بیمه‌های زندگی و اشخاص
بیمه‌های زندگی و اشخاص حوزه‌ای است که در آن اصل غرامت جای خود را به سرمایه توافقی می‌دهد و پرسش‌های آزمون بیشتر به شرایط عمومی، ذی‌نفع و استثنائات مربوط می‌شود.
انواع
بیمه عمر زمانی (پوشش صرف فوت در مدت معین)، بیمه عمر و تشکیل سرمایه (پوشش فوت همراه با اندوخته و بازدهی)، بیمه مستمری، بیمه حادثه شخصی، بیمه درمان و بیمه‌های گروهی. در بیمه عمر و تشکیل سرمایه بخشی از حق بیمه به اندوخته اختصاص می‌یابد و در صورت انصراف، ارزش بازخرید پرداخت می‌شود.
قواعد کلیدی
- اگر بیمه‌شده شخصی غیر از بیمه‌گذار باشد، رضایت او لازم است.
- بیمه‌گذار می‌تواند ذی‌نفع (بهره‌مند) را تعیین یا تغییر دهد؛ اگر ذی‌نفع تعیین نشده باشد، سرمایه به وراث بیمه‌شده می‌رسد.
- سرمایه بیمه در فوت به ذی‌نفع پرداخت می‌شود و در حکم ماترک متوفی نیست؛ طلبکاران متوفی جز در موارد قانونی به آن دسترسی ندارند.
- خودکشی در سال‌های نخست (معمولاً دو سال اول بر پایه شرایط عمومی) از پوشش خارج است و تنها حق بیمه‌های پرداختی یا اندوخته بازگردانده می‌شود.
- بیماری‌های از پیش موجود و دوره انتظار، دو محدودیت رایج در بیمه درمان‌اند.
مثال
سرمایه بیمه حادثه شخصی ۵٬۰۰۰ میلیون ریال است و جدول غرامت برای قطع یک بند انگشت ۱۰٪ تعیین کرده است؛ با قطع دو بند، درصد ۲۰٪ و غرامت ۱٬۰۰۰ میلیون ریال می‌شود. اگر همان حادثه هزینه درمان هم داشته باشد، آن هزینه تا سقف پوشش درمانی جداگانه پرداخت می‌شود و از غرامت نقص عضو کسر نمی‌گردد؛ البته مجموع پرداختی‌های نقص عضو از سرمایه بیمه بیشتر نمی‌شود.
تله‌ها
یکسان گرفتن بیمه عمر با بیمه غرامتی و انتظار جبران «خسارت»؛ فراموش کردن رضایت بیمه‌شده ثالث؛ بی‌توجهی به اثر عدم پرداخت حق بیمه در دوره تنفس؛ و این باور غلط که ذی‌نفع باید از بستگان درجه یک باشد.