Iran Insurance Agent Exam key terms

اصلی که بر اساس آن بیمه‌گر فقط زیان واقعی و قابل اثبات بیمه‌شده را جبران می‌کند و بیمه‌شده نباید از حادثه سود ببرد؛ در بیمه‌های اموال و مسئولیت جاری است و در بیمه‌های اشخاص استثنا دارد.

شرطی که بیمه‌شده باید در زمان وقوع حادثه نسبت به موضوع بیمه منفعت مالی یا حقوقی مشروع داشته باشد؛ نبود آن قرارداد را در بیمه اموال بی‌اعتبار می‌کند.

الزام طرفین به افشای صادقانه اطلاعات مهم و پرهیز از کتمان عمدی؛ نقض آن می‌تواند به بطلان یا کاهش تعهدات بیمه‌گر منجر شود.

پس از پرداخت خسارت در بیمه اموال، حق مطالبه زیان از مسئول حادثه به بیمه‌گر منتقل می‌شود تا از دریافت دوباره خسارت جلوگیری شود.

قاعده‌ای که در بیمه مضاعف، هر بیمه‌گر به نسبت سهم خود از مبلغ بیمه خسارت را می‌پردازد و بیمه‌شده بیش از زیان واقعی دریافت نمی‌کند.

وقتی یک شیء نزد چند بیمه‌گر با مبالغ مختلف بیمه شده باشد، هر بیمه‌گر به نسبت مبلغ بیمه‌نامه خود به کل مبالغ، خسارت را پرداخت می‌کند.

بیمه کردن یک موضوع با یک منفعت نزد دو یا چند بیمه‌گر برای همان خطر و همان دوره، به گونه‌ای که مجموع مبالغ بیمه از ارزش واقعی بیشتر شود.

مبلغ یا درصدی از خسارت که بیمه‌شده به عهده می‌گیرد و بیمه‌گر فقط مازاد آن را می‌پردازد؛ ابزاری برای کاهش خسارت‌های کوچک و کنترل رفتار ریسک.

حداکثر مبلغی که بیمه‌گر در هر حادثه یا در طول دوره بیمه متعهد به پرداخت است و معمولاً در بیمه‌نامه یا شرایط عمومی تعیین می‌شود.

ارزشی که موضوع بیمه با آن بیمه می‌شود و مبنای محاسبه حق بیمه و سقف جبران خسارت در بیمه اموال است.

بهای جایگزینی یا ارزش بازار موضوع بیمه در زمان وقوع حادثه، پس از کسر استهلاک؛ مبنای محاسبه خسارت در بسیاری از بیمه‌نامه‌های اموال.

نوعی بیمه‌نامه اموال که در آن ارزش موضوع بیمه از پیش بین طرفین توافق می‌شود و در زمان خسارت نیازی به اثبات مجدد ارزش نیست.

حالتی که مبلغ بیمه کمتر از ارزش واقعی موضوع بیمه است؛ در این صورت بیمه‌گر به نسبت مبلغ بیمه به ارزش واقعی خسارت را جبران می‌کند.

احتمال وقوع حادثه‌ای زیان‌آور که موضوع بیمه را تهدید می‌کند؛ بیمه‌پذیر بودن خطر مستلزم قابل اندازه‌گیری بودن و تصادفی بودن آن است.

افزایش احتمال خسارت به دلیل رفتار عمدی یا بی‌احتیاطی بیمه‌شده پس از دریافت پوشش، مانند ایجاد خسارت ساختگی یا سهل‌انگاری در حفاظت از مال.

فرم یا فهرست پرسش‌هایی که بیمه‌گر پیش از صدور بیمه‌نامه در اختیار متقاضی می‌گذارد و پاسخ‌های آن مبنای ارزیابی خطر و تعیین حق بیمه است.

نخستین قانون جامع بیمه در ایران که چارچوب قرارداد بیمه، تعهدات طرفین و نظارت اولیه بر فعالیت شرکت‌های بیمه را تعیین کرد و هنوز مبنای بسیاری از مقررات است.

نهاد نظارتی و مقررات‌گذار صنعت بیمه کشور که بر فعالیت شرکت‌ها و نمایندگان نظارت می‌کند و آیین‌نامه‌ها و شرایط عمومی بیمه‌نامه‌ها را تصویب می‌کند.

مقرره بیمه مرکزی درباره نحوه صدور پروانه و فعالیت نمایندگان بیمه، شامل شرایط صلاحیت، آموزش، نظارت و تخلفات انتظامی نمایندگی.

مجموعه مقررات استانداردی که بیمه مرکزی برای هر رشته تصویب می‌کند و شامل تعهدات، استثناها و تشریفات خسارت است و مکمل متن قرارداد محسوب می‌شود.

خطرها یا خسارت‌هایی که به صراحت از پوشش بیمه‌نامه خارج شده‌اند، مانند خسارت عمدی، جنگ یا برخی خطرهای طبیعی، و بیمه‌گر بابت آن‌ها تعهدی ندارد.

