில் படிமத்தை உருவாக்கும்.

குறிப்பிட்ட யாப்பு முறைப்படி எழுதப்பட்டு, ஓசை நயம் கொண்ட பாடல் வடிவம். இதில் கருத்து சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் அமையும். ஆசிரியப்பா, வெண்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா என நான்கு வகை உண்டு.

நான்கு அடிகளுக்கு மேல் அமைந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் நான்கு சீர்கள் பெற்று வரும் பா வகை. உரையாடல், கதை சொல்லல் ஆகியவற்றுக்கு இது மிகவும் ஏற்றது; இயற்றமிழ் நடையை ஒத்தது.

இரண்டு அடிகளைக் கொண்ட வெண்பா வடிவம்; முதல் அடியில் நான்கு சீர்களும் இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீர்களும் அமையும். திருக்குறள் இந்த வடிவில் அமைந்துள்ளது; சில சொற்களில் பெரும் கருத்தைச் சொல்லும்.

செய்யுளின் அமைப்பு முறையை ஆராயும் இலக்கணப் பகுதி. எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை ஆகிய ஆறு உறுப்புகளால் செய்யுள் அமைவது இதில் விளக்கப்படுகிறது. பா வகைகளை அறிய இது தேவை.

அசைகள் சேர்ந்து உருவாகும் யாப்பு உறுப்பு; செய்யுளின் அடியை உருவாக்கும் அடிப்படைக் கூறு. ஓர் அசையோ இரண்டு, மூன்று அசைகளோ சேர்ந்து ஒரு சீர் ஆகும்; நேரசையும் நிரையசையும் கலந்து அமையும்.

ஓர் அடியின் இறுதிச் சீரும் அடுத்த அடியின் முதற்சீரும் இணையும் முறை. இது செய்யுளின் ஓசை நயத்துக்கும் இசைவுக்கும் உதவும் யாப்பு உறுப்பு. இயல்புத் தளை, வலித்தளை என இருவகை உண்டு.

ஓர் அடியில் அல்லது தொடரில் சொற்கள் அனைத்தும் ஒரே முதல் எழுத்தில் தொடங்கி ஓசை நயம் தருவது. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரே எழுத்தில் தொடங்கும் சொற்கள் அடுத்தடுத்து வந்து இனிமை தரும்.

அடுத்தடுத்த அடிகளின் இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றாக வரும்படி அமைக்கும் தொடை வகை. எழுத்து ஒற்றுமை இதில் முக்கியம்; இது செய்யுளுக்கு இசைவையும் நினைவில் நிற்கும் தன்மையையும் தரும்.

பிரிக்க முடியாத அளவில் பொருள் தரும் மொழியின் சிறிய அலகு. பெயர்ப்பதம், வினைப்பதம், இடைப்பதம், உரிப்பதம் என நான்கு வகையாகத் தமிழில் வகைப்படுத்தப்படுகிறது; தொடர் அமைவதற்கு இதுவே அடிப்படை.

இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சொற்கள் இணைந்து ஒரு பொருளைத் தரும் அமைப்பு. பெயர்த் தொடர், வினைத் தொடர் என வகைப்படும்; சொற்றொடர் இலக்கணத்தின் அடிப்படை அலகு இதுவாகும்.

வினைச்சொல்லோடு பெயர்ச்சொல் கொள்ளும் தொடர்பைக் காட்டும் உருபு. ஐ, ஆல், க்கு, இன், அது என்பன முறையே இரண்டு முதல் ஆறாம் வேற்றுமை உருபுகளாகும்; இவற்றால் தொடரின் பொருள் தெளிவாகும்.

ஒரு வாக்கியத்தின் கருத்தை முடித்து நிற்கும் வினைச் சொல். காலம், இடம், தன்மை ஆகியவற்றை உணர்த்தி வாக்கியத்திற்கு முழுமையான பொருள் தரும்; எடுத்துக்காட்டாக, 'படித்தான்' என்பது இறந்தகால வினைமுற்று.

வினையின் பொருளை முடிக்காமல் அடுத்த வினையோடு தொடர்ந்து வரும் வினை வடிவம். 'சென்று', 'படித்து' போன்ற வடிவங்கள் காலத்தை முழுமையாக உணர்த்தாமல் தொடர்பைக் காட்டி, வாக்கியங்களை இணைக்க உதவும்.

பெயர்ச்சொல்லைக் கொண்டு முடியும் எச்ச வினை வடிவம்; பெயரை விளக்கி அதன் தன்மையையும் காலத்தையும் உணர்த்தும். 'படித்த மாணவன்' என்பதில் 'படித்த' என்பது பெயரெச்சம்; இது பெயருக்கு அடைமொழியாக வரும்.

செய்யுளைப் போல அல்லாமல், இயல்பான பேச்சு வழக்கிற்கு நெருக்கமாக எழுதப்படும் நடை. பாடங்கள், கட்டுரைகள், கதைகள் பெரும்பாலும் இந்த நடையில் அமையும்; கருத்தை நேரடியாக வாசிப்பவருக்கு எடுத்துச் சொல்லும்.

ஒரு கதையின் அடிப்படைச் செய்தி அல்லது நிகழ்வுத் தொடர். முதல் நிலை, இடை நிலை, இறுதி நிலை எனக் கதை நகர்வதை இது காட்டுகிறது; இதைச் சுருக்கமாக எழுதத் தெரிந்தால் கதையை எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம்.

