നാടകം: കഥാപാത്രം, പ്രമേയം, രംഗാവതരണം
നാടകവിഭാഗം നിർദ്ദിഷ്ട നാടകങ്ങളിലെ കഥാസംഘർഷം, കഥാപാത്രസ്വഭാവം, സംഭാഷണങ്ങൾ, രംഗബോധം, അഭിനയസൂചനകൾ, പ്രമേയം എന്നിവ പരിശോധിക്കുന്നു. നാടകം അരങ്ങത്ത് ജീവിക്കുന്ന കലയാണ്; അതിനാൽ കൃതി മാത്രമല്ല, രംഗാവതരണവും വായനയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. കഥാപാത്രത്തിന്റെ വാക്കും മൗനവും ഒരുപോലെ അർഥം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടവ
- പ്രമേയവും ഉപപ്രമേയവും; സാമൂഹിക പ്രസക്തി.
- കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം, സംഘർഷം, പരിണാമം.
- സംഭാഷണത്തിലെ ഉപഭാഷ, ഭാവം, നാടകീയത.
- രംഗസജ്ജീകരണം, വെളിച്ചം, വസ്ത്രം, സംഗീതം, പ്രവേശന-നിഷ്ക്രമണങ്ങൾ.
- ഏകാങ്കം/ബഹുങ്കം, ക്ലൈമാക്സ്, അന്ത്യം.
- രംഗത്തിൽ പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ: മൗനം, ഇടവേള, നോട്ടം, ചലനം.
- സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളുടെ പങ്ക്, അധികാരബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹികസ്ഥാനം.
മാതൃക
ഒരു കഥാപാത്രം സത്യം പറയുന്നതിലൂടെ കുടുംബബന്ധം തകരുന്ന രംഗം എടുക്കുക. അയാളുടെ സംഭാഷണം മാന്യമാണ്; പക്ഷേ മൗനം, കണ്ണുനീർ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈ എന്നിവ രംഗബോധത്തിലൂടെ ആന്തരികസംഘർഷം കാണിക്കുന്നു. ഇവിടെ സംഭാഷണം ബാഹ്യസത്യവും അഭിനയസൂചന ആന്തരസത്യവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ദ്വന്ദ്വം വിശദീകരിച്ചാൽ ഉത്തരത്തിന് ആഴം കൂടും. രംഗത്തിലെ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയുമായി ചേർത്തു വായിക്കാം.
കെണികൾ
- കഥാപാത്രത്തെ നല്ലവൻ/ചീത്തവൻ എന്നു മാത്രം വിഭജിക്കുക.
- രംഗസൂചനകൾ അവഗണിച്ച് കഥ മാത്രം പറയുക.
- സംഭാഷണം ഉദ്ധരിക്കുമ്പോൾ സന്ദർഭം വിട്ടുപോകുക.
- നാടകത്തിന്റെ അന്ത്യം പ്രമേയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാതിരിക്കുക.