Kerala Plus Two Malayalam (DHSE) key terms

കവിതയിലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ എണ്ണവും ലഘുഗുരു ക്രമവും നിശ്ചയിക്കുന്ന മാത്രാനിയമമാണ് ഛന്ദസ്സ്. ഓരോ വൃത്തത്തിനും പ്രത്യേക ഛന്ദസ്സുണ്ട്; ഈ ക്രമം തെറ്റിയാൽ പദ്യം ചന്ദോഭംഗമായി കണക്കാക്കുന്നു.

വൃത്തനിർമ്മാണത്തിൽ മൂന്ന് അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളായി ലഘുവും ഗുരുവും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന എട്ട് ക്രമങ്ങളിൽ ഓരോന്നും. യഗണം, രഗണം, തഗണം തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ ഇവ അറിയപ്പെടുന്നു.

ഒരു ശ്ലോകത്തിലെ തുടർച്ചയായ വരികളിൽ ഒരേ അക്ഷരക്കൂട്ടം ആവർത്തിച്ചുവരുന്ന ശബ്ദാലങ്കാരം. അർത്ഥഭേദം ഉണ്ടെങ്കിലും ശബ്ദം ഒന്നുതന്നെയായിരിക്കും; ദ്രാവിഡ കവിതകളിൽ ഇത് സാധാരണമാണ്.

രണ്ട് വസ്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം 'പോലെ', 'പോലിരിക്കും' തുടങ്ങിയ പദങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്ന അലങ്കാരം. ഉപമേയം, ഉപമാനം, സമാനധർമ്മം എന്നീ മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ ഇതിൽ വേണം.

ഉപമാനത്തെയും ഉപമേയത്തെയും വേർതിരിക്കാതെ ഒന്നായി ചേർത്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരം; 'ഇവൾ ഒരു ചന്ദ്രനാണ്' എന്നതിനുപകരം ചന്ദ്രനെന്നു തന്നെ പറയുന്നു. സാദൃശ്യം നേരിട്ട് ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു.

കവിയുടെ ഭാവനയിൽ ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റൊന്നായി സങ്കൽപ്പിച്ച്, സംശയത്തിന്റെയോ തോന്നലിന്റെയോ രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരം. 'ഇത് മാനോ അല്ലെങ്കിൽ...' എന്ന ശൈലി സാധാരണമാണ്.

സംസ്കൃത ഛന്ദസ്സിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി മാത്രാഗണന അടിസ്ഥാനമാക്കി മലയാളത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട വൃത്തങ്ങൾ; കേക, കാകളി, ദ്രുതവിളംബിതം തുടങ്ങിയവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

ഒരു ആശയത്തെയോ ഭാവത്തെയോ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുവോ ചിത്രമോ. കവിതയിലും കഥയിലും നേരിട്ടുള്ള പ്രസ്താവത്തിനുപകരം ആഴമുള്ള സൂചന നൽകാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും നിരീക്ഷണങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ ശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഗദ്യരൂപം. കഥയല്ല; ആശയകേന്ദ്രിതമായ അനൗപചാരിക ലേഖനമാണ് ഇതിന്റെ സ്വഭാവം.

എഴുത്തുകാരൻ താൻ കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതുമായ സംഭവങ്ങളും വ്യക്തികളും സ്വാഭാവിക ശൈലിയിൽ അയവിറക്കുന്ന ഗദ്യരൂപം. വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തിനാണ് ഇതിൽ പ്രധാന്യം.

ഒരു യാത്രയിൽ കണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ, മനുഷ്യർ, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ ക്രമത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ഗദ്യഭാഗം. വിവരണവും ഭാവനയും സമ്മേളിക്കുന്ന രൂപമാണിത്.

