Kerala Plus Two Malayalam (DHSE) cheat sheet
Kerala Plus Two Malayalam (DHSE) · Keep the key ideas within reach.
കവിത (Poetry)
അലങ്കാരം നിർണ്ണയിക്കാൻ ആദ്യം ശബ്ദാലങ്കാരമോ അർത്ഥാലങ്കാരമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയുക: ശബ്ദത്തിന്റെ ആവർത്തനം പ്രധാനമെങ്കിൽ അനുപ്രാസം/യമകം; അർത്ഥബന്ധം പ്രധാനമെങ്കിൽ ഉപമ/രൂപകം.
ഉപമയിൽ 'പോലെ, പോലുള്ള, സമം' എന്നിവയാൽ ഉപമേയവും ഉപമാനവും വേർതിരിയുന്നു; രൂപകത്തിൽ ഉപമാനം ഉപമേയത്തിൽ ലയിച്ച് 'ഇത് ആണ്' എന്ന തോന്നൽ നൽകുന്നു.
അനുപ്രാസം = ഒരേ വ്യഞ്ജനത്തിന്റെ ആവർത്തനം; യമകം = ഒരേ പദത്തിന്റെ ആവർത്തനം; രണ്ടും ശബ്ദസൗന്ദര്യത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നു.
വൃത്തം പരിശോധിക്കാൻ അക്ഷരസംഖ്യ, ഗണവിഭജനം, യതി, മുതൽക്കൂട്ട് എന്നിവ കണക്കിലെടുക്കുക.
രസം = ഭാവത്തിന്റെ തീവ്രാവസ്ഥ; കവിതയിലെ സ്ഥായിഭാവം (ശൃംഗാരം, കരുണം, വീരം) തിരിച്ചറിഞ്ഞ് രസനിർണ്ണയം എഴുതുക.
ആശയക്കുത്ത്, ദ്വിതീയാർത്ഥം, വിരോധാഭാസം, വ്യംഗ്യാർത്ഥം എന്നിവ കവിതയുടെ ആഴം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.
കവിതാസാരം എഴുതുമ്പോൾ കേന്ദ്രഭാവം, കവിയുടെ ദർശനം, ബിംബങ്ങൾ, ഭാഷാസൗന്ദര്യം എന്നിവ ചേർക്കുക; വരികൾ പകർത്താതെ സ്വന്തം വാക്കിൽ എഴുതുക.
ആധുനിക കവിതയിൽ വൃത്തബന്ധമില്ലാത്ത സ്വതന്ത്രഛന്ദസ്സ്, സംഭാഷണഭാഷ, നഗരജീവിതബിംബങ്ങൾ എന്നിവ സാധാരണം.
ഗദ്യവും ലേഖനവും (Prose and Essay)
ഉപന്യാസത്തിന്റെ ഘടന: ആമുഖം വിഷയം അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ശരീരം ആശയങ്ങളെ ഖണ്ഡികകളായി വികസിപ്പിക്കുന്നു; സമാപനം നിലപാട് സംഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഒരു ഖണ്ഡികയിൽ ഒരു കേന്ദ്രാശയം മാത്രം; ആദ്യവാക്യം ആശയം പറയുകയും തുടർവാക്യങ്ങൾ ഉദാഹരണം/വിശദീകരണം നൽകുകയും വേണം.
ഗദ്യവിശകലനത്തിൽ സന്ദർഭം, കർതൃനിലപാട്, മുഖ്യാശയം, ശൈലി, സാമൂഹികപ്രസക്തി എന്നിവ വേർതിരിച്ചെഴുതുക.
ആത്മകഥയിൽ 'ഞാൻ' കേന്ദ്രമാകുന്നു; യാത്രാവിവരണത്തിൽ സ്ഥലം/അനുഭവം പ്രധാനം; ലേഖനത്തിൽ വിഷയാധിഷ്ഠിത വാദം പ്രധാനം.
