Maharashtra SSC Tamil (2nd/3rd) cheat sheet

பாத்திரப் பண்பை மதிப்பிடும்போது அந்தப் பாத்திரத்தின் சொல், செயல், பிறர் கூற்று ஆகிய மூன்று சான்றுகளைத் தேட வேண்டும்.

நிகழ்ச்சி வரிசைக் கேள்விக்கு நிகழ்வுகளைக் கதை நடப்பின்படி எண்ணி, பிறகு விடை எழுத வேண்டும்.

தலைப்பின் பொருத்தம் என்பது தலைப்பு மையக் கருத்து, முக்கிய பாத்திரம் அல்லது மீளும் குறியீடு ஆகிய மூன்றில் எதைச் சுட்டுகிறது என்பதை விளக்கும்.

உரைநடை வகைகள்: கதை, உரையாடல், விவரணம், கட்டுரை; கேள்வி கேட்கும் வகைக்கு ஏற்பப் பதிலின் அமைப்பு மாறும்.

முதல் நபர் கூற்றில் பாத்திரத்தின் உணர்வு நேரடியாகத் தெரியும்; மூன்றாம் நபர் கூற்றில் ஆசிரியரின் மதிப்பீடு தெரியும்.

முரண் என்பது இரண்டு பாத்திரங்களின் இலக்கு அல்லது இரண்டு மதிப்புகள் மோதும் இடம்; அது கதையின் மையப் பிரச்சினையை உருவாக்கும்.

மையக் கருத்தை ஒரு வாக்கியத்தில் எழுதி, பாடத்திலிருந்து ஒரு சான்றைச் சேர்க்க வேண்டும்.

துணைக் கருத்துகள் மையக் கருத்தை விளக்குபவை; அவற்றை மையக் கருத்தாக எழுதக்கூடாது.

உவமையில் ஒப்பிடப்படும் பொருள் போல், ஒத்த, அன்ன ஆகிய சொற்களால் வெளிப்படையாகக் காட்டப்படும்; உருவகத்தில் ஒப்பீடு மறைந்து ஒன்றே மற்றொன்றாகக் கூறப்படும்.

தீவிரம் என்பது மிகைப்படுத்தல்; முரண் என்பது எதிரெதிர்ச் சொற்கள் அல்லது கருத்துகள் ஒரே இடத்தில் வருவது.

சிலேடையில் ஒரு சொல் அல்லது தொடர் இரு பொருள் தரும்; இரண்டாம் பொருளைச் சூழல் தீர்மானிக்கும்.

திருக்குறள் இரண்டு அடிகளைக் கொண்டது; முதல் அடியில் நான்கு சீரும் இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீரும் மொத்தம் ஏழு சீரும் அமையும்.

குறள் அமைப்பு பால், இயல், அதிகாரம், குறள் என அடுக்காகும்; ஒவ்வொரு அதிகாரத்திலும் பத்து குறள்கள் இருக்கும்.

பாடலின் மைய உணர்வு அன்பு, வீரம், அறம், பக்தி, இயற்கை வருணனை ஆகிய வகைகளில் ஒன்றாக அமையும்.

திருக்குறளை இயற்றியவர் திருவள்ளுவர்; கம்பராமாயணத்தை இயற்றியவர் கம்பர்; பாரதியார் தமிழ்க் கவிஞர்.

செய்யுளில் முன்னிலை, படர்க்கை மாற்றம் பேச்சு நோக்கத்தைக் காட்டும்; பாடலின் உணர்வை அது மாற்றும்.

வேற்றுமை உருபுகள்: 2-ஐ; 3-ஆல்/ஆன்/ஓடு; 4-கு/க்கு/இற்கு; 5-இன்/இல்; 6-அது; 7-கண்/இல்; 8-விளி.

எழுவாய் வேற்றுமைக்கு உருபு இல்லை; வினை அதனுடன் ஒன்றுபடும்.

இயல்பு புணர்ச்சியில் எழுத்து மாற்றமின்றி இணையும்; விகாரப் புணர்ச்சியில் எழுத்து தோன்றும், மறையும் அல்லது மாறும்.

புணர்ச்சி வகைகள் இயல்பு, விகாரம் என இரண்டு; விகாரம் தோன்றல், மறைதல், மாற்றம் என மூன்று வகைப்படும்.

தன்மை ஒருமை நான், பன்மை நாம்/நாங்கள்; முன்னிலை நீ, நீர்/நீங்கள்; படர்க்கை அவன்/அவள்/அது, அவர்/அவை.

இறந்தகால விகுதிகள் -த்/-ந்த/-ட்/-ற்/-இன்; நிகழ்காலம் -கிற்/-கின்ற; எதிர்காலம் -வ்/-ப்/-ப்ப.

வினையெச்சம் வினையைச் சார்ந்து முடியும்; வினைத்தொகை பெயராக மாறும்.

எதிர்ச்சொல் என்பது பொருள் எதிரான சொல்; இணைச்சொல் என்பது ஒரே பொருள் தரும் இரு சொற்கள்.

பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல், இடைச்சொல், உரிச்சொல் என்பவை சொல் வகைகள்; கேள்வி சொல் வகையைக் கேட்கலாம்.

விடை பத்தியில் நேரடியாக இருந்தால் அதே சொற்களைத் தவிர்த்து சொந்த வாக்கியத்தில் எழுத வேண்டும்.

மறைமுக விடையில் பத்தியின் சான்றைக் காட்டி முடிவை எழுத வேண்டும்.

அவன், அவள், அது போன்ற பிரதிபெயர்கள் எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை அதற்கு முந்தைய பெயர்ச்சொல்லால் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

தெரியாத சொல்லின் பொருளை அதன் முன் அல்லது பின் வரும் வாக்கியத்தின் சூழலில் இருந்து ஊகிக்க வேண்டும்.

மையக் கருத்து பெரும்பாலும் பத்தியின் முதல் மற்றும் கடைசி வாக்கியங்களில் துலக்கும்.

நிகழ்ச்சி வரிசைக் கேள்விக்கு பின், முன், அப்போது போன்ற காலம்/இடம் குறிக்கும் சொற்களை அடையாளம் காண வேண்டும்.

எண்ணிக்கை, பெயர், இடம் கேட்டால் பத்தியில் உள்ள அதே எழுத்துப்பிழையைப் பேண வேண்டும்.

பழமொழி: அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு - எதையும் அளவோடு கையாள வேண்டும் என்பது பொருள்.

பழமொழி: காக்கைக்குத் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு - தன் பொருள் அல்லது பிள்ளை அனைவருக்கும் சிறந்ததாகத் தோன்றும்.

இணைச்சொல்: அழகு–எழில், மனம்–உள்ளம், வீடு–இல்லம்; இரண்டும் ஒரே பொருள் தரும்.

எதிர்ச்சொல்: இன்பம்×துன்பம், பகல்×இரவு, அரிய×எளிய, வெற்றி×தோல்வி.

பொருந்தும் சொல் கேள்வியில் பால், எண், காலம் ஆகிய இலக்கணப் பொருத்தம் முதலில் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரே சொல் பல பொருள் தரும் பல்பொருள் ஒரு சொல்; சூழல் பொருளைத் தீர்மானிக்கும்.

பழமொழியின் பொருளை எழுதும்போது நேரடிப் பொருள் அல்ல, கருத்துப் பொருள் எழுத வேண்டும்.

வேர்ச்சொல், விகுதி பிரித்து புதிய சொல்லின் பொருளை அறியலாம்; எ.கா. அறிவு+ஆள்=அறிவாளி.

கட்டுரை அமைப்பு: முன்னுரை, பல உடற்கட்டுரைப் பத்திகள், முடிவுரை; ஒரு பத்திக்கு ஒரு கருத்து.

முன்னுரையில் தலைப்பை நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தும் ஒரு வாக்கியம் இடம்பெற வேண்டும்.

ஒவ்வொரு பத்தியின் முதல் வாக்கியம் அப்பத்தியின் கருத்தைக் கூறும்; அடுத்த வாக்கியங்கள் விளக்கமும் சான்றும் தரும்.

இணைப்புச் சொற்கள்: மேலும், எனவே, ஆனால், உதாரணமாக, இறுதியாக - பத்திகளை இணைக்கும்.

முடிவுரையில் புதிய கருத்தைச் சேர்க்காமல் முன்னுரைக் கருத்தை வேறு சொற்களில் வலியுறுத்த வேண்டும்.

பொருத்தமான இடத்தில் ஒரு பழமொழி அல்லது மேற்கோளைச் சேர்க்க வேண்டும்.

பேச்சு வழக்கு, பேச்சுச் சுருக்கம் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து எழுத்து வழக்கைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

முறையான கடிதத்தின் பகுதிகள்: அனுப்புநர் முகவரி, நாள், பெறுநர் முகவரி, பொருள், விளி, உடல், முடிவு, கையொப்பம்.

பொருள் கடிதத்தின் நோக்கத்தை ஒரு வரியில் தெரிவிக்கும்; பொருள்: எனும் குறியீட்டுக்குப் பின் எழுத வேண்டும்.

முறையான விளி: இனிய வணக்கம் அல்லது அன்புள்ள ஐயா/அம்மா; தனிப்பட்ட கடிதத்தில் அன்புள்ள நண்பனே/தோழனே.

முடிவில் இப்படிக்கு அல்லது உங்கள் அன்புள்ள எனும் தொடர்; அதன் கீழ் பெயர் அல்லது கையொப்பம்.

விண்ணப்பக் கடிதத்தில் வேண்டுகோள் தனிப் பத்தியில், மரியாதையான வினைச்சொற்களுடன் இருக்க வேண்டும்.

தனிப்பட்ட கடிதத்தில் உரையாடல் தொனி இருக்கலாம்; அலுவலகக் கடிதத்தில் முறையான எழுத்து வழக்கு கட்டாயம்.

நாள் வடிவம் இடம், நாள்/மாதம்/ஆண்டு என ஒரே முறையில் மேல் மூலையில் எழுதப்பட வேண்டும்.

தமிழ் வாக்கிய அமைப்பு பொதுவாக எழுவாய்–பயனிலை–வினை (SOV); ஆங்கிலம் SVO - சொல் வரிசையை மாற்றி மொழிபெயர்க்க வேண்டும்.

மூலத்தின் இறந்த/நிகழ்/எதிர் காலம் இலக்கு மொழியிலும் அதே காலத்தில் இருக்க வேண்டும்.

பழமொழி அல்லது மரபுத்தொடரை நேரடியாக மொழிபெயர்க்காமல் இலக்கு மொழியின் இணையான மரபுத்தொடரைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

பெயர்ச்சொற்கள், இடப்பெயர்கள் ஒலிபெயர்ப்பாக எழுதப்பட வேண்டும்; பொருள் மாற்றம் கூடாது.

எண், தேதி, நேரம் ஆகியவற்றை இலக்கு மொழியின் வழக்கப்படி மாற்ற வேண்டும்.

மூலத்தில் இல்லாத தகவலைச் சேர்த்தோ, முக்கியச் செய்தியை நீக்கியோ மொழிபெயர்க்கக் கூடாது.

அலுவலக அல்லது கல்விச் சூழலில் முறையான எழுத்து வழக்கு; உரையாடலில் இயல்பான பேச்சு வழக்கு பொருத்தமானது.