KSEAB SSLC TL Marathi study materials
KSEAB SSLC TL Marathi study resources

'शीर्षकाचे औचित्य' व 'बोध' - रचनेचे गुण कसे द्यावे?

KSEAB SSLC TL Marathi · Put your knowledge to work in context.

All case studies

'शीर्षकाचे औचित्य' व 'बोध' - रचनेचे गुण कसे द्यावे?

सराव परीक्षेत गद्य पाठावर आधारित दोन प्रश्न विचारले. प्रश्न क्र. १ : 'पाठाच्या शीर्षकाचे औचित्य स्पष्ट करा' - ३ गुण. प्रश्न क्र. २ : 'पाठातील मुलाच्या निर्णयातून मिळणारा बोध स्पष्ट करा' - ३ गुण. उत्तरासाठी ८ ते १० ओळींची मर्यादा होती आणि जास्तीची कागद जोडण्यास परवानगी नव्हती. ३५ विद्यार्थ्यांपैकी २८ जणांनी पहिल्या प्रश्नाला 'शीर्षक योग्य आहे कारण ते पाठाच्या विषयाशी जुळते' असे अगदी तसेच लिहिले; पाठातील घटना किंवा प्रसंग पुरावा म्हणून दिला नाही. दुसऱ्या प्रश्नाला अनेकांनी संपूर्ण कथा पुन्हा लिहिली आणि बोध म्हणून लिहायचे विसरले; तीन विद्यार्थ्यांनी मात्र मुद्दा–पुरावा–समारोप अशी रचना वापरली. पुनर्मूल्यांकनाची मागणी आली असून शिक्षकांना प्रत्येक उत्तराला 'रचनेचे' गुण कसे द्यायचे हे ठरवावे लागत आहे.

1. २८ विद्यार्थ्यांच्या पहिल्या उत्तराला ३ पैकी किती गुण द्यावे? पूर्ण गुण मिळवणारे उत्तर कसे दिसेल ते टप्प्याटप्प्याने दाखवा.

Read the worked answer

गुणदान: त्या २८ उत्तरांना १ गुण. कारण त्यात 'शीर्षक योग्य आहे' हा विधान-मुद्दा आहे, पण तो पाठातील पुराव्याने बांधलेला नाही. औचित्य म्हणजे 'शीर्षकाने पाठाचा गाभा का उलगडतो' याचे समर्थन; केवळ विषय जुळणे हे समर्थन नाही. प्रश्नात 'स्पष्ट करा' असल्याने स्पष्टीकरण अनिवार्य.

पूर्ण गुणांची रचना (३ गुण):

  1. मुद्दा (१ गुण): शीर्षक हे पाठाच्या मध्यवर्ती विचाराचे सूचक आहे, असे एका वाक्यात मांडणे.
  2. पुरावा (१ गुण): पाठातील एक ठोस प्रसंग नावाने/घटनेने जोडणे - 'शीर्षकातील शब्द पाठातील नायकाच्या त्या निर्णयात खऱ्या अर्थाने साकारतो' असे जोडणे.
  3. समारोप (१ गुण): 'म्हणून शीर्षक बदलल्यास पाठाचा आशय कमी होईल' असे विधान देऊन बंद करणे.

शिक्षकांसाठी सूचना: गुणविभागणी फळ्यावर लिहून दाखवावी, म्हणजे विद्यार्थ्यांना 'विधान' व 'समर्थन' यांतील फरक स्पष्ट होईल.

2. 'कथा पुन्हा लिहिणे' व 'बोध स्पष्ट करणे' यांतील फरक विद्यार्थ्यांना समजावण्यासाठी तपासणी-यादी तयार करा.

Read the worked answer

तपासणी-यादी (उत्तर लिहिल्यावर स्वतःच तपासण्यासाठी)

  1. माझ्या उत्तरात कथेतील पात्रे, घटनांचा क्रम व संवाद आहेत का? असतील तर ते पुनर्कथन आहे - बोधाचे उत्तर नाही.
  2. माझ्या उत्तरात '… यावरून हे सिद्ध होते की…', '… यातून शिकायला मिळते की…' असे सामान्य विधान आहे का? तेच बोधाचे वाक्य.
  3. उत्तर पाठाच्या पात्रापुरते मर्यादित आहे की सर्वसाधारण जीवनाला लागू होते?
  4. बोधाच्या पाठीमागे पाठातील एकच घटना पुरावा म्हणून दिली आहे का?
  5. उत्तर ३ ते ४ वाक्यांत बसते का? बसत नसेल तर ते पुनर्कथनाकडे झुकले आहे.

फरक एका ओळीत: पुनर्कथन सांगते 'काय घडले'; बोध सांगतो 'यातून काय शिकावे'. विद्यार्थ्यांना प्रत्येक उत्तरात एकच 'म्हणून…' वाक्य लिहायला लावल्यास हा फरक पक्का होतो.

3. या दोन प्रश्नांसाठी ८ ते १० ओळींची मर्यादा पाळताना उत्तराची रचना कशी ठेवावी? एक नमुना रूप द्या.

Read the worked answer

रचना (८–१० ओळी, सुमारे ६० शब्द):

  • ओळ १ : थेट उत्तराचे वाक्य (मुद्दा).
  • ओळी २–३ : पाठातील प्रसंग/उदाहरण पुरावा म्हणून.
  • ओळी ४–५ : त्या पुराव्याचे स्पष्टीकरण - 'यामुळेच…'.
  • ओळ ६ : समारोप / बोध.

नमुना रूप (औचित्य): 'शीर्षक पाठाच्या मध्यवर्ती विचाराचे सूचक आहे. (मुद्दा) पाठातील मुलगा सर्वांच्या विरोधात जाऊनही स्वतःचा निर्णय घेतो व त्याचे परिणाम स्वतः भोगतो. (पुरावा) त्या क्षणी शीर्षकातील शब्द त्याच्या वागण्यात खऱ्या अर्थाने साकारतो. (स्पष्टीकरण) म्हणून शीर्षक बदलल्यास पाठाचा गाभा हरवेल. (समारोप)'

मर्यादेचे कारण: मर्यादा ही मुद्द्यांची संख्या वाढवण्यासाठी नाही, तर प्रत्येक मुद्द्याला पुरावा जोडण्यासाठी आहे. जास्त कागद नसल्याने विद्यार्थ्याला आधी उत्तराची चौकट ठरवावी लागते - हाच सराव परीक्षेत अपेक्षित आहे.