അനുഭവലേഖനത്തിൽ വ്യക്തിപരമായ സംഭവം മാത്രമല്ല, അതിൽനിന്നുള്ള ഉൾക്കാഴ്ചയും പാഠവും വ്യക്തമാക്കുക.
ഉദ്ധരണി ഉപയോഗിച്ചാൽ അർത്ഥം മാറാതെ സ്വന്തം വാക്കിൽ വിശദീകരിക്കുക; ഉറവിടം അറിയില്ലെങ്കിൽ ഉദ്ധരിക്കരുത്.
ഔദ്യോഗിക/അനൗദ്യോഗിക ശൈലി വേർതിരിക്കുക: ലേഖനത്തിൽ അനൗദ്യോഗിക സംഭാഷണഭാഷ ഒഴിവാക്കുക.
പ്രബന്ധത്തിൽ വാദം ഉന്നയിക്കുമ്പോൾ യുക്തി, ഉദാഹരണം, എതിർവാദപരിഹാരം എന്നിവ ചേർക്കുക.
നാടകം (Drama)
നാടകം അരങ്ങിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ എഴുതപ്പെടുന്ന സാഹിത്യരൂപം; സംഭാഷണവും ദൃശ്യപ്രവർത്തനവും കഥ പറയുന്നു.
അങ്കം, രംഗം, ദൃശ്യം എന്ന ഘടനയിൽ അങ്കം വലിയ വിഭാഗം; രംഗം സ്ഥല/സമയമാറ്റം; ദൃശ്യം രംഗത്തിനുള്ള ചെറിയ ഭാഗം.
സംഘർഷം (conflict) നാടകത്തിന്റെ ചാലകശക്തി; വ്യക്തി-വ്യക്തി, വ്യക്തി-സമൂഹം, വ്യക്തി-വിധി എന്നിവയിൽ ഒന്ന്.
കഥാപാത്രവിശകലനത്തിന് സംഭാഷണം, പ്രവൃത്തി, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതികരണം, രംഗസാന്നിധ്യം എന്നിവ തെളിവായി ഉപയോഗിക്കുക.
നാടകീയ വെളിപ്പെടുത്തൽ (dramatic revelation) പ്രേക്ഷകന് മുൻപേ അറിയാത്ത വിവരം പൊട്ടിവെളിപ്പെടുന്നത്; നാടകീയ ഇരട്ടിപ്പ് പ്രേക്ഷകൻ അറിയുന്നത് കഥാപാത്രം അറിയാതിരിക്കുന്നത്.
രംഗസജ്ജീകരണം, വെളിച്ചം, ശബ്ദം, വേഷം, അഭിനയം എന്നിവ അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുന്ന stagecraft ഘടകങ്ങൾ.
തുറന്ന അരങ്ങ്, ചെറിയ അരങ്ങ്, പ്രൊസീനിയം എന്നിവയിൽ രംഗബന്ധം പ്രേക്ഷകനും അഭിനേതാവിനും ഇടയിലുള്ള ദൂരം നിർണ്ണയിക്കുന്നു.
നാടകവിമർശനത്തിൽ കഥാസംഘർഷം, കഥാപാത്രസ്വഭാവം, സംഭാഷണഭാഷ, രംഗാവതരണസാധ്യത എന്നിവ വിലയിരുത്തുക.
നോവൽ (Novel)
നോവലിന്റെ മുഖ്യഘടകങ്ങൾ: കഥ, കഥാപാത്രം, പശ്ചാത്തലം, കഥനരീതി, സംഘർഷം, ദർശനം.
കഥാനായകൻ/പ്രതിനായകൻ എന്ന വർഗ്ഗീകരണം ഒഴിവാക്കി സങ്കീർണ്ണമായ മനുഷ്യസ്വഭാവം വായിക്കുക; വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ കഥാപാത്രത്തെ ജീവസ്സുറ്റതാക്കുന്നു.
കഥനരീതികൾ: ഏകപുരുഷ കഥനം, സർവ്വജ്ഞ കഥനം, കത്ത്/ഡയറി രൂപം, ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്, ബഹുസ്വരം.