پنهان کردن آگاهانه اطلاعات مهم یا بیان نادرست آن در اظهارنامه؛ می‌تواند موجب بطلان قرارداد یا کاهش تعهد بیمه‌گر شود.

سند قرارداد بیمه که مشخصات طرفین، موضوع بیمه، خطرهای تحت پوشش، مبلغ بیمه، حق بیمه و شرایط حاکم بر آن را دربردارد.

مبلغی که بیمه‌شده در برابر پوشش خطر به بیمه‌گر می‌پردازد و بر پایه احتمال و شدت خطر، مبلغ بیمه و فرانشیز محاسبه می‌شود.

مدتی پس از شروع بیمه‌نامه که در آن برخی پوشش‌ها یا مزایا فعال نمی‌شوند؛ در بیمه‌های درمان و عمر برای جلوگیری از انتخاب نامساعد رایج است.

بیمه‌ای که در آن بیمه‌گر در صورت فوت یا بقای بیمه‌شده در سررسید، مبلغ توافق‌شده را به ذی‌نفع می‌پردازد و پرداخت آن تابع اصل غرامت نیست.

شخص یا اشخاصی که بیمه‌شده یا دارنده بیمه‌نامه تعیین می‌کند تا در صورت وقوع حادثه، سرمایه بیمه عمر یا مزایای بیمه اشخاص به آنان پرداخت شود.

نوعی بیمه عمر که بخشی از حق بیمه به سرمایه‌گذاری اختصاص می‌یابد و ارزش حساب بیمه‌شده بر پایه بازدهی آن تغییر می‌کند.

گرایش افراد پرخطرتر به خرید یا تمدید بیمه بیش از افراد کم‌خطر؛ گزینش پزشکی و دوره انتظار برای کنترل آن به کار می‌رود.

رشته‌ای از بیمه اموال که خسارت ناشی از آتش‌سوزی و خطرهای الحاقی مانند صاعقه، انفجار و ریزش را برای ساختمان و اموال درون آن جبران می‌کند.

پوشش بیمه‌ای برای دارایی‌های مادی مانند ساختمان، موجودی انبار و ماشین‌آلات در برابر خطرهای معین، بر پایه اصل غرامت.

کارشناس فنی که میزان و علت خسارت را بررسی و برآورد می‌کند و گزارش او مبنای تعیین مبلغ قابل پرداخت از سوی بیمه‌گر است.

بیمه اجباری که خسارت جانی و مالی واردشده به اشخاص ثالث در نتیجه حوادث رانندگی وسیله نقلیه بیمه‌شده را تا سقف تعیین‌شده جبران می‌کند.

بیمه اختیاری که خسارت وارد به خود وسیله نقلیه بیمه‌شده را در برابر خطرهایی مانند تصادف، سرقت و آتش‌سوزی پوشش می‌دهد.

صندوقی که در موارد نبود بیمه‌نامه معتبر، فرار راننده یا ورشکستگی بیمه‌گر، خسارت بدنی زیان‌دیده حوادث رانندگی را در حدود مقرر پرداخت می‌کند.

تعهد قانونی شخص به جبران زیانی که به دیگری وارد کرده است؛ بیمه مسئولیت این تعهد مالی را در برابر اشخاص ثالث پوشش می‌دهد.

شخص حقیقی یا حقوقی دارای پروانه از بیمه مرکزی که به نمایندگی از یک یا چند شرکت بیمه به معرفی و فروش محصولات و ارائه خدمات بیمه‌ای می‌پردازد.

نقض مقررات حرفه‌ای مانند دریافت حق‌بیمه بدون صدور بیمه‌نامه، ارائه اطلاعات نادرست یا تبلیغ گمراه‌کننده که موجب تذکر، جریمه یا لغو پروانه می‌شود.

مجموعه اقدامات لازم پس از حادثه، شامل اطلاع فوری به بیمه‌گر، ارائه مدارک و بازدید کارشناس، که رعایت آن شرط پرداخت خسارت است.

توافقی که به موجب آن بیمه‌گر بخشی از خطر و حق بیمه پذیرفته‌شده را به بیمه‌گر اتکایی منتقل می‌کند تا ظرفیت پذیرش و پایداری مالی خود را افزایش دهد.

نوعی اتکایی که در آن بیمه‌گر اتکایی‌دهنده برای هر خطر جداگانه درخواست می‌دهد و بیمه‌گر اتکایی آزادانه آن را می‌پذیرد یا رد می‌کند.

قراردادی که بیمه‌گر اتکایی‌دهنده موظف است همه خطرهای مشمول تعریف را واگذار کند و بیمه‌گر اتکایی نیز ملزم به پذیرش خودکار آن‌ها است.

حداکثر میزانی از خطر که یک بیمه‌گر می‌تواند با سرمایه و ذخایر خود بپذیرد و مازاد آن را باید از طریق اتکایی منتقل کند.