എഴുത്തുകാരൻ സ്വന്തം ജീവിതകഥ സ്വയം ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്ന കൃതി. സത്യസന്ധതയും വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ചപ്പാടും പ്രധാനം; അനുഭവങ്ങളിലൂടെ സ്വഭാവവികാസം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

നാടകത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഘട്ടം; കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം പൂർത്തിയാക്കുന്ന രംഗസമുച്ചയം. ഓരോ അങ്കത്തിനും സ്വന്തം സംഘർഷവും പരിണാമവും ഉണ്ടാകും.

നാടകാവതരണത്തിന് വേദിയിൽ ദൃശ്യങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, വെളിച്ചം, ശബ്ദം എന്നിവ ഒരുക്കുന്ന ക്രമീകരണം. ഇത് കാലദേശബോധം പ്രേക്ഷകനിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു.

ഒരു കഥാപാത്രം മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കാത്തവിധം തന്റെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകൾ പ്രേക്ഷകരെ അറിയിക്കാൻ നടത്തുന്ന സംഭാഷണം. നാടകത്തിൽ മനോഭാവം വെളിപ്പെടുത്താൻ ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

പാട്ടുകളും സംഭാഷണവും ചേർന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാടകരൂപം; കേരളത്തിൽ ജനപ്രിയമായ സംഗീതാധിഷ്ഠിത നാടകപ്രകാരം. ഭാവപ്രധാനമായ രംഗങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.

ദീർഘമായ ഗദ്യകഥനം; ഒന്നിലധികം കഥാപാത്രങ്ങളും സംഭവവികാസങ്ങളും വിശദമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കലാരൂപം. കഥ, കാലം, സ്ഥലം, സമൂഹം എന്നിവ വിശാലമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

നോവലിലെയോ കഥയിലെയോ സംഭവങ്ങളുടെ ക്രമീകൃത ശൃംഖല; തുടക്കം, സംഘർഷം, ഉത്തരം എന്നീ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. ഇത് കഥയുടെ അടിസ്ഥാന രൂപരേഖയാണ്.

രചയിതാവ് കഥയിലെ വ്യക്തികളെ രൂപം, സ്വഭാവം, സംഭാഷണം, പ്രവൃത്തി എന്നിവയിലൂടെ ജീവസ്സുള്ളവരാക്കുന്ന പ്രക്രിയ. വായനക്കാരന് അവരോട് അടുപ്പം തോന്നണം.

കഥ പറയുന്നവൻ; കഥയിലെ സംഭവങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചപ്പാട് ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ്. ഒന്നാംപുരുഷൻ, മൂന്നാംപുരുഷൻ, സർവ്വജ്ഞൻ തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിൽ ഇവൻ വരാം.

കഥ നടക്കുന്ന കാലവും സ്ഥലവും സാമൂഹ്യസാഹചര്യവും ചേർന്ന ചുറ്റുപാട്. ഇത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയെയും ഭാവത്തെയും നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

ഒരു സംഭവത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, കുറഞ്ഞ കഥാപാത്രങ്ങളും സമയവും ഉപയോഗിച്ച് ഒറ്റ ഇരിപ്പിൽ വായിക്കാവുന്ന ഗദ്യകഥ. ഏകാഗ്രതയാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത.

കാര്യങ്ങൾ നേരിട്ട് പറയാതെ സൂചനകളിലൂടെയും പ്രതീകങ്ങളിലൂടെയും വായനക്കാരനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന രചനാരീതി. ചെറുകഥയിൽ ഇത് ആഴവും വ്യാപ്തിയും നൽകുന്നു.

കഥ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാത്ത ഒരു തിരിവ് സംഭവിക്കുന്ന അവസാനം. ഇത് കഥയെ ഓർമ്മയിൽ നിർത്താനും ആലോചനയ്ക്ക് വിടാനും സഹായിക്കുന്നു.

ചെറുകഥയിലെ സംഭവങ്ങളും വിവരണങ്ങളും ഒരു പ്രധാന ആശയത്തിനുചുറ്റും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ഗുണം. ഇത് കഥയെ ചിതറാതെ ഒറ്റ ഭാവത്തിൽ നിർത്തുന്നു.