കഥാപാത്രചിത്രീകരണം നേരിട്ടുള്ള വിവരണത്തിലൂടെയോ പ്രവൃത്തി-സംഭാഷണത്തിലൂടെയോ ആകാം; രണ്ടാമത്തേത് കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മം.
കഥാഗതിയിൽ ആരംഭം, സംഘർഷം, ഉച്ചാവസ്ഥ, പരിഹാരം എന്നിവ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഓരോ ഘട്ടത്തിലെ സംഭവം രേഖപ്പെടുത്തുക.
പശ്ചാത്തലം കാലം, സ്ഥലം, സമൂഹം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
നോവലിന്റെ ദർശനം കഥാകൃത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രസ്താവനയല്ല; സംഭവങ്ങളുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും ഒടുക്കത്തെ ഫലത്തിൽനിന്ന് അനുമാനിക്കണം.
മലയാള നോവൽ പരിണാമത്തിൽ ആദ്യകാല സാമൂഹികനോവലുകൾ, റിയലിസം, മോഡേണിസം, ഉത്തരാധുനിക പരീക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിക്കുക.
ചെറുകഥ (Short Story)
ചെറുകഥയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ: ഏകകേന്ദ്രത, ചുരുങ്ങിയ കഥാസമയം, കുറച്ച് കഥാപാത്രങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മഭാഷ, അർത്ഥവത്തായ അന്ത്യം.
ഏകകേന്ദ്രത എന്നാൽ ഒരു പ്രധാന സംഭവം/ഭാവം ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള രചന; ഉപകഥകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കരുത്.
അന്ത്യം അടച്ചതോ തുറന്നതോ ആകാം; ഞെട്ടൽ അന്ത്യം (twist) സൂചനകൾ മുൻപേ നൽകിയാൽ മാത്രം വിശ്വസനീയം.
കഥാഖ്യാന കോണം (point of view) മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നു: ഞാൻ, നീ, അവൻ, സർവ്വജ്ഞൻ എന്നിവയിൽ ആവർത്തനം ഒഴിവാക്കുക.
ചെറുകഥയിലെ സംഭാഷണം കഥാപാത്രവ്യക്തിത്വവും സാമൂഹികപശ്ചാത്തലവും വെളിപ്പെടുത്തണം.
കഥയിലെ ചിഹ്നങ്ങൾ (symbols) ഒരു വസ്തു/സ്ഥലം മുഖേന ആഴത്തിലുള്ള ആശയം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; എല്ലാ വിശദാംശവും ചിഹ്നമാക്കരുത്.
മലയാളത്തിലെ ആദ്യകാല ചെറുകഥയായി 'വാസനാവികൃതി' കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ആധുനിക ചെറുകഥയിൽ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യവും മനഃശാസ്ത്രവും പ്രധാനം.
കഥാവിശകലനത്തിൽ കഥാസംഘർഷം, കഥാപാത്രപരിണാമം, ഭാഷാശൈലി, അന്ത്യത്തിന്റെ പ്രഭാവം എന്നിവ ബന്ധിപ്പിച്ചെഴുതുക.
വ്യാകരണം (Grammar)
സന്ധി = അടുത്തടുത്ത പദങ്ങളുടെ അതിർത്തിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ധ്വനിമാറ്റം; സ്വരം+സ്വരം, വ്യഞ്ജനം+വ്യഞ്ജനം, വിസർഗം+സ്വരം എന്നിവ പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ.
സ്വരസന്ധിയിൽ ദീർഘസന്ധി (അ/ആ + അ/ആ = ആ), ഗുണസന്ധി (അ + ഇ = ഏ; അ + ഉ = ഓ), വൃദ്ധിസന്ധി (അ + ഏ = ഐ) എന്നിവ തിരിച്ചറിയുക.
വ്യഞ്ജനസന്ധിയിൽ സ്വരം/വ്യഞ്ജനം ചേരുമ്പോൾ ഒരു വ്യഞ്ജനം ഉണ്ടാകുന്നു; ഉദാ: 'മണ് + കുടം = മൺകുടം' എന്നതിൽ ദ്വിത്വ/മാറ്റം ശ്രദ്ധിക്കുക.
