تصادفات، کمک‌های اولیه و واکنش اضطراری
این حوزه ترتیب درست اقدام‌ها پس از سانحه را می‌سنجد: اول ایمن‌سازی صحنه، بعد اطلاع‌رسانی، و سپس کمک به مصدوم. جابه‌جایی زودهنگام مصدوم و ایمن نکردن صحنه، دو خطای پرتکرار و پرهزینه‌اند.
ایمن‌سازی صحنه
- روشن کردن فلاشر، پوشیدن جلیقه شبرنگ و گذاشتن مثلث خطر در فاصله‌ای که راننده دیگران زود ببیند؛ دورتر از ۷۰ متر در جاده و بیشتر در آزادراه.
- پارک کردن وسیله در حاشیه امن و دور از مسیر عبور و هدایت ترافیک با علامت‌دادن.
- تماس با اورژانس ۱۱۵، پلیس ۱۱۰ و آتش‌نشانی ۱۲۵ و اعلام دقیق مکان، تعداد مصدومان و وجود مواد خطرناک.
کمک‌های اولیه
- اول ایمنی خود و صحنه، بعد ارزیابی هوشیاری، تنفس و خونریزی.
- خونریزی: فشار مستقیم با پارچه تمیز؛ جسم فرو رفته در بدن را بیرون نکشید.
- مصدوم بی‌تنفس: احیای قلبی-ریوی با فشار قفسه سینه و تنفس کمکی به نسبت ۳۰ به ۲.
- جابه‌جایی مصدوم فقط در خطر قریب‌الوقوع مانند آتش یا مواد خطرناک و با حفظ محور گردن.
- شوک: گرم نگه داشتن، خواباندن و آرام کردن مصدوم؛ دادن نوشیدنی ممنوع است.
مثال کاربردی
کامیون واژگون شده و راننده هوشیار است اما پایش گیر کرده است. اقدام درست: ایمن‌سازی صحنه، تماس با ۱۱۵ و آتش‌نشانی، مهار نشتی سوخت، صحبت با مصدوم و گرم نگه داشتن او؛ حرکت دادن پا ممنوع. اقدام نادرست: تلاش برای بیرون کشیدن مصدوم که خونریزی و آسیب نخاعی را شدیدتر می‌کند.
دام‌های آزمون
- گذاشتن مثلث خطر در فاصله کم.
- دادن آب به مصدوم.
- جابه‌جایی مصدوم بدون ضرورت.