கதையில் வரும் நபர்களின் குணம், செயல், பேச்சு ஆகியவற்றை ஆசிரியர் உருவாக்கும் முறை. நல்ல பாத்திரம் கதையின் கருத்தை வெளிப்படுத்த உதவும்; பாத்திரங்களின் உரையாடலால் கதையின் இயல்பு தெரிய வரும்.

கதை அல்லது பாடல் முடிவில் வாசிப்பவர் பெறும் அறிவுரை அல்லது பண்பு சார்ந்த உணர்வு. நேர்மை, உழைப்பு, அன்பு போன்ற மதிப்புகளை இது வலியுறுத்தும்; தேர்வில் இது குறுங்கட்டுரையாகக் கேட்கப்படும்.

ஒரு பாடல், பத்தி அல்லது கதை வலியுறுத்தும் முதன்மையான செய்தி. விவரங்களை விட்டு ஆசிரியர் சொல்ல வந்த கருத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறுவது; கருத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இது உதவும்.

நேரடியாகச் சொல்லப்படாத கருத்தைச் சூழல், குறிப்புகள், தர்க்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாசிப்பவர் தாமே உணர்ந்து கொள்ளும் திறன். இது கவனமான சிந்தனையைக் கோரும்; வாசித்தல் பகுதியில் இது சோதிக்கப்படும்.

தலைமுறை தலைமுறையாக வழக்கில் நிலைத்து, நேரடிப் பொருளைக் காட்டாமல் உள்ளுறைப் பொருளை உணர்த்தும் தொடர். எடுத்துக்காட்டாக, 'கையைக் கழுவுதல்' என்பது விட்டுவிடுதலைக் குறிக்கும்; இவை மொழிக்கு அழகும் செறிவும் தரும்.

முன்னோர் அனுபவத்தால் உருவான, சுருக்கமான அறிவுரைத் தொடர். வாழ்க்கைக்குப் பாடம் தரும்; கட்டுரை, கடிதம் எழுதும்போது இவற்றைப் பயன்படுத்தினால் பொருள் வலிமை பெறும். இவை மொழி வளத்தைக் காட்டும்.

ஒரே பொருளையோ மிக நெருக்கமான பொருளையோ தரும் இரு சொற்கள். எடுத்துக்காட்டாக, 'மனம்–உள்ளம்', 'வீடு–இல்லம்'. பொருள் மாறுபாடு இல்லாமல் இவற்றை மாற்றிப் பயன்படுத்தலாம்; தேர்வில் இணைச்சொல் கேள்விகள் நேரடியாக வரும்.

ஒரு சொல்லுக்கு நேர் மாறான பொருள் தரும் சொல். 'இன்பம்' என்பதற்குத் 'துன்பம்', 'உயரம்' என்பதற்குத் 'தாழ்வு' போன்றவை எடுத்துக்காட்டு; இவை பொருள் வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டி, சொல்வளம் வளர உதவும்.

தொடர்ந்து எழுதப்பட்ட சொல்லை அதன் உறுப்புகளாகப் பிரித்து எழுதும் பயிற்சி. புணர்ச்சி விதிகளை அறியவும் சொல்லின் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளவும் இது உதவும்; எடுத்துக்காட்டாக, புணர்ந்த சொல்லைப் பிரித்து எழுதலாம்.

நீண்ட பத்தியின் முக்கியக் கருத்துகளை மட்டும் எடுத்து, சொல் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து எழுதும் திறன். பொருள் மாறாமல், தேவையற்ற விவரங்களை நீக்கி எழுத வேண்டும்; தேர்வில் இது தனிக் கேள்வியாக வரும்.

ஒரு தலைப்பைப் பற்றி முன்னுரை, கருத்துரை, முடிவுரை என மூன்று பகுதிகளாக அமைத்து எழுதும் நீண்ட படைப்பு. தெளிவான கருத்து, சான்று, நல்ல நடை தேவை; தலைப்புக்கு ஏற்ற பொருத்தமான சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

தகவலைப் பரிமாறிக்கொள்ள எழுதும் முறையான எழுத்து வடிவம். முகவரி, வாழ்த்து, உள்ளடக்கம், முடிவு, கையொப்பம் என வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்; தனிப்பட்ட கடிதம், அலுவல் கடிதம் என இருவகை உண்டு.

ஒரு நிகழ்வு, இடம் அல்லது பொருளைக் கண்முன் நிற்பது போல் விரிவாக வருணித்து எழுதுவது. ஐம்புலன்களின் அனுபவத்தையும் சேர்த்துக் காட்டுவது சிறந்த விவரணம்; படைப்பாற்றல் தேர்வில் இது முக்கியப் பகுதி.

நடந்த நிகழ்வை யார், எப்போது, எங்கே, எப்படி, ஏன் என்னும் விவரங்களுடன் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் எழுதும் பத்தி. தலைப்பு, முதல் பத்தி, விவரம், முடிவு என அமையும்; மிகைப்படுத்தல் கூடாது.

சொல்லை இசைத்து உச்சரிக்கத் தேவையான நேர அளவு. நேரசை, நிரையசை என இருவகை; யாப்பில் சீர் அமைக்க இது அடிப்படை. தமிழில் அசையின் அளவு செய்யுளின் ஓசையைத் தீர்மானிக்கிறது.