സമാസം = പദങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു പദമാകുന്നത്; തത്പുരുഷൻ, കർമ്മധാരയൻ, ദ്വന്ദൻ, ദ്വിഗു, ബഹുവ്രീഹി എന്നിവ പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ.
തത്പുരുഷനിൽ രണ്ടാം പദം പ്രധാനം; കർമ്മധാരയനിൽ രണ്ടും ഒരേ വിഭക്തിയിൽ ഒരു പദത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു; ദ്വന്ദനിൽ രണ്ടും പ്രധാനം.
ബഹുവ്രീഹിയിൽ സമാസപദം മറ്റൊരു വസ്തുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദ്വിഗുവിൽ ആദ്യപദം സംഖ്യയാണ്.
വിഭക്തി പ്രത്യയങ്ങൾ: നിർദ്ദേശിക (പ്രത്യയമില്ല), സംബോധന (-ഏ), പ്രതിഗ്രാഹിക (-എ/-ഇനെ), ഉദ്ദേശിക (-ന്/-ഇന്), സംബന്ധിക (-ഉടെ/-ഇന്റെ), ആധാരിക (-ഇൽ/-അതിൽ).
രൂപാന്തരീകരണത്തിൽ കർത്തരി/കർമ്മണി, നേരിട്ടുള്ള/പരോക്ഷ സംഭാഷണം, ന്യൂന/സങ്കീർണ്ണ വാക്യം എന്നിവയുടെ ഘടന മാറ്റുമ്പോൾ അർത്ഥം നിലനിർത്തുക.
രചനയും ഭാഷാനൈപുണ്യവും (Composition)
ഉപന്യാസത്തിൽ ആമുഖം-വികസനം-സമാപനം; ഓരോ ഖണ്ഡികയ്ക്കും ഒരു കേന്ദ്രാശയം; ആദ്യവാക്യം വിഷയം വ്യക്തമാക്കണം.
കത്ത് ഫോർമാറ്റ്: വിലാസം, തീയതി, സ്വീകർത്താവ്, വിഷയം, അഭിവാദ്യം, ഉള്ളടക്കം, സമാപനം, ഒപ്പ്; ഔദ്യോഗികത്തിൽ വിഷയം നിർബന്ധം.
പ്രിസിസ് (precis) യഥാർത്ഥ രചനയുടെ ഏകദേശം മൂന്നിലൊന്ന് നീളത്തിൽ, സ്വന്തം വാക്കിൽ, വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം ചേർക്കാതെ എഴുതുക.
വിവർത്തനത്തിൽ അർത്ഥം, കാലം, പദബന്ധം, രജിസ്റ്റർ എന്നിവ നിലനിർത്തുക; ഇഡിയങ്ങൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വിവർത്തനം ചെയ്യരുത്.
അവലോകനത്തിൽ കൃതിയുടെ ഉള്ളടക്കം ചുരുക്കം, ശക്തി/ദൗർബല്യം, ഉദാഹരണം, ശുപാർശ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തുക.
ഔദ്യോഗിക രചനയിൽ വാക്കുകളുടെ കൃത്യത, ചുരുക്കം, മര്യാദാപൂർവ്വ ശൈലി; വാഗ്മി/അലങ്കാരം ആവശ്യത്തിൽ കൂടരുത്.
സംഭാഷണഭാഷയും ഗ്രന്ഥഭാഷയും വേർതിരിക്കുക; ലേഖനത്തിലും കത്തിലും പൊതുവെ ഗ്രന്ഥഭാഷയോ മിതമായ ഔപചാരികഭാഷയോ ഉപയോഗിക്കുക.
സമയബന്ധിത രചനയിൽ ആദ്യം രൂപരേഖ; ഖണ്ഡികകൾ ചെറുതാക്കി എഴുതി അവസാനം വ്യാകരണം/അക്ഷരശുദ്ധി പരിശോധിക്കുക.