இலக்கணம் - புணர்ச்சி, வேற்றுமை, வினை (Grammar)
புணர்ச்சி
இரு சொற்கள் சேரும்போது எழுத்தில் மாற்றம் இல்லாவிட்டால் இயல்பு புணர்ச்சி (மண் + குடம் = மண்குடம்); ஓரெழுத்து மாறினால் விகாரப் புணர்ச்சி (மரம் + வேர் = மரவேர் - ம், 'வ' ஆனது); புதிய எழுத்து மிகுந்து வந்தால் திரிபு புணர்ச்சி (கல் + தூண் = கற்றூண்).
வேற்றுமை உருபுகள்
- எழுவாய் - உருபு இல்லை; 2. ஐ - செயப்படுபொருள்; 3. ஆல், ஆன், ஓடு, உடன் - கருவி/கூட்டு; 4. கு - கொடை, நோக்கம்; 5. இன் - நீங்கல்; 6. அது, ஆது - உடைமை; 7. இல், இடம், கண் - இடம்; 8. விளி - அழைத்தல்.
வினைச்சொல்
காலம் மூன்று: இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம். வினைமுற்று வாக்கியத்தை முடிக்கும்; வினையெச்சம், பெயரெச்சம் முடிக்காது. தன்வினை (செய்பவன் தானே), பிறவினை (பிறரைக் கொண்டு செய்வித்தல்) வேறுபடுத்த வேண்டும்.
எடுத்துக்காட்டு
'மாணவனுக்கு நூலைக் கொடுத்தார்.' - 'மாணவனுக்கு' 4ஆம் வேற்றுமை ('கு' உருபு, கொடைப் பொருள்); 'நூலை' 2ஆம் வேற்றுமை ('ஐ', செயப்படுபொருள்); 'கொடுத்தார்' இறந்தகால மரியாதை வினைமுற்று. ஒவ்வொரு சொல்லின் உருபையும் காலத்தையும் தனித்தனிக் குறிப்பிட்டால் மதிப்பெண் முழுமையாகும்.
மதிப்பெண் இழக்கும் இடங்கள்
- புணர்ச்சி மாற்றம் தேவையா எனச் சோதிக்காமல் அப்படியே சேர்த்தல்.
- 'ஆல்' (3ஆம் வேற்றுமை) உருபை 'கு' (4ஆம்) என்று கூறுதல்.
- விளி வேற்றுமையை ஏழாம் வேற்றுமை எனக் குறிப்பிடுதல்.
- எச்சம், முற்று வேறுபாடு தவறுதல்.