രണ്ട് പദങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവയുടെ അതിർത്തിയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കൂടിച്ചേരുകയോ മാറുകയോ ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയ. സ്വരസന്ധി, വ്യഞ്ജനസന്ധി തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

രണ്ടോ കൂടുതലോ പദങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഒറ്റപ്പദമായി മാറുന്ന പ്രക്രിയ; അർത്ഥം പുതുതായി രൂപപ്പെടുന്നു. തൽപുരുഷൻ, ബഹുവ്രീഹി തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

വാക്യത്തിൽ പദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കാണിക്കാൻ നാമത്തോട് ചേർക്കുന്ന പ്രത്യയം. ഒന്നാം മുതൽ എട്ടാം വിഭക്തി വരെ മലയാളത്തിൽ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

ക്രിയയുമായി നാമത്തിനുള്ള ബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യാകരണ സങ്കൽപ്പം; കർത്താവ്, കർമ്മം, സാധനം തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. വിഭക്തി പ്രത്യയങ്ങൾ ഇവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ധാതുവിനോടോ നാമത്തോടോ ചേർത്ത് പുതിയ അർത്ഥമോ വ്യാകരണബന്ധമോ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭാഗം; ഉദാ: 'കുട്ടികൾ' എന്നതിലെ '-കൾ'. ഇത് പദനിർമ്മാണത്തിന്റെ പ്രധാന ഉപാധിയാണ്.

വാക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനരൂപം; പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്ത് പുതിയ പദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്ന മൂലഭാഗം. ഉദാ: 'നട' എന്ന ധാതുവിൽനിന്ന് നടക്കുന്നു, നടത്തം എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു.

ഒരു വ്യഞ്ജനം ഇരട്ടിച്ച് വരുന്ന ഉച്ചാരണപ്രതിഭാസം; സന്ധിയിലോ പദനിർമ്മാണത്തിലോ ഇത് സംഭവിക്കാം. ഉദാ: 'എട്ട്' എന്ന പദത്തിൽ 'ട്ട' ഇരട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരേ അർത്ഥം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് വാക്യത്തിന്റെ രൂപം മാറ്റിയെഴുതുന്ന വ്യാകരണാഭ്യാസം; കർത്തരി, കർമ്മണി പ്രയോഗങ്ങളിലേക്കോ നിഷേധവാക്യത്തിലേക്കോ മാറ്റാം.

വ്യക്തികൾക്കോ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കോ എഴുതുന്ന ഔപചാരികമോ അനൗപചാരികമോ ആയ ആശയവിനിമയരൂപം; വിലാസം, അഭിസംബോധനം, ഉള്ളടക്കം, ഒപ്പ് എന്നിവ ഇതിൽ ഉണ്ടാകും.

ഒരു ഖണ്ഡികയുടെ ആശയം മാറ്റാതെ വാക്കുകൾ കുറച്ച് എഴുതുന്ന സംഗ്രഹരചന; സാധാരണയായി ഒറ്റ ഖണ്ഡികയിലും യഥാർത്ഥ വാക്കുകളുടെ മൂന്നിലൊന്നിലും ഒതുക്കണം.

ഒരു ഭാഷയിലെ ആശയം മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ അർത്ഥവും ഭാവവും ചോരാതെ പകർത്തിയെഴുതുന്ന പ്രവർത്തി. വാക്കുതോന്നിയലല്ല, അർത്ഥസമാനതയാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഒരു പുസ്തകം, ചലച്ചിത്രം, കലാസൃഷ്ടി എന്നിവയുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ വിലയിരുത്തി എഴുതുന്ന നിരൂപണാത്മക കുറിപ്പ്. സ്വന്തം അഭിപ്രായം കാരണങ്ങളോടെ അവതരിപ്പിക്കണം.

ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വസ്തുതകൾ ക്രമത്തിൽ, വസ്തുനിഷ്ഠമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഔപചാരിക രേഖ; തലക്കെട്ട്, സ്ഥലകാലം, വിവരണം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും.